III SA/Wa 3202/12

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. H. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania podatkowego w zakresie podatku od spadków i darowizn postanawia zwolnić skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowić na jego rzecz doradcę podatkowego Skarżący A. H. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego, argumentując, że od 2007 r. korzysta z pomocy społecznej w formie zasiłków okresowych, celowych i bezpłatnych obiadów w łącznej kwocie ok. 1.000 zł miesięcznie. Poza mieszkaniem, którego jest najemcą Skarżący nie posiada żadnego majątku. Jako źródło utrzymania Skarżący wskazał zasiłek okresowy w kwocie 300 zł, zaś wśród okoliczności mających uzasadnić złożony wniosek wymienił [...] , bezrobocie i [...]. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Na wstępie należy poczynić uwagę natury ogólnej. Rozpoznając wniosek Skarżącego referendarz sądowy zrezygnował mianowicie z wzywania go do udzielenia dodatkowych informacji, gdyż sytuacja materialna Skarżącego jest mu znana. Wobec niego toczy się bowiem równolegle postępowanie o przyznanie prawa pomocy w sprawie III SA/Wa 3061/12. W sprawie tej referendarz sądowy wezwał Skarżącego do złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi tenże wyjaśnił, że od 2009 r. nie pozostaje w związku małżeńskim. Przedstawił wykaz wydatków oraz potwierdzające je dokumenty. Wśród tych wydatków wymienił energię elektryczną (276,21 zł co dwa miesiące), gaz (253,60 zł co dwa miesiące) oraz czynsz (231,06 zł). Skarżący posiada tylko jeden rachunek bankowy, z którego wyciąg przedstawił. Wskazał że korzysta z pomocy społecznej w formie zasiłku w kwocie 300 zł miesięcznie. Kwota ta nie wystarcza na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych. Od 1 lipca 2012 r. ze Skarżącym mieszka córka, która jednak prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Obecnie jest bezrobotna. Do 30 listopada 2012 r. partycypowała w połowie w opłatach za gaz, energię i czynsz. Skarżący przedstawił także orzeczenie o [...] , dowody potwierdzające korzystanie z pomocy finansowej w formie zasiłków stałych, okresowych, celowych i bezpłatnych obiadów barowych. Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając wniosek Skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. O takim rozstrzygnięciu zadecydował m. in. fakt, iż Skarżącemu przyznano już prawo pomocy w analogicznym zakresie. Nastąpiło to na mocy postanowień WSA w Warszawie z 25 listopada 2011 r. (III SA/Wa 2657 i 2657/11). Nadto postanowieniami z 16 września 2011 r. (III SA/Wa 2270/11); z 13 września 2011 r. (I SA/Wa 1007/11); z 2 września 2011 r. (III SA/Wa 1787/11) przyznano Skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym. Przedstawioną tam argumentację referendarz sądowy w pełni podziela, zwłaszcza, że jak wynika z nadesłanych materiałów sytuacja Skarżącego nie uległa zmianie. W dalszym ciągu korzysta on z pomocy finansowej Ośrodka Pomocy Społecznej w formie zasiłków stałych, okresowych, celowych i bezpłatnych obiadów barowych. Dodatkowo Skarżącemu przyznano obniżkę czynszu z tytułu najmu lokalu. Źródłem jego utrzymania jest zasiłek okresowy w wysokości 300 zł. Korzysta on także z zasiłków celowych na opłacenie czynszu, rachunków za gaz, energię elektryczną, zakup odzieży, obuwia na zimę, leków. Uwzględniając powyższe oraz to, że kwota, którą Skarżący dysponuje pozwala na zaspokojenie tylko podstawowych potrzeb życiowych uznać należało, iż wykazał on, że nie ma dostatecznych środków na prowadzenie sprawy przed sądem. W tej sytuacji zasadne jest zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie na jego rzecz doradcy podatkowego. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.