III SA/Wa 3165/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2012 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] września 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania H. M. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] stycznia 2011 r. wydaną w trybie wznowienia postępowania, uchylającą w całości ostateczną decyzję w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2009 w kwocie 819 zł oraz ustalającą wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2008 w kwocie 1764 zł. Z motywów rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji wynika, że z uwagi na ujawnienie w toku kontroli podatkowej jako podstawy opodatkowania odmiennych od wcześniej zadeklarowanych przez H. M. wielkości gruntów i budynków, Prezydent W. wznowił postępowanie, ustalił wielkość powierzchni gospodarstwa rolnego, budynków mieszkalnych oraz użytkowych i na tej podstawie wydał wskazaną wyżej decyzję z dnia [...] stycznia 2011, w której ustalił wysokość zobowiązania pieniężnego za 2009 rok w kwocie 1764 zł. H. M. wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta W. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., które utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że podstawą wznowienia postępowania w sprawie był art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Organ orzekający w sprawie w I instancji powziął wiadomość o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz o gruntach podlegających opodatkowaniu w wyniku złożonych w dniu 26.10.2010 i 17.12.2010 informacji o nieruchomościach, obiektach budowlanych i gruntach. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., w stanie faktycznym sprawy nie budzi wątpliwości okoliczność istnienia podstawy opodatkowania, która również przez stronę nie jest kwestionowana. Organ II instancji zauważył, że w odwołaniu podatnik podnosi tylko zarzuty, dotyczące swojej trudnej sytuacji majątkowej. Jak jednak wyjaśnił organ, kwestie dotyczące ulg podatkowych należą do tzw. uznania administracyjnego. Organ zacytował treść art. 67a § 1 o.p., w myśl którego organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Organ podkreślił również, że podatek od nieruchomości i podatek rolny zależą tylko od faktu posiadania nieruchomości, a nie od tego, czy nieruchomość ta przynosi straty czy dochody, oraz czy podatnik dysponuje środkami na zapłatę podatku. O ewentualnym udzieleniu ulgi podatkowej organ podejmuje decyzję w odrębnym - od niniejszego- postępowaniu. Dlatego kwestia nie była przedmiotem rozważania przez organ odwoławczy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. M. zarzuciła, że nie otrzymuje żadnych dopłat z Unii Europejskiej na gospodarstwo rolne. Również nieruchomości budynkowe nie przynoszą jej spodziewanego dochodu. Naliczone zobowiązania podatkowe znacznie przewyższają dochody skarżącej. Sytuacja finansowa uniemożliwia jej spłatę zobowiązań podatkowych, dlatego wniosła o udzielenie ulgi podatkowej w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniana z tego punktu widzenia skarga nie jest zasadna. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem kontroli sądu, orzekającego w sprawie niniejszej, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] września 2011 r. nr [...], wydana po rozpatrzeniu odwołania H. M. od decyzji Prezydenta W. z [...] stycznia 2011 r., uchylającej w całości ostateczną decyzję w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2009 w kwocie 819 zł oraz ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2008 w kwocie 1764 zł. Skarżąca nie zarzuca zaskarżonym decyzjom żadnych naruszeń prawa ani błędów podczas ustalania stanu faktycznego będącego podstawą ich wydania, nie zarzucała ich również w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Sąd również nie stwierdził w tym zakresie żadnych wad, które musiałby wziąć pod uwagę z urzędu. W rzeczywistości Skarżąca oczekuje od Sądu, a wcześniej od organów, wzięcia pod uwagę złej sytuacji majątkowej, która jej zdaniem powinna doprowadzić do udzielenia jej ulgi podatkowej w całości. Należy wziąć pod uwagę, że już w odwołaniu skarżąca podnosiła te kwestie, a organ instancji II udzielił jej wyczerpującego pouczenia w treści zaskarżonej decyzji na temat możliwości uzyskania ulgi podatkowej w sytuacji, gdy skarżąca nie kwestionuje w rzeczywistości wydanej wobec niej decyzji podatkowej. Jak już zaznaczono, Organ II instancji prawidłowo zacytował treść art. 67a § 1 o.p., w myśl którego organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Organ podkreślił również, że podatek od nieruchomości i podatek rolny zależą tylko od faktu posiadania nieruchomości, a nie od tego, czy nieruchomość ta przynosi straty czy dochody oraz czy podatnik dysponuje środkami na zapłatę podatku. O ewentualnym udzieleniu ulgi podatkowej organ podejmuje decyzję w odrębnym - od niniejszego- postępowaniu. Oceniając zatem zarzuty skargi Sąd doszedł do przekonania, że nie wskazują one na istnienie po stronie skarżącej zamiaru wyeliminowania decyzji z porządku prawnego. Skarżąca w rzeczywistości nie zgłasza żadnych merytorycznych ani procesowych zarzutów wobec tej decyzji. Kwestia udzielenia ulgi podatkowej dla skarżącej nie mogła być przedmiotem rozważania przez organ odwoławczy, nie może być również dla Sądu orzekającego przesłanką oceny zaskarżonej decyzji. O sposobie doprowadzenia do udzielenia ulgi podatkowej skarżąca została wyczerpująco i prawidłowo pouczona w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Z uwagi zatem na brak zarzutów dotyczących skarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji, przy jednoczesnym braku wad, które Sąd musiałby wziąć pod uwagę z urzędu, należało orzec jak w sentencji na mocy art. 151 p.p.s.a.