III SA/Wa 322/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Honorata Łopianowska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej – P. sp. z o.o. z siedzibą w W. – kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Decyzją z [...] lipca 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. określił P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") przybliżoną kwotę zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za I kwartał 2015 r. z tytułu nienależnie dokonanego zwrotu tego podatku. Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik substytucyjny Spółki, r.pr. M. P. wniósł odwołanie, do którego nie załączył pełnomocnictwa upoważniającego pełnomocnika głównego do reprezentowania Skarżącej i wystawiania pełnomocnictw substytucyjnych. Z uwagi na powyższe Dyrektor Izby Skarbowej w W. pismem z 7 października 2016 r. wezwał pełnomocnika substytucyjnego do uzupełnienia braku formalnego pisma pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Pismem z 25 października 2016 r. pełnomocnik substytucyjny, dor. pod. A.D. złożyła uwierzytelniony odpis swojego pełnomocnictwa substytucyjnego wraz z uwierzytelnionym odpisem pełnomocnictwa pełnomocnika głównego. W piśmie wskazano, że dor. pod. A. D. jest pełnomocnikiem do doręczeń. Postanowieniem z [...] grudnia 2016 r., nr [...], pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia, stwierdzając, że pełnomocnictwo główne nie obejmowało prawa reprezentacji Spółki w postępowaniu przed Dyrektorem Izby Skarbowej w W., w związku z czym nie zostały uzupełnione braki formalne odwołania. Pismem z 3 stycznia 2017 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przedmiotowe postanowienie. Pismem z 19 stycznia 2017 r. organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie przez Skarżącą przysługujących jej środków zaskarżenia. W piśmie tym organ wskazał, że równolegle ze skargą Spółka wniosła zażalenie na zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia skargi sąd administracyjny ma obowiązek zbadania czy spełnione zostały wszystkie wymogi formalne stawiane temu pismu procesowemu. Do wymogów takich, zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a. należy wyczerpanie drogi odwoławczej w administracyjnym toku sprawy. Przepis ten stanowi bowiem, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jednocześnie w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5a wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy odnotować, że w myśl art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613), jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W przypadku nieusunięcia w terminie stwierdzonego braku formalnego organ podatkowy zgodnie z art. 69 § 4 Ordynacji podatkowej wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. W świetle powyższego Spółce przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W., z którego Skarżąca skorzystała, równolegle wnosząc skargę na przedmiotowe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W ocenie Sądu oznacza to, że skarga złożona z ostrożności procesowej została wniesiona z naruszeniem art. 52 § 1 p.p.s.a. i jako taka podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 tej ustawy postanowił jak w pkt I sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.