III SA/Wa 3190/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodnicząca sędzia WSA Włodzimierz Gurba po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2004 r. postanawia sprostować oczywistą omyłkę pisarską zawartą w pkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2017 r. wydanego w sprawie III SA/Wa 3190/16, w ten sposób, że po słowach "sześćset dziewięćdziesiąt" wpisać słowo "siedem" . Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania sąd może dokonać na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 ppsa). Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie. W niniejszej sprawie zaistniała taka właśnie okoliczność. Należy stwierdzić, że w pkt 2 wyroku WSA w Warszawie z 17 listopada 2017 r., w którym orzeczono o kosztach postępowania wystąpiła omyłka pisarska, ponieważ cyfrowo zapisano kwotę 697 zł a słownie kwotę 690 zł. Nie budzi wątpliwości, iż wolą składu orzekającego było zasądzić kwotę 697 zł, gdyż na koszty sądowe w niniejszej sprawie złożyły się następujące kwoty: 200 zł tytułem wpisu sądowego od skargi, 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej będącego radcą prawnym oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Taką oczywistą omyłkę pisarską należało sprostować, co też Sąd uczynił niniejszym postanowieniem. Sąd mając powyższe na względzie, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.