III SA/Wa 3209/17

Dnia 28 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Przybysz, , po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi O. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2016 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji O. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2016 r. W skardze Skarżąca wystąpiła również z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzupełnionym następnie w pismach z dnia 31 sierpnia i 25 września 2017 r. Uzasadniając przedmiotowy wniosek Skarżąca przedstawiła w skrócie przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Skarżąca wskazała również, że jest częścią międzynarodowej grupy inwestycyjnej G., która od piętnastu lat prowadzi działalność w branży nieruchomości komercyjnych, inwestycji deweloperskich, a także nieruchomości hotelowych i rekreacyjnych. W kwietniu 2016 roku Grupa G. podjęła decyzję o podjęciu kolejnej inwestycji, którą stanowiło nabycie nieruchomości wchodzących w skład wybudowanego w 2013 r. kompleksu O. w W.. Skarżąca wyjaśniła również, że sporne zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, do którego odnosi się zaskarżona decyzja, zostało określone na skutek dokonania przez organ podatkowy reklasyfikacji transakcji, której przedmiotem była sprzedaż tejże nieruchomości komercyjnej, co wedle dotychczasowej praktyki i poglądów wyrażonych w wydawanych interpretacjach indywidualnych podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, natomiast obecnie zostało uznane przez organ za sprzedaż zorganizowanej części przedsiębiorstwa wyłączoną podmiotowo z opodatkowania tym podatkiem, lecz podlegającą opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Skarżąca wskazała również, że jest spółką celową zawiązaną w celu inwestycyjnego nabycia nieruchomości komercyjnej i prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem tej nieruchomości polegającej na najmie powierzchni użytkowej. Pomieszczenia w obu budynkach znajdujących się na tej nieruchomości są niemalże w całości wynajmowane najemcom, co generuje dla Skarżącej przychody. Jednakże zakup tejże nieruchomości został sfinansowany przez Skarżącą ze środków pochodzących z pożyczek udzielonych jej przez podmioty wchodzące w skład grupy G., a także z kredytu udzielonego przez bank. Z tego względu Skarżąca musi dokonywać spłaty swoich zobowiązań z tego tytułu oraz ponosić koszty utrzymania tej nieruchomości. Skarżąca przedstawiła również w tym miejscu plan spłaty tych zobowiązań w okresie od sierpnia 2017 r. do sierpnia 2018 r. Skarżąca wyjaśniła też, że zgodnie z postanowieniami umów zawartych z pożyczkodawcami zobowiązana jest ona do utrzymywania na swoich rachunkach bankowych określonych kwot pieniężnych, obejmujących m. in. kwoty stanowiące kaucje uiszczone przez najemców. Środkami tymi Skarżąca nie może w całości swobodnie dysponować. W konsekwencji Skarżąca, pomimo uzyskiwania przychodów z tytułu wynajmu nie jest w stanie ponieść jednorazowo tak dużego wydatku, jakim jest zapłata należności podatkowej do której odnosi się zaskarżona decyzja, wynoszącej wraz z odsetkami za zwłokę ponad 40 mln zł. Skarżąca wyjaśniła ponadto, że kredyt udzielony jej przez Bank na zakup nieruchomości został zabezpieczony poprzez ustanowienie hipoteki. Zgodnie z postanowieniami umowy kredytowej, Skarżąca obowiązana jest do utrzymywania odpowiednich współczynników swojej płynności finansowej. W ten sposób Bank ogranicza ryzyko związane z niewypłacalnością Skarżącej. Ponadto zgodnie z punktem 23.9 umowy kredytowej, niewypłacalność powstała u Skarżącej stanowi naruszenie postanowień umownych. W takiej sytuacji Bank, zgodnie z punktem 23.20 umowy kredytowej ma możliwość stwierdzenia, że całość zobowiązań Skarżącej wynikających z umowy kredytowej jest należna i płatna. W przypadku ewentualnego postawienia kwoty niemalże całego kredytu wraz z odsetkami w stan wymagalności, Bank jako wierzyciel hipoteczny będzie miał możliwość zaspokojenia całej wierzytelności z hipotek ustanowionych na nieruchomościach. Jednakże taki tryb zaspokojenia Banku oznacza zwykle naliczenie istotnych kar dla dłużnika oraz sprzedaż nieruchomości po cenie istotnie niższej niż cena rynkowa. W konsekwencji, Skarżąca nie będzie posiadała w zasadzie żadnego istotnego majątku, który mógłby zostać upłynniony lub z którego możliwe byłoby zaspokojenie należności podatkowych wobec Skarbu Państwa. Dlatego uwzględnienie przedmiotowego wniosku Skarżącej umożliwi jej dalsze prowadzenie działalności gospodarczej oraz uchroni przed niewypłacalnością. Skarżąca, na potwierdzenie swoich twierdzeń zawartych w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, załączyła do przedmiotowego wniosku tłumaczenie przysięgłe fragmentów umowy kredytowej oraz wyciągi z rachunków bankowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe oznacza, że o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia bowiem, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim wysokość zobowiązania podatkowego do którego odnosi się zaskarżona decyzja, oraz wskazywane przez Skarżącą zagrożenie utraty płynności finansowej, które wpłynie na możliwość dalszego prowadzenia jej działalności gospodarczej, a w konsekwencji może prowadzić do upadłości i likwidacji Skarżącej. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd podzielił pogląd Skarżącej, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić jej poważną szkodę. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.