III SA/Wa 3206/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędzia WSA Grzegorz Nowecki, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2012r. oddala skargę 1. Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynikało, iż Wójt Gminy C. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. ustalił K. G. (dalej jako: "Strona" lub "Skarżący") wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. na kwotę 262,00 zł. Za podstawę opodatkowania w podatku rolnym organ podatkowy pierwszej instancji przyjął powierzchnię użytków rolnych o powierzchni 1,2380 ha (z 4,4000 ha fiz.) przy stawce 150,00 zł, w podatku leśnym powierzchnię 1,8400 ha lasu przy stawce 41,0696 zł. W wdanej decyzji wskazano też nieużytki o powierzchni 2.300 m2. W związku z faktem, iż Skarżący odmówił przyjęcia decyzji, uznano ją za doręczoną w dniu 21 lutego 2012 r. na podstawie stosownych przepisów Ordynacji podatkowej. 2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w wyniku złożonego przez Stronę w dniu 20 lutego 2012 r. odwołania uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wójta Gminy C.. 3. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wójt Gminy C. decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. ustalił Skarżącemu wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2012 w kwocie 262,00 zł. Za podstawę opodatkowania organ przyjął w podatku rolnym powierzchnię użytków rolnych o pow. 1,2380 ha (z 4,4000 ha fiz.) przy stawce 150,00 zł, w podatku leśnym powierzchnią 1,8400 ha lasu przy stawce 41,0696 zł. Ponadto w decyzji wskazał także nieużytki o powierzchni 2.300 m2 , oraz budynki mieszkalne o powierzchni 69 m2 i pozostałe budynki o powierzchni 37 m2 - jako zwolnione z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. 4. Strona w odwołaniu nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji wskazując na niezgodność powierzchni gruntu z jego faktycznym stanem. Argumenty te Skarżący powtórzył w piśmie z dnia 11 lipca 2012 r., które wpłynęło do Urzędu Gminy w dniu 12 lipca 2012 r. oraz w pismach złożonych w Urzędzie Gminy C. w dniu 16 lipca 2012 r. 5. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] października 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że ustalenia wysokości podatku rolnego na 2012 r. dokonano na podstawie danych z ewidencji gruntów. Ponadto wskazał, że chociaż w dacie wydania decyzji organu pierwszej instancji organ ten dysponował wypisem z ewidencji gruntów i budynków sporządzonym wg stanu na dzień 16 kwietnia 2012 r., niemniej jednak w postępowaniu odwoławczym ustalono, iż stan tej ewidencji był taki sam w dniu 1 stycznia 2012 r. Organ ponadto podniósł, iż z danych ewidencji gruntów wg stanu na dzień 1 stycznia 2012 r. wynikało, iż Skarżący jest właścicielem użytków rolnych, nieużytków i lasów o łącznej powierzchni 6,47 ha, w tym sklasyfikowanych jako: R IVa o powierzchni 0,38 ha, R IVb o powierzchni 1,06 ha, R V o powierzchni 0,95 ha, R VI o powierzchni 1,12 ha, Ł V o powierzchni 0,13 ha, Ps IV o powierzchni 0,09 ha, PS V o powierzchni 0,26 ha, PS VI o powierzchni 0,23 ha, PS Z VI o powierzchni 0,07 ha, Ls o powierzchni IV 0,56 ha, Ls V o powierzchni 1,26 ha, Ls VI o powierzchni 0,02 ha, N o powierzchni 0,23 ha oraz R-B VI o powierzchni 0,11 ha. Stan ewidencji w zakresie tych gruntów nie uległ zmianie w stosunku do roku poprzedniego. Wobec powyższego, w ocenie organu wyższego stopnia w wydanej decyzji, w części dotyczącej ustalenia wysokości podatku rolnego prawidłowo wykazano stanowiące własność Skarżącego użytki rolne w wielkości 4,40 ha fiz. Za podstawę opodatkowania podatkiem rolnym przyjęto powierzchnię użytków rolnych - 1,2380 ha przel. i prawidłowo wskazano grunty o powierzchni 0,23 ha fiz. co równe jest 2.300 m2, z uwagi na to, że sklasyfikowane są w ewidencji gruntów jako nieużytki, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Grunty te wykazano w decyzji w części "podatek od nieruchomości" jako zwolnione z tego podatku na mocy art. 7 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.; dalej jako: "u.p.o.l"). Suma powierzchni użytków rolnych i nieużytków stanowi powierzchnię 4,63 ha fiz. (4,40 ha fiz. + 0,23 ha fiz.). Organ wskazał, że podatek rolny od użytków rolnych obliczony został przy zastosowaniu obowiązującej na 2012 r. stawki w wysokości 150,00 zł, w związku z czym po zaokrągleniu do pełnych złotych, wyniósł 186,00 zł. Organ odnosząc się do opodatkowania lasów wskazał, że ich łączna powierzchnia wyniosła 1,84 ha, od których podatek leśny obliczony został wg stawki 41,0696 zł, co po zaokrągleniu do pełnych złotych, wyniosło 76,00 zł. W związku z powyższym organ łączne zobowiązanie pieniężne na 2012 r. określił w wysokości 262,00 zł. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zwrócił uwagę na błędne ustalenie przez organ pierwszej instancji opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków wskazując ich powierzchnię w wielkości 69 m2 i budynków pozostałych 37,00 m2, gdyż podane wielkości wynikają z ewidencji powierzchni zabudowy. Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa. Zdaniem organu nie można przyjąć, iż powierzchnia zabudowy równa jest powierzchni użytkowej. W związku z faktem, iż organ pierwszej instancji nie dokonał pomiarów w celu ustalenia powierzchni użytkowej organ odwoławczy za zasadne uznał przyjęcie powierzchni wskazanej przez Stronę w wymiarze 50 m2 dla budynku mieszkalnego (cztery mieszkania), zaś dla drewnianego budynku gospodarczego 30 m2. Organ jednocześnie wskazał, że niezgodne z przepisami prawa ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie opodatkowania budynków, nie miały wpływu na wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego z uwagi na zwolnienie tych budynków z opodatkowania i w związku z tym nie mogą stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. Na potwierdzenie przyjętego stanowiska organ przywołał Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 lutego 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 2570/06. Organ odwoławczy odnosząc się do podstawy zwolnienia z opodatkowania budynku mieszkalnego wskazał, iż wynika to z § 2 pkt 1 uchwały Nr XI/50/2011 Rady Gminy w C. z dnia 28 listopada 2011 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy C. oraz wprowadzenia zwolnień od tego podatku. Natomiast budynek gospodarczy położony, tak jak i budynek mieszkalny, na działce nr ewidencyjnej 529/4 sklasyfikowanej w ewidencji gruntów jako użytki rolne zabudowane oznaczone symbolem B-RVI podlega zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4) lit. b u.p.o.l. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśniło, iż sam brak uzasadnienia decyzji o treści zgodnej z oczekiwaniami Skarżącego nie może być podstawą do zastosowania art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej jako: "ustawa Ord. pod."). Natomiast fakt, iż w decyzji podatkowej podano powierzchnię nieużytków wyrażoną w m2 a nie w hektarach fizycznych nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż w rozpatrywanym przypadku nieużytki są zwolnione z opodatkowania, a 0,23 ha fiz. równe jest 2.300 m2. 6. Skarżący niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pismem z dnia 19 października 2012 r. zaskarżył decyzję organu odwoławczego w całości wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem. Ponadto wniósł o ustalenie, jakim dokumentem posługuje się J. B. zamieszkała R. [...] na działce o nr 227 o pow. 0,31 ha. Wniósł o dołączenie do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów dotyczącego tej nieruchomości oraz nieruchomości K. G. zamieszkałego na ogrodzonej działce nr 529/4 o pow. 0,11 ha. Zdaniem Skarżącego nieużytki zalicza się do hektarów fizycznych i cały czas odkąd pamięta ich powierzchnia wynosiła 1,82 ha przeliczeniowych. W dalszej części Skarżący wyliczył jakie, według niego, grunty są jego własnością. Zażądał dołączenia do akt sprawy kserokopii decyzji [...] C. z 2012 r., wypisów z KW [...] i z KW [...] J. B.. 7. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 8. Przenosząc określone w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a") kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. nie narusza prawa. 9. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy C. ustalającą Skarżącemu wysokość łącznego zobowiązania podatkowego na 2012 r. Sąd poddając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję kontroli legalności nie znalazł podstaw do jej uchylenia. Wydana przez organ decyzja jest wyrazem prawidłowo dokonanej subsumpcji przepisów prawa, na tle bezspornego stanu faktycznego. Wskazania wymaga, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200, poz. 1682 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6a ust. 1, art. 6a ust. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), a także na podstawie art. 3 ust. 1, art. 4, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 7 u.p.o.l. Wskazane wyżej przepisy wskazują wprost, że podstawę opodatkowania stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Ponadto korespondują one z przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 100, poz. 1086 ze zm. - dalej "u.p.g.i.k."), która w art. 21 stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dla potrzeb podatku od nieruchomości, jak Sąd wcześniej wskazał, podstawowe znaczenie mają zapisy dokonane w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu. Powoływanie się przez Skarżącego w postępowaniu podatkowym, iż posiadany grunt ma inną wielkość lub inne przeznaczenie, niż wynika z ewidencji nie może mieć wpływu na decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są bowiem tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Na podkreślenie zasługuje to, iż nie jest rolą organów podatkowych badanie zgodności prowadzonej przez Starostę ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe wykonują wyłącznie zadanie zmierzające do określenia wysokości podatku od nieruchomości uwidocznionych w powyższej ewidencji. Przyjąć zatem należy, iż organy podatkowe są związane danymi zawartymi w urzędowym wykazie nieruchomości a Stronie niezadowolonej z ustaleń innych organów administracji przysługują odrębne środki zaskarżenia zmierzające do ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy. Z tych też powodów żądania Skarżącego adresowane do organów podatkowych, co do zmiany danych w ewidencji są niecelowe. 10. W przedmiotowej sprawie dane pochodzące z wypisu z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w S. wynika, iż Skarżący jest właścicielem użytków rolnych, nieużytków i lasów o łącznej powierzchni 6,47 ha. Odnosząc się do zakwestionowanego przez Stronę zapisu w ewidencji oraz powierzchni gruntów przyjętą jako podstawę opodatkowania, która w jego uznaniu jest niezgodna z treścią aktu notarialnego [...], wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 7d u.p.g.i.k. prowadzenie ewidencji gruntów i budynków należy do zadań starosty. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i czynionych w niej zapisów reguluje rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454, ze zm.), zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z § 46 ust. 1 rozporządzenia dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu, na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych o których mowa w § 10 i 11 rozporządzenia. Z przepisu tego wynika wprost, że starosta ma ograniczony katalog możliwości dokonywania zmian w ewidencji z urzędu. Aktualizacja danych z urzędu może dotyczyć tylko zmian wynikających z określonych dokumentów. I tak § 46 ust. 2 rozporządzenia wymienia tu: prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne, opracowania geodezyjne, i kartograficzne, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian ewidencji, dokumentację architektoniczno-budowlaną gromadzoną i przechowywaną przez administrację publiczną. Wskazania wymaga, iż orzecznictwo sądowe, wskazuje jeden przypadek, kiedy organ podatkowy powinien uwzględnić dane inne, niż wynika to z ewidencji. A mianowicie w sytuacji, kiedy z aktu notarialnego wynika, iż inna osoba niż aktualny właściciel, jest wpisana jako właściciel nieruchomości w ewidencji. Jak wskazał Sąd ścisłe trzymanie się takich danych mogłoby prowadzić do wymierzenia podatku osobie, która nieruchomość sprzedała (vide wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r. sygn. akt III SA 1685/93-POP 1999/2/67). Jednak w niniejszej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca. 11. Sąd dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdza, że nie narusza ona prawa. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób zupełny, a posiadane uaktualnione zapisy z ewidencji gruntów i budynków uprawniały do ustalenia wskazanej w decyzji wymiarowej wielkości podatku. 12. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania podatkowego i na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.