III SA/Wa 3224/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od gier za miesiąc styczeń 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji T. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Spółka", "Skarżąca") wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od gier za miesiąc styczeń 2012 r. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Skarżącej za wstrzymaniem wykonania powyższej decyzji przemawia zarówno interes podatnika, jak i ważny interes publiczny. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż kwota określonego zobowiązania podatkowego jest znaczna, a możliwość jej zapłaty należy rozpatrywać w związku z jednoczesną wymagalnością innych zobowiązań podatkowych, określonych przez Dyrektora Izby Celnej w W., w decyzjach dotyczących pozostałych okresów rozliczeniowych Spółki. Skarżąca wskazała, iż uregulowanie należności podatkowej wynikającej z zaskarżonej decyzji, jak i pozostałych kwot zobowiązań podatkowych, wynoszących łącznie ok. 1,7 mln zł, przekracza jej możliwości finansowe. W ocenie Skarżącej powyższe potwierdza załączone do wniosku sprawozdanie finansowe Spółki. W opinii Skarżącej podjęcie czynności w celu wyegzekwowania przedmiotowego zobowiązania wiązać się będzie z nieodwracalnymi skutkami zarówno dla Spółki, jak i pracowników których zatrudnia oraz prowadzonej przez nią działalności gospodarczej w postaci utraty płynności finansowej, co w praktyce uniemożliwi Spółce wypełnianie jej zobowiązań publicznoprawnych, a w konsekwencji wyeliminuje ją z obrotu gospodarczego, jako podatnika i pracodawcę. W tym kontekście podkreśliła, iż dotychczas zawsze regulowała w terminie wszystkie daniny publiczne. Dodatkowym argumentem przemawiającym - zdaniem Skarżącej - za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji jest wyegzekwowanie zobowiązania podatkowego na podstawie niezgodnych z prawem unijnym przepisów ustawy o grach hazardowych, co będzie skutkowało odpowiedzialnością odszkodowawczą ze strony Skarbu Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji publicznej. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, jeżeli ustawa szczególna nie wyłącza wstrzymania ich wykonania. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd nie dokonuje oceny zawartych w skardze zarzutów, gdyż przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. W tym zakresie należy przywołać postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r. (sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04). Wskazanych zatem w skardze okoliczności uzasadniających - w ocenie Skarżącej - uchylenie zaskarżonej decyzji nie uwzględnia się na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje jedynie oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę, w związku z czym powinien zostać poparty stosownymi dowodami, które uzasadniałyby wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji. Brak takiego uzasadnienia lub przedstawienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w istocie do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie pozwala Sądowi na merytoryczną ocenę, czy faktycznie wystąpiła w danej sprawie któraś z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy wskazać, iż Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie (zob. postanowienia z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i FZ 87/04 oraz z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04) podkreślał, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia takiego wniosku, w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie, gdyż Sąd w tym postępowaniu nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie. Kierując się przedstawionym stanowiskiem należy stwierdzić, iż w rozpatrywanej sprawie Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadniła należycie spełnienia przesłanek wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. W jednoznaczny sposób nie przemawiają za tym ani okoliczności wskazane we wniosku, ani przedstawiona argumentacja, która nie koresponduje w pełni z treścią załączonych dowodów. Analiza złożonych w aktach sprawy dokumentów finansowych – wbrew twierdzeniom Skarżącej – nie prowadzi do wniosku, iż podjęcie wobec Spółki czynności egzekucyjnych wiązać się będzie z nieodwracalnymi skutkami prawnymi, zarówno dla Skarżącej, jak i jej pracowników. Złożone dokumenty nie potwierdzają faktu, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji dojdzie do całkowitej utraty płynności finansowej Skarżącej i konieczności złożenia wniosku o jej upadłość. Z przedłożonego przez Skarżącą rachunku zysków i strat, wg stanu na dzień 31 grudnia 2011 r. wynika, że prowadzi ona działalność gospodarczą o znacznych rozmiarach, na co wskazują w szczególności dane dotyczące wysokości przychodów netto ze sprzedaży towarów i usług (37.040.830,33 zł - za 2011 r., 47.420.925,13 zł - za 2010 r.) oraz dane dotyczące wysokości kosztów działalności operacyjnej (37.397.095,54 zł - za 2011 r., 48.241.614,79 zł - za 2010 r.). Ponadto z bilansu Spółki za ww. okres wynika, że wartość aktywów trwałych na dzień 31 grudnia 2011 r. kształtowała się na poziomie 1.467.893,01 zł, a na dzień 31 grudnia 2010 r. wynosiła 2.813.772,29 zł. Skarżąca posiadała również należności krótkoterminowe w wysokości 620.086,63 zł (na dzień 31 grudnia 2011 r.). Ze sprawozdania finansowego sporządzonego według stanu na 31 grudnia 2011 r. wynika że Skarżąca poniosła stratę w kwocie 832.848,90 zł, jednakże w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą właściwą dla oceny ich sytuacji finansowej nie jest kategoria "dochodu" (rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania), lecz "przychodu". Należy zauważyć, że w dłuższej perspektywie czasowej mogą znaleźć zastosowanie różne instrumenty finansowe pozwalające na równoważenie pozycji kosztów i przychodów prowadzące do zmniejszenia obciążeń podatkowych w następnych latach. Powyższe ma istotne znaczenie zwłaszcza w przypadku uzyskiwania przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej w znacznym rozmiarach, jak to ma miejsce u Skarżącej. Z uwagi na ten fakt, łączna kwota zobowiązań podatkowych wynikających z zaskarżonej decyzji, jak i decyzji dotyczących innych okresów rozliczeniowych, mimo iż jest jak to określa Skarżąca "niebagatelna", nie oznacza powstania trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzenia Spółce znacznej szkody, w rozumieniu powołanych na wstępie przepisów P.p.s.a. Zauważyć należy także, iż Skarżąca zadeklarowała początkowo w zeznaniu podatkowym wysokość należnego podatku od gier w wyższej kwocie, stanowiącej aktualnie przedmiot sporu z organem podatkowym, co prowadzi do wniosku, że Skarżąca musiała brać pod uwagę w kalkulacji ekonomicznej prowadzonej przez siebie działalności możliwość poniesienia potencjalnie większych skutków podatkowych. Znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma także okoliczność, iż przedmiot sporu stanowi należność pieniężną (świadczenie odwracalne), którego zwrot (wraz z należnymi odsetkami) może nastąpić w wyniku uwzględnienia skargi przez Sąd. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji można jednoznacznie stwierdzić, gdy wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie może zostać zrekompensowana przez zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Ma to miejsce w wypadkach realnej możliwości utraty przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość przedstawiałaby duże znaczenie dla strony skarżącej lub w przypadku narażenia jej na niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Reasumując, w ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny, że w jej sprawie nastąpi wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, zatem brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.