III SA/Wa 3162/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia od postanowienia z 7 lutego 2018 r. III SA/Wa 3162/17 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za sierpień 2016 r. postanawia: odrzucić zażalenie Skarżąca P. Sp. z o.o., w skardze z 12 sierpnia 2017 r. i na urzędowym formularzu PPPr z 23 września 2017 r. złożyła do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Starszy referendarz sądowy, postanowieniem z 3 stycznia 2018 r., odmówił przyznania Skarżącej zwolnienia od kosztów sądowych. Sąd, zaskarżonym postanowieniem z 7 lutego 2018 r., utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego, ponieważ Strona nie wykazała, iż w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 246 § 2 u.p.p.s.a. skutkujące korzystnym dla strony rozstrzygnięciem wniosku. Skarżąca zażaleniem z 15 lutego 2018 r. zakwestionowała postanowienie Sądu z 7 lutego 2018 r. Wniosła nadto o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zażalenie należy odrzucić. Z art. 258 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.) wynika, że tylko od postanowień z art. 258 § 2 wydawanych, w pierwszej instancji – w szczególnie uzasadnionych wypadkach - przez Sąd, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść zażalenie. W niniejszej sprawie wniosek Skarżącej został już dwukrotnie rozpoznany: przez referendarza sądowego (postanowienie z 3 stycznia 2018 r.) i przez Sąd (postanowienie z 7 lutego 2018 r.). Oznacza to, że od postanowienia Sądu z 7 lutego 2018 r., wydanego w wyniku rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sadowego, nie przysługuje już zażalenie. W konsekwencji zażalenie Skarżącej, wniesione w wyniku błędnego jej pouczenia o – rzekomo – przysługujących jej środkach odwoławczych, należało odrzucić. Z tych powodów Sąd, na podstawie art. 197 § 2 w zw z art. 178 i art. 258 § 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.