III SA/Wa 3166/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant referent stażysta Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz M. G. kwotę 2.865 zł (słownie: dwa tysiące osiemset sześćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] czerwca 2014. nr [...] odmawiającą Skarżącej M.G. stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu umowy sprzedaży w kwocie 14.912,00 zł. Na podstawie akt sprawy Sąd przyjął następujący stan faktyczny za podstawę do wydania wyroku w niniejszej sprawie. Jak wynika z aktu notarialnego z dnia [...] listopada 2012 r. Rep. A [...], Pani M.G. nabyła od Skarbu Państwa - Lasy Państwowe reprezentowanym przez Nadleśnictwo D. lokal mieszkalny nr [...] położony w Z. przy ul. [...] wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej. Wartość rynkowa tego lokalu wraz z ułamkową częścią gruntu określona została na kwotę 745.576,00 zł, natomiast cena sprzedaży, po zastosowaniu bonifikaty, zgodnie z art. 40a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 ze zm., dalej u.o.l.), wynosiła 37.278,80 zł. Notariusz jako płatnik podatku od czynności cywilnoprawnych, przyjmując za podstawę wartość rynkową nieruchomości (oszacowaną przez rzeczoznawcę na łączną kwotę 745.576,00 zł), od powyższej transakcji pobrał podatek wg stawki 2% w kwocie 14.912,00 zł. Wnioskiem z dnia 2 czerwca 2014 r. Pani M.G. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 14.912,00 zł. We wniosku o stwierdzenie nadpłaty Skarżąca wskazała, że umowa sprzedaży została sporządzona na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami i u.o.l., konsekwencją czego jest objęcie tej umowy wyłączeniem z opodatkowania na podstawie art. 2 pkt 1 lit. g) ustawy z dnia 09.09.2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 649 ze zm., dalej u.p.c.c.). Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 14.912,00 zł wskazując, że podatek pobrany przez płatnika jest podatkiem należnym. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z treścią art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. nie podlegają podatkowi czynności cywilnoprawne podlegające przepisom o gospodarce nieruchomościami lub przepisom o autostradach płatnych. Zdaniem organu przepis ten ma zastosowanie do czynności prawnych, których podstawą materialnoprawną są przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.) i ustawa z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r. Nr 931 ze zm.). W rozpoznanej sprawie podstawą prawną dokonania sprzedaży lokalu na rzecz skarżącej były przepisy u.o.l., natomiast przepisy u.g.n. w sprawie Skarżącej stosowane były na podstawie art. 40a ust. 2 u.o.l. w zakresie ustalenia ceny lokalu. Z uwagi na ograniczony zakres zastosowania w sprawie przepisów u.g.n. organ uznał, że czynność prawna której dotyczy sprawa nie była objęta wyłączeniem z opodatkowania ustanowionym w art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. Od decyzji organu pierwszej instancji Skarżąca wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., którym decyzji organu pierwszej instancji zarzuciła naruszenie przepisów art.120 O, art.121 iart.122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. t.j. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. dalej "O.p.") przez: - naruszenie zasady działania na podstawie prawa przejawiającym się w nieuprawnionej interpretacji przepisu art. 2 pkt 6 u.g.n. przez przyjęcie, że przepis ten nie ma znaczenia w ocenie stanu faktycznego, gdyż " ma na celu jedynie uniknięcie pewnych rozwiązań ustalonych w jednym akcie prawnym w kolejnej ustawie", natomiast zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 18.02.2009 r. (sygn. akt I CSK 389/08), art. 2 u.g.n. określa relacje między przepisami tej ustawy a innymi ustawami regulującymi szczególne zasady gospodarowania nieruchomościami; w sprawie nastąpiło bezzasadne pominięcie okoliczności, że akty prawne wymienione w art. 2 u.g.n. ( w tym ustawa o lasach) tworzą zespół przepisów o gospodarce nieruchomościami, pozostających ze sobą w ścisłej zależności; - naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych przez wydanie decyzji, której rozstrzygnięcie pozostaje w sprzeczności z wskazanymi w skardze decyzjami organów drugiej instancji, które wydane zostały w stanach faktycznych podobnych do stanu faktycznego i mniejszej sprawy oraz z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt I CSK 389/08 wskazującym na bezsporny związek pomiędzy przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 2), a ustawą o lasach (art. 40a) będącym podstawą do zastosowania przepisu art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c.; - nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji stwierdzono, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy dokonana przez Skarżącą transakcja nabycia lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej, stanowiącego własność Skarbu Państwa - Lasy Państwowe, była wyłączona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. Oznacza to, iż powyższe wyłączenie ma zastosowanie w tych sprawach, w których przepisy o gospodarce nieruchomościami stanowią dla określonych podmiotów materialnoprawną podstawę działania w zakresie gospodarowania nieruchomościami. Zastosowanie wyłączenia określonego w art. 2 ust. 1 lit. g) u.p.c.c. winno wiązać się z wykazaniem, że źródłem powstania danej czynności był konkretny przepis z zakresu gospodarki nieruchomościami. Organ wskazał, że stosownie do art. 84 Konstytucji przepis art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. należy interpretować w sposób ścisły. Interpretując przepis art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. należy stwierdzić, że zastosowanie określonego w nim wyłączenia winno wiązać się z wykazaniem, że źródłem powstania danej czynności (sprzedaży lokalu) jest konkretny przepis u.g.n. A zatem transakcja nabycia winna zostać zawarta w trybie (na podstawie) przewidzianym ustawą o gospodarce nieruchomościami. Tymczasem tryb (podstawę) nabycia przez Skarżącą lokalu wraz z udziałem w nieruchomości stanowiły (jak wynika z aktu notarialnego z dnia [...] listopada 2012 r. Rep. A [...], sporządzonego na okoliczność przedmiotowego nabycia) postanowienia u.o.l., w szczególności art. 40a u.o.l. Organ podkreślił, że analiza art. 40a u.o.l. wskazuje, że zawiera on całościowe uregulowanie kwestii zbywania przez Lasy Państwowe nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi i samodzielnych lokali mieszkalnych oraz gruntów z budynkami mieszkalnymi w budowie. Zawarte w tym przepisie normy określają bowiem nie tylko krąg osób uprawnionych do nabywania nieruchomości na zasadach preferencyjnych, ale również sposób ustalania bonifikat i sposób zapłaty ceny zakupionej nieruchomości. Z tego też względu nie można uznać, że to przepisy u.g.n. stanowiły podstawę prawną czynności, której dotyczy niniejsza sprawa. Takiej oceny czynności, której dotyczy podatek stanowiący według Skarżącej nadpłatę nie zmienia tego także okoliczność odesłania w pewnych kwestiach, nieuregulowanych w u.o.l. (np. przy ustalaniu ceny sprzedaży lokalu czy zwaloryzowanej kwoty udzielonej bonifikaty), do przepisów u.g.n. Odesłanie takie bowiem, jak słusznie zauważył organ pierwszej instancji, ma jedynie na celu uniknięcie powielania pewnych rozwiązań sformułowanych już w jednym akcie prawnym. Nie wpływa to jednak na fakt, że zbycie przez Lasy Państwowe Nadleśnictwo D. lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w nieruchomości stanowiącego jego własność, zostało dokonane na zasadach określonych w przepisach u.o.l. Dyrektora Izby Skarbowej w W. powołując się na treść wyroku Sądu Najwyższego, który Skarżąca powołała w odwołaniu stwierdził, że z art. 2 u.g.n. wynika, że przepisu u.o.l. stanowią przepisy odrębne od u.g.n. i jako takie nie mogą być uznane za przepisy o gospodarce nieruchomościami wskazane w art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się z zarzutem naruszenia w niniejszej sprawie art. 120 O.p., art. 121 O.p. i art. 122 O.p. Na decyzję organu drugiej instancji Skarżąca wniosła skargę do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. W skardze wywodzono, że wskazane w tym przepisie przepisy o gospodarce nieruchomościami to także przepisy u.o.l. Potwierdzeniem tego wniosku, zdaniem Skarżącej jest treść art. 2 u.g.n., w którym przepisy u.o.l. są wymienione, jako odrębne przepisy regulujące gospodarkę nieruchomościami. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji, zarzuty wywiedzione w skardze uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie stwierdził, co następuje: skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd dopatrzył się naruszenia art. 2 pkt 1 lit. g u.p.c.c. Na początek WSA uznał, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy i nie budził wątpliwości Sądu. Poza sporem pozostaje to, że notariusz pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych w związku z zakupem na podstawie aktu notarialnego od Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, lokalu mieszkalnego oznaczonego wraz związanym z nim udziałem w nieruchomości wspólnej, stanowiącego odrębną nieruchomość. Przede wszystkim należy stwierdzić, że postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego. W ocenie WSA ustalenia w tym zakresie zostały dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 O.p.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 122 i 187 § 1 O.p.). Zasadniczym przedmiotem sporu było zastosowanie wyłączenia podatkowego przewidzianego w art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. Zgodnie z tym przepisem, nie podlegają podatkowi czynności cywilnoprawne w sprawach podlegających przepisom o gospodarce nieruchomościami lub przepisom o autostradach płatnych. Dla porządku należy wskazać, że powyższa ustawa przewiduje, że wymienione w niej czynności cywilnoprawne podlegają co do zasady podatkowi od czynności cywilnoprawnych. Jedną z tych czynności, wymienioną w art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.c.c., jest umowa sprzedaży rzeczy i praw majątkowych. Zgodnie z art. 1 ust. 4 pkt 1 u.p.c.c. warunkiem opodatkowania czynności cywilnoprawnej jest położenie przedmiotu czynności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W art. 2 u.p.c.c. zawarte zostały wyłączenia z opodatkowania. Między innymi, zgodnie z pkt 1 lit. g tego artykułu, nie podlegają podatkowi czynności cywilnoprawne w sprawach podlegających przepisom o gospodarce nieruchomościami lub przepisom o autostradach płatnych. Podkreślenia wymaga, że wyłączenie to, mające charakter przedmiotowy, polega na odwołaniu się do tematyki przepisów regulujących zagadnienia wymienione przez ustawodawcę, a nie do konkretnych aktów prawnych, przy czym w tej konkretnej sprawie istotne znaczenie ma odwołanie się do przepisów o gospodarce nieruchomościami, a poza zakresem rozważań pozostaje odwołanie się do przepisów o autostradach płatnych, bo umowa kupna nieruchomości nie była zawierana na podstawie przepisów o autostradach płatnych. A zatem, podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ustalenia związku zawartej przez skarżącego umowy cywilnoprawnej z określoną w powyższym przepisie kategorią spraw, a więc ustalenie, czy przedmiotowa umowa była zawarta na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami. Odwołanie się przez ustawodawcę w art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. ogólnie do "przepisów o gospodarce nieruchomościami" powoduje, że należy uwzględniać wszystkie przepisy regulujące czynności cywilnoprawne w sprawach gospodarki nieruchomościami, niezależnie od tego, w jakich aktach prawnych się znajdują. Podstawowym aktem prawnym regulującym m.in. zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego jest ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Wynika to z art. 1 ust. 1 pkt 1 u.g.n. Z art. 2 u.g.n. wynika zaś, że nie narusza ona innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami, a w szczególności ustaw wymienionych w punktach od 1 do 13. Wśród nich wskazana została w punkcie 3 ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Wyliczenie tych innych ustaw zawierających również regulacje dotyczące gospodarowania nieruchomościami jest przykładowe. Z powyższych przepisów wynika jasno, że chociaż ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami jest podstawowym aktem prawnym zawierającym przepisy regulujące gospodarowanie nieruchomościami państwowymi lub samorządowymi, to regulacja tej tematyki znajduje się także w wielu innych aktach prawnych, w tym w ustawie o lasach, a w przypadku kolizji pomiędzy przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami a przepisami innej ustawy, zarówno wymienionej w art. 2 u.g.n., jak i tam nie wymienionej, pierwszeństwo stosowania mają przepisy innych ustaw, które należy uznać za odrębne, natomiast przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami mogą być stosowane wtedy, gdy z treści innej ustawy nie można wnioskować, że się ich nie stosuje, oraz gdy w innej ustawie zawarto odesłanie typu "w sprawach nieuregulowanych stosuje się przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami" (zob. Ewa Bończak-Kucharczyk, Komentarz do art. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, LEX 2013). Ustawa o lasach niewątpliwie zawiera m.in. regulacje prawne, których przedmiotem jest tematyka, którą można określić jako "gospodarka nieruchomościami", chociaż w tym zakresie przepisy ustawy o lasach mają charakter przepisów szczególnych, bo dotyczą pewnej określonej kategorii nieruchomości, a mianowicie nieruchomości zalesionych i związanych z gospodarką leśną (art. 3 pkt 1 i 2 u.o.l.). Z art. 1 u.o.l. wynika, że ustawa określa zasady zachowania, ochrony i powiększania zasobów leśnych oraz zasady gospodarki leśnej w powiązaniu z innymi elementami środowiska i z gospodarką narodową. Rozdział 6a u.o.l. zatytułowany "Gospodarowanie mieniem Skarbu Państwa będącym w zarządzie Lasów Państwowych" zawiera przepisy regulujące m.in. sprzedaż lasów, gruntów i innych nieruchomości Skarbu Państwa znajdujących się w zarządzie Lasów Państwowych, a w tym art. 40a u.o.l. dotyczący możliwości sprzedaży nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi i samodzielnych lokali mieszkalnych, oraz gruntów z budynkami mieszkalnymi w budowie, nieprzydatnych Lasom Państwowym. W zakresie pojęć "gospodarowania nieruchomościami" lub "gospodarki nieruchomościami" wchodzą różne czynności podmiotu gospodarującego, a wśród nich, zbywanie nieruchomości. Podstawą prawną zbycia skarżącym przez Lasy Państwowe lokalu był art. 40a u.o.l., co nie jest sporne. Biorąc pod uwagę treść powyższych przepisów powołanych w akcie notarialnym, tematykę przez nie regulowaną i wcześniejsze rozważania Sądu co do wykładni art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c., należy stwierdzić, że czynność cywilnoprawna w postaci umowy zbycia nieruchomości zawartej w formie aktu notarialnego jest czynnością dokonaną na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami, a zatem nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych. Odmienne wnioski w tym zakresie wyprowadzone z analizowanych wyżej przepisów i zawarte w decyzjach wydanych w tej sprawie są wadliwe, a argumentacja organów podatkowych nie jest logiczna. W decyzjach wskazano bowiem prawidłowo, że warunkiem wyłączenia czynności cywilnoprawnej z opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnej jest dokonanie takiej czynności w sprawie podlegającej przepisom o gospodarce nieruchomościami, ale jednocześnie organy nie wyjaśniły, dlaczego do tej kategorii spraw zaliczają wyłącznie przepisy u.g.n. w sytuacji, gdy przepisy te zawarte są w wielu aktach prawnych. W związku z powyższym nie ma znaczenia, że przedmiotowa umowa sprzedaży lokalu została zawarta na podstawie przepisów u.o.l., skoro przepisy te należą do kategorii przepisów o gospodarce nieruchomościami. Błędna wykładnia art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. dokonana przez organy podatkowe spowodowała błędne przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania do czynności cywilnoprawnej zawartej pomiędzy Lasami Państwowymi, a skarżącym, a tym samym niezasadną odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 2 O.p., za nadpłatę uważa się kwotę pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej, a stosownie do art. 75 § 1 O.p. podatnik kwestionujący zasadność pobrania przez płatnika podatku może złożyć wniosek o stwierdzenia nadpłaty. Pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sąd w niniejszym wyroku znajduje pełne potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt II FSK 2742/14 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 4 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 5/15. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ podatkowy uwzględni przedstawioną powyżej przez Sąd wykładnię art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. stosownie do art. 153 p.ps.a. Z uwagi na powyższe, należało uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. O niemożności wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a. O kosztach sądowych postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 4 P.p.s.a. Na wniosek Skarżącej, Sąd zasądził na jej rzecz, , kwotę 2 865 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą składały się: kwota 448 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi, określonego zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz zwrot kosztu wynagrodzenia pełnomocnika Skarżącej w osobie adwokata ustalona na podstawie przepisu z § 18 ust. 1 pkt 1 lit a) i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 461).