III SA/Wa 3162/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2014 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. M.G. (dalej zwany Skarżącym) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] września 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2014 r. W piśmie z dnia 18 stycznia 2017 r. Skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, wskazując na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że jest stroną również w innych postępowaniach toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, jak i w postępowaniach prowadzonych przed organami podatkowymi. Wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z [...] września 2016 r. wszczął postępowanie podatkowe za poszczególne miesiące od stycznia do maja 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] określił Skarżącemu przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2014 r. do maja 2014 r. w łącznej wysokości 14 237 317,00 zł i odsetki z zwłokę od tych zobowiązań na dzień wydania decyzji w łącznej wysokości 1 884 754,00 zł. Powyższe kwoty zostały zabezpieczone na majątku Skarżącego na podstawie wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. zarządzenia zabezpieczenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Decyzja nr [...] została utrzymana przez organ II instancji, w związku z tym Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ponadto Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. postanowieniem z dnia [...] października 2016 roku wszczął postępowanie kontrolne za poszczególne okresy rozliczeniowe od listopada 2014 r. do lutego 2015 r. W toku będącego przedmiotem niniejszej sprawy postępowania wydana została przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. decyzja z [...] czerwca 2016 roku, od której Skarżący wniósł odwołanie. Organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W konsekwencji Skarżącemu zostało określone zobowiązanie podatkowe podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe za czerwiec 2014 roku w kwocie 1 373 956 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w oparciu o decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. nr [...], wydał w dniu [...] czerwca 2016 r. tytuły wykonawcze nr [...]. W konsekwencji organ egzekucyjny wydał w dniu 14 czerwca 2016 r. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych nr: [...] oraz [...]. Organ egzekucyjny dokonał zajęcia wszelkich wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych prowadzonych przez Skarżącego w [...] Bank S.A. oraz [...] Bank [...] S.A. W związku z tym Skarżącemu zajęto wszelkie środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych w wysokości 1 391 611,84 zł. Z uwagi na niemożność uzyskania kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, Naczelnik Urzędu Skarbowe w P. postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne. Ponadto w uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że zastosowanie środków egzekucyjnych (tj. zajęcie rachunków bankowych) oraz zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego z dnia 7 grudnia 2015 r. skutkowało zawieszeniem prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie zaistnieniem przesłanek do ogłoszenia upadłości. Prowadzone przez Skarżącego przedsiębiorstwo M. nie dysponuje obecnie środkami majątkowymi, a bilans dochodów i wydatków ponoszonych na utrzymanie gospodarstwa domowego pozostaje ujemny. W ocenie Skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania skutków trudnych do odwrócenia związane jest z możliwością likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej oraz możliwością orzeczenia przez Sąd Rejonowy w B. zakazu prowadzenia działalności gospodarczej na okres 10 lat. Jednocześnie Skarżący wskazał, że nie posiada żadnego majątku, którym mógłby swobodnie rozporządzać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącego we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku, Sąd wziął przede wszystkim pod uwagę fakt, że Skarżący nie dysponuje w chwili obecnej kwotą pieniędzy umożliwiającą dokonanie zapłaty należnego zobowiązania bez uszczerbku dla bieżącego funkcjonowania oraz prowadzonej działalności. Wprawdzie nałożony na Skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne to w ocenie Sądu, skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie zakończenia przez Skarżącego prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie Sądu zgodzić się należy ze stanowiskiem Skarżącego, że wykonanie decyzji może w rezultacie skutkować postawieniem jego firmy w stan upadłości. Z zestawienia kwoty wymaganego zobowiązania podatkowego Skarżącego z ogólną sytuacją majątkową przedstawioną przez Skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy, w tym wysokością środków finansowych, którymi może dysponować, wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji, zanim zostanie zbadana jej legalność, doprowadzić może do faktycznego unicestwienia prowadzonej przez niego działalności. Zwrócić należy uwagę, że tut. Sąd w postanowieniu z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3508/16 uznał, że: " Skarżący nie dysponuje obecnie praktycznie żadnymi środkami majątkowymi z uwagi na zajęcie ich w wyniku postępowań zabezpieczających i wykonawczych. Bilans uzyskiwanych przez Skarżącego i jego małżonkę dochodów i wydatków ponoszonych na utrzymanie gospodarstwa domowego pozostaje ujemny. Uzupełniany jest niewielkimi darowiznami od członków rodziny.". Z powyższego wynika, że w sytuacji postawienia Skarżącego w stan upadłości i późniejszego uchylenia zaskarżonej decyzji, zwrot wyegzekwowanego świadczenia nie przywróciłby rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności stanowią podstawę do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla Skarżącego znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Tym samym uznać należało, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia mu ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez pod kątem zgodności z prawem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.