III SA/Wa 3216/12

PostanowienieWSA w Warszawie2013-06-21

Skład orzekający: Lucyna Kaligowska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy radcy prawnemu ustanowionemu z urzędu w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, należy się wynagrodzenie w wysokości 240 zł plus VAT?
Ratio decidendi
Radcy prawnemu ustanowionemu z urzędu w sprawie, której przedmiotem nie jest należność pieniężna, należy się wynagrodzenie w wysokości 240 zł, powiększone o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Kwota ta wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, a także z przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stan faktyczny
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Postanowieniem z 27 grudnia 2012 r. skarżąca została zwolniona od kosztów sądowych i ustanowiono dla niej radcę prawnego. Radca prawny złożył wniosek o zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Wyrokiem z 19 czerwca 2013 r. sąd oddalił skargę skarżącej.
Rozstrzygnięcie
Przyznano ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K. B. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł.

Pełny tekst orzeczenia

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi M. I. i A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K. B. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i 20/100), w tym: tytułem opłaty kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i 20/100) Postanowieniem z 27 grudnia 2012 r. zwolniono Skarżącą M. I. od kosztów sądowych oraz ustanowiono na jej rzecz radcę prawnego, którym wyznaczona została K. B. . Ta na rozprawie w dniu 19 czerwca 2013 r. zgłosiła wniosek o zwrot kosztów zastępstwa procesowego, oświadczając, że koszty te nie zostały zwrócone w całości ani w części. Wyrokiem z 19 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.). W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do zapoznania się z aktami sprawy, stawiennictwa na rozprawie oraz złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł, o czym stanowi § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest bowiem należność pieniężna. Jednocześnie kwota wynagrodzenia podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 27.07.2026. · Źródło