III SA/Wa 3239/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2009 r. oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej zwany: "NUS") decyzją z [...] marca 2016r. po przeprowadzeniu kontroli podatkowej i wszczęciu postępowania podatkowego skorygował rozliczenie J.K. prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych (zwany dalej "Skarżącym") w podatku od towarów i usług (zwany dalej: "VAT") od stycznia do grudnia 2009r. Skarżący w 2009r. obniżył VAT należny o naliczony z faktur otrzymywanych od: S. w W. (zwana dalej: "S.") i M. Sp. z o.o. w W. (zwana dalej: "Spółką"), a zdaniem NUS transakcje te nie miały miejsca. Skarżący nie miał więc prawa do odliczenia VAT naliczonego z ww. faktur, zgodnie z art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., zwana dalej: "u.p.t.u.") i zawyżył VAT naliczony. 2. Skarżący w odwołaniu z 12 kwietnia 2016r. wniósł o uchylenie ww. decyzji NUS i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, względnie o jej uchylenie i umorzenie postępowania, z powodu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zdaniem Skarżącego NUS naruszył: a) przepisy prawa podatkowego przez niewłaściwe zastosowanie art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613. ze zm., zwana dalej: "O.p.") - przez brak przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego, co do transakcji z S.; b) art. 86 ust. 1 u.p.t.u. i pozbawienie podatnika prawa do obniżenia VAT należnego o naliczony z faktur wystawionych przez ww. kontrahentów przez niewłaściwe zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. i nieuzasadnione stwierdzenie, iż faktury te stwierdzają czynności, których faktycznie nie dokonano; c) art. 191 O.p. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów; d) art. 70 i art. 70 § 6 pkt 1 O.p., z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego w VAT od stycznia do listopada 2009r. z dniem 31 grudnia 2014r., zaś za grudzień 2008r. - 31 grudnia 2015r., gdyż w sprawie nie zastosowano środka egzekucyjnego, który skutkowałby przerwaniem biegu terminu przedawnienia i nie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia wskutek wszczęcia postępowania karnego skarbowego, ponieważ skutek ten został zniweczony brakiem postawienia zarzutów do 31 grudnia 2014r. Z tym dniem nastąpiło więc przedawnienie karalności czynów za okres od stycznia do listopada 2009r. Skarżący uznał, iż w materiale dowodowym brak jest ponadto ustaleń, dowodów i podstaw, aby stwierdzić, iż nie przysługiwało mu prawo do obniżenia VAT należnego na podstawie ww. faktur. Skarżący przytaczając orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej: "TSUE") i sądów administracyjnych podniósł, iż przepisy ograniczające prawo do odliczenia VAT wprowadzone w danym kraju członkowskim (np. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u.) mogą być stosowane, jako wyjątek od zasady i w każdym przypadku, stosowanie tych przepisów poprzedzone być musi rzetelnym postępowaniem dowodowym mającym na celu udowodnienie, iż dany podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcje te wiążą się z przestępstwem popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. 3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIS") decyzją z [...] sierpnia 2016r. utrzymał w mocy ww. decyzję NUS. W uzasadnieniu DIS za bezzasadny uznał zarzutu przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego, choć zgodził się ze Skarżącym, że termin przedawnienia za miesiące od stycznia do listopada 2009r. upłynąłby 31 grudnia 2014r., a za grudzień 2009r. - 31 grudnia 2015r. Tym niemniej NUS postanowieniem z [...] listopada 2013r. wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na podaniu przez Skarżącego nieprawdy w złożonych do NUS od 21 lutego do 23 grudnia 2008r. deklaracjach podatkowych VAT-7 od stycznia do listopada 2008r., przez co naraził na uszczuplenie VAT za styczeń - listopad 2008r. o łącznie 39.455 zł, czym naruszono art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a), art. 109 ust. 3 u.p.t.u. - przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. Podczas przesłuchania 11 grudnia 2013r. przedstawiono Skarżącemu zarzut popełnienia ww. przestępstwa. NUS ponadto uzupełnił ww. zarzut postanowieniem z [...] listopada 2014r. o zarzut, że Skarżący działając w warunkach czynu ciągłego, podał nieprawdę w złożonych do NUS od 23 stycznia do 23 grudnia 2009r. deklaracjach podatkowych VAT-7 od grudnia 2008r. do listopada 2009r. w zakresie zawyżenia VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, przez zawyżenie VAT naliczonego za: grudzień 2008r. - kwiecień 2009r., zaniżenie VAT należnego za: marzec, maj, sierpień 2009r., przez co naraził na uszczuplenie VAT do zapłaty od grudnia 2008r. do listopada 2009r. o łącznie 22.823 zł, przy czym VAT narażony na uszczuplenie jest małej wartości, czym naruszył art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 109 ust. 3 u.p.t.u. - przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks. Ww. postanowienie ogłoszono Skarżącemu 9 stycznia 2015r. Postanowieniem z [...] marca 2015r. zawieszono ww. postępowanie. NUS pismem z 1 grudnia 2014r. w trybie art. 70c O.p., zawiadomił Skarżącego o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego od stycznia do listopada 2009r., doręczając Skarżącemu ww. pismo 17 listopada 2014r., w trybie art. 150 § 2 O.p. DIS, odnosząc się do istoty sprawy - prawa do odliczenia VAT naliczonego z ww. faktur, uznał, że nie odzwierciedlały one rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i miał do nich zastosowanie art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. DIS, odnosząc się do transakcji ze S., wskazał, że z zeznań właściciela ww. firmy wynika, iż nie zawierał on umów współpracy z dostawcami. Towar przewoził albo swoimi samochodami ciężarowymi, albo dostawców. Odbiorców pozyskiwał m.in. z polecenia znajomych. Płatności dokonywano w formie gotówkowej i nie posiadał dokumentów potwierdzających zapłatę. Na stałe nie zatrudniał pracowników, nie posiadał urządzeń księgowych, dokumentów źródłowych - faktur VAT sprzedaży i zakupu, ani też wyciągów bankowych. Nie miał magazynu, w którym mógł składować części samochodowe. Nie potrafił jednoznacznie wskazać od kogo nabywał części samochodowe i kto je dostarczał, ani do kogo należały samochody służące do transportu części. Na podstawie zeznań ww. osoby i domniemanego właściciela wynajmowanego przez niego magazynu ustalono, iż adresy przez niego wskazane jako miejsca magazynowania nie są prawdziwe. Z zeznań Skarżącego wynikało ponadto, że nie jest on w stanie wypowiedzieć się w sprawie zakupu dużej ilości części samochodowych; nie weryfikował też czy S. rozliczał się z VAT. U Skarżącego nie stwierdzono także sprzedaży tych części samochodowych i faktur (rachunków) za usługi napraw samochodów, które wskazywałyby na wykorzystanie zakupionych części samochodowych. Zdaniem DIS ww. ustalenia i rozbieżności, co do miejsca dokonywania periodycznych transakcji sprzedaży części i wykazywanie nieprawdziwego adresu magazynowania towarów skutkowało przyjęciem, iż do transakcji z ww. podmiotem nie dochodziło. DIS, dokonując analizy transakcji z ww. Spółką na podstawie faktury z 9 grudnia 2017r. nr [...], za zakup oleju napędowego ustalił, iż ww. podmiot istnieje od 2007r. i od 15 maja 2007r. posiadał koncesję na obrót paliwami ciekłymi, którą decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 19 stycznia 2010r. cofnięto, z uwagi na brak przedłożenia dokumentów potwierdzających możliwości techniczne prowadzenia działalności w zakresie obrotu paliwami ciekłymi. Ww. kontrahenta o wszczęciu ww. postępowania powiadomiono pismem z 20 października 2009r., a w toku postępowania dowodowego, wykazano, że Spółka, nie korzystała z pomieszczeń wynajętych do celów prowadzonej działalności, w tym z ujawnionych w rejestrze przedsiębiorców KRS jako miejsce jej siedziby, nie regulowała też należności z tytułu wynajmu. Pomieszczenia te nie były również oznaczone jako miejsce prowadzenia działalności. Osoby ujawnione w dokumentach rejestrowych Spółki, przesłuchane przez NUS, nie były w stanie określić kręgu kontrahentów, wskazać podpisanych umów handlowych i transakcji dokonanych w imieniu Spółki. DIS uznał, że Skarżącemu nie można przypisać dobrej wiary i zaznaczył, że Skarżący wskazał, że nie weryfikował, czy stały dostawca towaru - rozlicza się z VAT, a zeznania właściciela S., co do miejsca dokonywania transakcji są sprzeczne z zeznaniami Skarżącego, który nie jest w stanie wyjaśnić, co stało się z towarem wykazanym na ww. fakturach, a ponadto miał świadomość, że stosunek prawny odzwierciedlony na takiej fakturze nie istnieje. Skarżący miał też możliwość weryfikacji treści faktury z informacjami odzwierciedlonymi w KRS (w zakresie adresu siedziby bądź prowadzenia działalności) Spółki i sprawdzenia czy dysponowała ona koncesją na obrót paliwami ciekłymi, czego nie uczynił. Zdaniem Dyrektora IS materiał dowodowy sprawy został zebrany i rozpatrzony zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej. 4. Skarżący w skardze z 21 września 2016r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie ww. decyzji DIS i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwagi na naruszenie przepisów prawa podatkowego przez niewłaściwe zastosowanie: a) art. 187 § 1 O.p., przez brak przeprowadzenia przez NUS prawidłowego postępowania dowodowego w zakresie transakcji z S.; b) art. 86 ust. 1 u.p.t.u. i pozbawienie podatnika prawa do obniżenia VAT należnego o naliczony z faktur wystawionych przez ww. kontrahentów i niewłaściwe zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. oraz nieuzasadnione stwierdzenie, iż faktury te stwierdzają czynności, które nie zostały faktycznie dokonane; c) art. 191 O.p. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. W skardze zarzucono również, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 70 i art. 70 § 6 pkt 1 O.p. z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz utrzymanie decyzji podatkowej organu podatkowego, która została wydana bez podstawy prawnej, a mianowicie art. 108 u.p.t.u. (brak podstawy prawnej w sentencji). W uzasadnieniu Skarżący powielił argumentację zawartą w odwołaniu. 5. DIS w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko w sprawie, uznając zarzuty skargi za niezasadne. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw. 2. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1066), sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej, w tym decyzji, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. – zwana dalej: "P.p.s.a."), biorąc pod uwagę kryteria wymienione w art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a. Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie. 3. Zdaniem Sądu w sprawie należało najpierw odnieść się do zarzutów Skarżącego dotyczących przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją, także ze względu na to, że nastąpiło przedawnienie karalności czynów, bowiem w ocenie Skarżącemu nie postawiono mu zarzutów. W związku z tym Skarżący wywodzi, iż nie mogło dojść do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., a w konsekwencji doszło do przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych. Sąd w związku z tym stwierdza, że rację miał DIS wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zobowiązania w VAT za miesiące od stycznia do listopada 2009r., co do zasady, przedawniłyby się z 31 grudnia 2014r., zaś zobowiązanie w VAT za grudzień 2009r. - przedawniłyby się z 31 grudnia 2015r. Z akt sprawy wynika jednak, na co w sposób prawidłowy zwrócił uwagę DIS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że NUS postanowieniem z [...] listopada 2013r. wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe, polegające na podaniu przez Skarżącego nieprawdy w złożonych do NUS od 21 lutego do 23 grudnia 2008r. deklaracjach podatkowych VAT-7 od stycznia do listopad 2008r., przez co naraził na uszczuplenie VAT za styczeń - listopad 2008r. o łącznie 39.455 zł, czym naruszono art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a), art. 109 ust. 3 u.p.t.u. - przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. (k. 238 akt administracyjnych). Z akt sprawy wynika również, że w trakcie przesłuchania podejrzanego 11 grudnia 2013r. przedstawiono Skarżącemu ww. zarzut, o czym świadczy podpis Skarżącego (k. 235 akt administracyjnych). Stwierdzić też należy, że NUS w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów z 28 listopada 2014r. ww. zarzut uzupełnił o zarzut, że Skarżący działając w warunkach czynu ciągłego, podał nieprawdę w złożonych do NUS od 23 stycznia do 23 grudnia 2009r. w deklaracjach podatkowych VAT-7 od grudnia 2008r. do listopada 2009r. w zakresie zawyżenia VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, przez zawyżenie VAT naliczonego za: grudzień 2008r. - kwiecień 2009r., zaniżenie VAT należnego za: marzec, maj, sierpień 2009r., przez co naraził na uszczuplenie VAT do zapłaty od grudnia 2008r. do listopada 2009r. o łącznie 22.823 zł, przy czym ten VAT narażony na uszczuplenie jest małej wartości, czym naruszył art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 109 ust. 3 u.p.t.u. - przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks. Wprawdzie ww. postanowienie ogłoszono Skarżącemu 9 stycznia 2015r. (k. 233 akt administracyjnych), tym niemniej z akt administracyjnych sprawy wynika, że NUS pismem z 1 grudnia 2014r. w trybie art. 70c O.p., zawiadomił Skarżącego o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego od stycznia do listopada 2009r., doręczając Skarżącemu ww. pismo 17 grudnia 2014r., w trybie art. 150 § 2 O.p. (k. 231a-231b akt administracyjnych). W tym miejscu Sąd stwierdza, że jakkolwiek DIS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędnie wskazuje, że ww. informacja została Skarżącemu doręczona 17 listopada 2014r., tym niemniej należy to traktować jako oczywistą omyłkę pisarską z uwagi na datę ww. informacji oraz adnotacje znajdujące się na kopercie wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru ww. pisma. Tym samym wadliwość ta o charakterze procesowym nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy. Należało też uznać, że Skarżący przed upływem terminu przedawnienia został poinformowany o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych w VAT od stycznia do listopada 2009r. (art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w związku z art. 121 § 1 i art. 70c O.p.). Sąd podziela ponadto pogląd wyrażany w orzecznictwie sądowym (por. wyroki NSA z: 28 kwietnia 2017r. sygn. akt I FSK 1548/15, 2 czerwca 2017r. sygn. akt II FSK 1290/15; oraz wyrok WSA we Wrocławiu z 13 lipca 2017r. sygn. akt I SA/Wr 1553/16- wszystkie dostępne na www.nsa.gov.pl), że do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia (art. 70 § 6 pkt 1 O.p.) nie jest konieczne postawienie podatnikowi zarzutów, jedną z przesłanej jest samo wszczęcie postępowania o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. W tym kontekście zarzut zawarty w skardze należało więc uznać za chybiony. Warto również wskazać, że doręczanie informacji w trybie art. 70c O.p. w warunkach fikcji doręczenia przesyłki, w trybie art. 150 § 2 O.p., jest dopuszczalną formą poinformowania, o którym mowa w art. 70c O.p. (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2017r. sygn. akt I FSK 1017/15, dostępny na www.nsa.gov.pl). Sąd wskazuje ponadto, że w aktach administracyjnych znajduje się, choć DIS nie wspomina o nim w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (naruszając art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.), postanowienie NUS z [...] grudnia 2015r., z którego wynika, że zmieniono i uzupełniono ww. zarzuty w zakresie VAT m.in. o grudzień 2009r. (zawyżenie VAT naliczonego). Treść ww. postanowienia została ogłoszona Skarżącemu 15 grudnia 2015r. (k. 231 akt administracyjnych), a więc przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za grudzień 2009r. Tym samym w świetle akt administracyjnych sprawy, na podstawie których, stosownie do art. 133 § 1 P.p.s.a. orzeka Sąd administracyjny, należało uznać, że Skarżącemu przedstawiono zarzuty przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w VAT za grudzień 2009r., w tym kontekście zarzuty skargi z tego zakresu nie mogły być uznane za zasadne. Natomiast podniesiony przez Sąd z urzędu ww. zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż wprawdzie DIS nie odwołał się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do ww. postanowienia NUS z [...] grudnia 2015r., tym niemniej było ono organowi odwoławczemu, jak również samemu Skarżącemu, znane. Zdaniem Sądu doszło zatem, z wyżej wskazanych względów, mających odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy, do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych w VAT za poszczególnego okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2009r. Do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia, co wynika z treści art. 70 § 6 pkt 1 O.p., nie ma znaczenia również późniejsze przedawnienie karalności tego czynu. W tym zakresie Sąd podziela pogląd zawarty w wyroku NSA z 28 kwietnia 2017r. sygn. akt. I FSK 1631/15 (dostępny na www.nsa.gov.pl). Tym samym, wbrew stanowisku Skarżącego w sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w VAT za poszczególne miesiące 2009r. 4. Sąd, przechodząc do kwestii merytorycznej stwierdza, że spór w sprawie dotyczył skorzystania przez Skarżącego z prawa do odliczenia VAT naliczonego z faktur wystawionych przez S. i ww. Spółkę, zakwalifikowanych przez organy podatkowe, jako nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Sąd podziela stanowisko DIS, że zgromadzony materiał dowodowy sprawy wskazuje, że transakcje odzwierciedlone na fakturach wystawionych przez S. oraz ww. Spółkę nie miały miejsca. Na powyższe ustalenie wskazują następujące dowody zgromadzone w sprawie. Właściciel S. podczas przesłuchania 26 listopada 2014r. wskazał, że towar przechowywany był wyłącznie w [...] u firmy kolegi J.S., a podczas transakcji zakupu towarów obecni byli pracownicy tej osoby i ww. osoba. Tymczasem Pan S. zeznał 29 kwietnia 2011r., że nigdy nie wynajmował właścicielowi S. terenu ani magazynu w [...], ponieważ nie był jego właścicielem. Ponadto właściciel S. nie dokonywał również na powyższym terenie żadnych transakcji handlowych. Jednocześnie właściciel S. nie był w stanie podać danych osób obecnych przy transakcjach zakupu towaru. Ponadto właściciel S. nie posiadał żadnych urządzeń księgowych, dokumentów źródłowych w postaci faktur VAT sprzedaży i zakupu ani też wyciągów bankowych. Zeznał, że wszystkie zakwestionowane transakcje handlowe odbywały się wyłącznie gotówką. Sąd, reasumując stwierdza, że rację miały organy podatkowe, w świetle ww. okoliczności faktycznych, że właściciel S. nie posiadał żadnych dowodów (faktur nabycia, wyciągów bankowych świadczących o dokonanych płatnościach), że dysponował towarem, który miał być przedmiotem dostawy do Skarżącego. Nawet świadek wskazywany przez właściciela S. zaprzecza swojej obecności przy ww. transakcjach handlowych. Wskazać także należy, że działalność właściciela S. miała trwać długi okres czasu i obejmować szereg transakcji handlowych. Zdaniem Sądu nieprawdopodobne jest, aby w tym okresie wszyscy kontrahenci regulowali płatności wyłącznie gotówką, a ponadto wszyscy kontrahenci pozostali anonimowi, a także żeby nie było żadnego świadka ww. transakcji, którego mogłyby wskazać właściciel S. Twierdzenia ww. osoby, że dysponował towarem należy ocenić, tak, jak uczyniły organy podatkowe, za niewiarygodne, gdyż osoba ta nie tylko nie posiada materialnych dowodów potwierdzających nabycie towarów, ale również nie jest w stanie wskazać, żadnych świadków ww. transakcji. Sąd podkreśla też, że wbrew zarzutowi zawartemu w skardze pozbawienie Skarżącego prawa do odliczenia VAT wynikającego z faktur wystawionych przez właściciela S. nie nastąpiło wyłącznie w oparciu o rozbieżność w zeznaniach Skarżącego i właściciela S. co do miejsca odbioru towarów. Organy podatkowe, zdaniem Sądu, wykazały w oparciu o wszystkie zgromadzone w aktach dowody, że właściciel S. nie dysponował towarem, który następnie miał być sprzedany Skarżącemu. Rozbieżność w zakresie miejsca dostawy towarów jest jednym z elementów, które w zestawieniu ze wskazanymi wyżej dowodami wskazują na słuszność ustaleń organów podatkowych. Podnieść należy również, że sam Skarżący odmówił udzielenia odpowiedzi na pytanie, co zrobił z zakupionymi od właściciela S. towarami. W dokumentacji Skarżącego nie odnaleziono ponadto dokumentów związanych z naprawą samochodów, czy sprzedażą zakupionych części. Sąd, odnosząc się więc do zarzutu zawartego w skardze i dotyczącego nieuwzględnienia kosztów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą przez Skarżącego, zauważa, że DIS nie kwestionował ponoszenia kosztów działalności gospodarczej przez Skarżącego. Skarżący sam odmówił wyjaśnienia okoliczności dalszej dystrybucji lub zużycia towarów zakupionych od właściciela S. Podnoszona w skardze sugestia zużycia ww. towaru na własne potrzeby nie ma oparcia w materiale dowodowym, również Skarżący nie przedstawił w tym zakresie żadnych dowodów. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, zdaniem Sądu, wskazuje zatem jednoznacznie, tak jak podniosły to organy podatkowe obu instancji, że właściciel S. nie dysponował towarem mającym być przedmiotem obrotu ze Skarżącym, a Skarżący również nie wskazał sposobu zadysponowania ww. towarem. Zdaniem Sądu również prawidłowe i zgodne z zasadami prawdy obiektywnej (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.) i zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.) były ustalenia organów podatkowych w zakresie faktury wystawionej przez ww. Spółkę na rzecz Skarżącego z 9 grudnia 2009r. Nr [...] za olej napędowy, jak również uznanie, że nie dokumentuje ona realnego zdarzenia gospodarczego. Sąd wskazuje, że DIS uzasadniając zaskarżoną decyzję trafnie przyjął, że wprawdzie znacząca część uzasadnienia decyzji NUS wykazywała nieprawidłowości odnoszących się do ww. Spółki, ale było to niezbędne do odzwierciedlenie uchybień ww. podmiotu, jak również pozwoliło wykazać, iż wystarczyłoby Skarżący wykazał się elementarnym zainteresowaniem w kontekście prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, by stwierdzić, iż rzekomy kontrahent – ww. Spółka - nie była rzeczywistym sprzedawcą towaru. Sąd podziela również stanowisko DIS, że wprawdzie NUS nie udowodnił Skarżącemu, że wiedział on, że Spółka nie miała już w grudniu 2009r. koncesji i nie mogła prowadzić działalności w zakresie sprzedaży ww. oleju napędowego, ale nie miało to znaczenia w sprawie, gdyż organ wykazał, że ww. faktura nie odzwierciedlała rzeczywistości, bowiem Spółka nie dysponowała paliwem nabywanym z legalnych źródeł, a Skarżący przy dołożeniu należytej staranności wymaganej od osoby prowadzącej działalność gospodarczą mógł i powinien mieć tego świadomość. Wystarczająca była bowiem zestawienie faktury z informacjami odzwierciedlonymi w Krajowym Rejestrze Sądowym (adres, siedziba Spółki), które pozwoliłaby na odkrycie nieprawidłowości. Zainteresowanie się przez Skarżącego koncesją, a w konsekwencji istniejącymi w tym nieprawidłowościami, mogłoby wskazać, że Skarżący sprawdzał wiarygodność swojego kontrahenta. Skarżący nie dysponował jednak w chwili wystawienia ww. faktury dokumentem koncesji wydanej wobec Spółki (poprzednia nazwa T. Sp. z o.o.), o której zmianę wystąpił do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w piśmie z 29 czerwca 2009r. Na tym tle nie sposób zgodzić się ze Skarżącym, że organy podatkowe nie udowodniły, że Skarżący nie wiedział o braku koncesji. Sąd, odnosząc się do przywołanego w skardze orzecznictwa sądów administracyjnych i ETS (TSUE), zauważa, że dotyczą one sytuacji, w których istniał towar będący przedmiotem obrotu pomiędzy podatnikami. W przedmiotowej sprawie jak wykazały organy podatkowe obu instancji oraz zdaniem Sądu towar faktycznie nie istniał, stąd nie było niezbędne badanie tzw. dobrej wiary nabywcy towarów. Powyższe stanowisko potwierdza również orzecznictwo sądów administracyjnych. Tym niemniej DIS, mając na względzie zarzuty Skarżącego, prawidłowo uznał, szczególnie w odniesieniu do transakcji z ww. Kontrahentami, że nie można przypisać mu należytej staranności, wymaganej od podmiotu należycie dbającego o własne interesy. Sąd zauważa reasumując, że wbrew twierdzeniom skargi, w świetle akt sprawy, jak również obszernego materiału dowodowego, który się w nich znajduje, nie dopatrzył się naruszenia ani przepisów postępowania i to zarówno tzw. zasad ogólnych postępowania, ani norm regulujących zagadnienia związane ze zbieraniem materiału dowodowego, ani tym bardziej naruszenia norm prawa materialnego. 6. Sąd, mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę, uznając, że zaskarżona decyzja DIS jest zgodna z prawem.