III SA/Wa 3176/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędzia WSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Protokolant specjalista Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2011 r. na rozprawie sprawy ze skarg K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...], [...], [...] w przedmiocie określenie prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 9.745 zł (słownie: dziewięć tysięcy siedemset czterdzieści pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Trzema decyzjami z dnia [...] czerwca 2008 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy trzy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] grudnia 2005 r., określające Skarżącej – "K." sp. z o.o. w W. podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych wskazanymi w decyzjach zgłoszeniami celnymi. Powodem wydania decyzji było obniżenie wartości celnej importowanych towarów, skutkujące zmniejszeniem podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a w konsekwencji jego określeniem w wysokości niższej niż zadeklarowana w zgłoszeniach celnych. Spór stron dotyczył m.in. kwestii, czy dopuszczalne jest w każdym czasie orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, które wygasło przez zapłatę. Zdaniem organów podatkowych, taka sytuacja jest możliwa. Skoro bowiem zobowiązanie wygasło wskutek zapłaty, nie mogło wygasnąć po raz drugi wskutek przedawnienia. Po zapłacie podatku termin przedawnienia już nie biegnie. Organ odwoławczy może jednak wydać jedną z decyzji określonych w art. 233 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Z poglądem tym nie zgodziła się Skarżąca, która złożyła skargi na decyzje Dyrektora Izby Celnej. Na rozprawie w dniu 12 grudnia 2008 r., na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Sąd postanowił połączyć sprawy o sygn. akt III SA/Wa 2377/08, III SA/Wa 2378/08 oraz III SA/Wa 2379/08 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je pod wspólną sygnaturą III SA/Wa 2377/08. Wydanym tego samego dnia wyrokiem o sygn. akt III SA/Wa 2377/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną Skarżącej. Wyrokiem z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt I FSK 599/09 uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i sprawę przekazał mu do ponownego rozpoznania. Stwierdził, iż po upływie okresu przedawnienia, wbrew interesowi prawnemu podatnika, organ nie może "na jego korzyść" kształtować wielkości przedawnionego zobowiązania podatkowego, określając je w niższej wysokości niż kwota zapłacona. Przedawnienie zobowiązania skutkuje bowiem bezprzedmiotowością postępowania. W niniejszej sprawie termin rozprawy wyznaczono na 8 lutego 2011 r. Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia [...] grudnia 2010 r., wydanymi na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., uwzględnił w całości skargi Skarżącej. Zgodnie z jej żądaniem uchylił własne decyzje i poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji oraz umorzył postępowanie w sprawie. Powyższe decyzje doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 3 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy, co też Dyrektor Izby Celnej uczynił wydając decyzje z dnia [...] grudnia 2010 r. Z chwilą ich doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej przestały więc istnieć przedmioty skarg, jakimi były decyzje z dnia [...] czerwca 2008 r. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w pkt 1 i 2 tego paragrafu. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. (tzw. autokontrola). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd umorzył postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe. W myśl art. 201 § 1 P.p.s.a., zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. Na wniosek Skarżącej Sąd zasądził zatem na jej rzecz koszty postępowania sądowego w kwocie równej sumie uiszczonych przez nią wpisów, opłat skarbowych od dokumentów pełnomocnictwa oraz kosztów zastępstwa procesowego. O kosztach tych orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 lit. e) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075, z późn. zm.).