III SA/Wa 3240/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie , Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 3240/15 w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 grudnia 2016 r. oddalił skargę S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. Od ww. wyroku Skarżąca złożyła skargę kasacyjną. Przy piśmie z dnia 31 marca 2017 r. doręczono pełnomocnikowi Skarżącej zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 marca 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 264 złote. W piśmie z dnia 13 kwietnia 2017 r. pełnomocnik Skarżącej wskazał, że przesyła potwierdzenie uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 264 zł i załączył potwierdzenie dokonania przelewu bankowego na kwotę 246 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 r. odrzucił skargę kasacyjną Skarżącej z uwagi na uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej w nieprawidłowej wysokości. Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjne wskazując, że dokonując wpisu od skargi kasacyjnej działała w dobrej wierze, a wpłacona kwota w wysokości niższej niż wymagana wynikła z oczywistej omyłki polegającej na przestawieniu kolejności dwóch sąsiednich cyfr. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwana dalej: P.p.s.a.), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednym z warunków przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i § 4 P.p.s.a.). We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu do złożenia skargi uzależnione jest od przesłanki uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. Przy czym uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Strona musi więc uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 20 października 2004 r., sygn. akt IV SA/Gl 647/04, publ. cbosa). Zatem przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W niniejszej sprawie bezsprzeczną jest okoliczność, iż w związku z prawidłowością doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej wezwania do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w dniu 6 kwietnia 2017 r., siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upływał 13 kwietnia 2017 r. Bezspornym jest także fakt, iż wpis w prawidłowej wysokości uiszczony został dopiero przy wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, tj. w dniu 12 maja 2017 r. W świetle przywołanych wyżej przepisów prawa ustalenia wymaga po pierwsze kwestia, czy wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi został złożony w ustawowym terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy przyjęciu, iż o uchybieniu terminu do dokonania ww. czynności Skarżąca dowiedziała się w dniu 9 maja 2017 r. (z postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi kasacyjnej), to można przyjąć, iż dochowała ww. terminu, jeśli w dniu 16 maja 2017 r. złożyła wniosek w tym zakresie. Kolejną kwestią jest ustalenie, czy niedochowanie ustawowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w prawidłowej wysokości było wynikiem braku staranności Skarżącej. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie wykazała, że mimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie dokonać czynności procesowej w terminie. Skarżąca wskazała na oczywistą omyłkę przy dokonywaniu płatności, tj. przestawienie dwóch kolejnych cyfr. Zdaniem Sądu, Skarżąca nie dochowała należytej staranności w dokonaniu przelewu wpisu od skargi kasacyjnej. Nadmienić warto, że w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej żądana kwota była wskazana również słownie. Zdaniem Sądu uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej w nieprawidłowej wysokości mimo precyzyjnego wezwania Sądu nie jest następstwem okoliczności niezależnych od Skarżącej. W ocenie Sądu uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w nieprawidłowej wysokości było wynikiem braku staranności Skarżącej. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż nie wystąpiły w przedmiotowej sprawie okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu i w konsekwencji, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.