III SA/Wa 3246/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak, sędzia WSA Ewa Radziszewska – Krupa (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2017 r. sprawy ze skargi P. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę I Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. P. D. (zwany dalej: "Skarżącym") wniósł w odwołaniach z 26 października 2015r., 5 listopada 2015r. i 22 grudnia 2015r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z: [...] października 2015r., [...] października 2015r. i [...] listopada 2015r., wniosek o przeksięgowanie uiszczonego podatku od czynności cywilnoprawnych (zwany dalej: "p.c.c.") za lata 2007-2012r. z odsetkami, wskazując, że zgodnie z ustaleniami ww. organu podatkowego zapłata p.c.c. była nienależne, a Skarżący nie posiadał wcześniej o tym wiedzy. Odwołanie jest pierwszą możliwością żądania zwrotu nienależnie zapłaconego podatku. 2. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. pismem z 4 marca 2016r. przekazał zgodnie z właściwością miejscową - Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W. (zwany dalej: "NUS") odwołania zawierające wniosek Skarżącego dotyczący p.c.c. za 2009r., wynikający z aktu notarialnego z 29 października 2009r. rep. A nr [...]. 3. NUS pismem z 18 marca 2016r. wezwał Skarżącego o wskazanie czynności cywilnoprawnych z tytułu dokonania, których pobrano p.c.c. (repertorium aktów notarialnych, daty ich sporządzenia) oraz wskazania kwoty p.c.c., którego zasadność pobrania Skarżący kwestionuje. Natomiast pismem z 5 kwietnia 2016r. NUS wezwał Skarżącego do doprecyzowania ww. wniosku przez wskazanie czynności cywilnoprawnych, z tytułu dokonania których pobrano p.c.c. i wskazania kwoty p.c.c. oraz złożenia pełnomocnictwa do reprezentowania Skarżącego. 4. Skarżący w odpowiedzi z 18 kwietnia 2016r. wskazał listę czynności, od których nienależnie pobrano p.c.c., akty notarialne z 29 października 2009r., w tym rep. A nr [...] oraz załączył pełnomocnictwo. 5. NUS postanowieniem z [...] kwietnia 2016r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w p.c.c. z tytułu umowy sprzedaży zawartej aktem notarialnym z 29 października 2009r. Rep. A nr [...]. W uzasadnieniu NUS wskazał, że wobec złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty po upływie ustawowego terminu brak było podstaw do prowadzenia postępowania i merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Stwierdził też brak podstaw do orzekania o połączeniu postępowań. 6. W zażaleniu Skarżący wniósł o uchylenie ww. postanowienia i stwierdzenie nadpłaty, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku o uchylenie ww. postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, z uwag na naruszenie: a) art. 79 § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm., zwana dalej: O.p.") przez niewłaściwe uznanie, że wniosek o zwrot nadpłaty ulega przedawnieniu bezwzględnie, niezależnie od istniejących przeszkód prawnych, gdy Skarżący nie miał wiedzy o nadpłacie do momentu wydania decyzji określającej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, b) art. 80 § 1 O.p. przez niewłaściwe uznanie, że ww. wniosek ulega przedawnieniu bezwzględnie, niezależnie od istniejących przeszkód prawnych, gdy Skarżący nie miał wiedzy o istnieniu nadpłaty do momentu wydania ww. decyzji, c) art. 191 O.p. przez niewłaściwe uznanie, że Skarżący był w stanie złożyć wcześniej wniosek o stwierdzenie nadpłaty, gdy istniała przeszkoda prawna, o której organ prowadzący postępowanie posiadał wiedzę z urzędu, d) art. 121 § 1 O.p. przez wydanie postanowienia pozostającego w oczywistej sprzeczności z decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego, e) art. 122 O.p. przez zaniechanie ustalenia, czy zobowiązanie podatkowe obejmujące swym zakresem postępowanie uległo przedawnieniu, f) art. 165a O.p. przez błędne uznanie, że istnieje przyczyna, przez którą postępowanie nie może być wszczęte. 7. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIS") postanowieniem z [...] sierpnia 2016r. utrzymał w mocy ww. postanowienie NUS. W uzasadnieniu DIS wskazał, że w myśl art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przy czym, w sytuacjach określonych w art. 70 § 2 - 4, 6 i 7 O.p. może nastąpić przerwanie bądź zawieszenie jego biegu, lecz w sprawie nie miało to miejsca. Upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego powoduje natomiast wygaśnięcie prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Na podstawie art. 10 ust. 3a pkt 2 ustawy z 9 września 2000r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2007r. Nr 68, poz. 450 ze zm., zwana dalej: "u.p.c.c."), płatnicy są obowiązani wpłacić pobrany podatek na rachunek organu podatkowego właściwego ze względu na siedzibę płatnika, w terminie do 7 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano podatek. W sprawie termin płatności p.c.c. od umowy sprzedaży zawartej ww. aktem notarialnym upłynął 7 listopada 2009r., więc termin przedawnienia ww. zobowiązania upłynął z końcem 2014r. Skarżący złożył więc ww. wniosek po upływie terminu z art. 79 § 2 O.p. Skoro treść żądania nie budziła wątpliwości, a wniosek złożyła strona postępowania, obowiązkiem organu było zweryfikowanie, zgodnie z art. 165a O.p., czy nie występują jakiekolwiek inne okoliczności uniemożliwiające wszczęcie postępowania. Użycie przez ustawodawcę sformułowania: "nie może być wszczęte" wskazuje, że określona w art. 165a § 1 O.p. przyczyna przedmiotowa musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania), a więc w istocie musi ona wynikać z treści wniosku lub też jest znana organowi z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w momencie złożenia wniosku musi być zatem oczywista, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Czym innym jest istnienie przeszkody do wydania rozstrzygnięcia, a czym innym jest istnienie negatywnej przesłanki określonej w przepisie prawa materialnego, która uniemożliwia uwzględnienie żądania. Rozstrzygnięcie przewidziane w części dyspozytywnej tego przepisu - odmowa wszczęcia postępowania, nie jest uzależnione od uznania organu i stanowi obligatoryjne następstwo stwierdzenia przesłanek w tym przepisie wyszczególnionych. Słusznie więc NUS odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty - wskazując na jasną i bezwarunkową treść art. 79 § 2 O.p., z której wprost wynika, że ma zastosowanie do wniosków o stwierdzenie nadpłaty złożonych po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. 8. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie ww. postanowienia DIS, któremu zarzucił naruszenie: a) art. 79 § 1 i 2 i art. 80 § 1 O.p. przez niewłaściwe uznanie, że wniosek o zwrot nadpłaty ulega przedawnieniu bezwzględnie, niezależnie od istniejących przeszkód prawnych, gdy Skarżący nie posiadał wiedzy o istniejącej nadpłacie do momentu wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych, b) art. 191 O.p. przez niewłaściwe uznanie, że Skarżący był w stanie złożyć wcześniej wniosek o stwierdzenie nadpłaty, gdy istniała przeszkoda prawna, o której organ prowadzący postępowanie posiadał wiedzę z urzędu, c) art. 121 § 1 O.p. przez wydanie postanowienia pozostającego w oczywistej sprzeczności z decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego, d) art. 122 O.p. przez zaniechanie ustalenia czy zobowiązanie podatkowe obejmujące swym zakresem niniejsze postępowanie uległo przedawnieniu, e) art. 165a O.p. przez błędne uznanie, że istnieje przyczyna, przez którą postępowanie nie może być wszczęte. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że nie miał realnych możliwości podjęcia działań w celu zapobieżenia niekorzystnym skutkom wynikającym z art. 80 § 1 O.p. oraz, że bieg terminu do zwrotu nadpłaty może się rozpocząć tylko w odniesieniu do nadpłaty ujawnionej i wymagalnej. Wobec Skarżącego toczyło się postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych i do momentu wydania decyzji określającej wysokość tego zobowiązania Skarżący był przekonany, że prawidłowo wykonywał swoje zobowiązania. W konsekwencji dopiero po wydaniu decyzji określającej wysokość ww. zobowiązania możliwe było zwrócenie się z wnioskiem o ww. nadpłatę. Skarżącego, w pierwszym możliwym terminie wystąpił więc ze stosownym wnioskiem, który jest uzasadniony i złożony w terminie. 9. DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 1. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Sąd uznał bowiem, że zarówno zaskarżone postanowienie DIS, jak również poprzedzające je, ww. postanowienie NUS są zgodne z prawem. 2. Sąd na wstępie wskazuje, że skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego, od 15 sierpnia 2015r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. – zwana dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie, jak również ww. postanowienie NUS spełniają ww. warunki. 3. Przedmiot sporu dotyczy kwestii, czy organy podatkowe zasadnie odmówiły, na mocy art. 165a § 1 O.p. Skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w p.c.c., ze względu na to, iż prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, wygasło przez przedawnienie, przed tym, jak wniosek o stwierdzenie nadpłaty został złożony. 4. Zdaniem Sądu w sporze rację należało przyznać organom administracyjnym, a nie Skarżącemu. Zgodnie z art. 165 § 1 O.p., postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Przepis art. 165a § 1 O.p. stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "nie może być wszczęte" wskazuje, że określona w tym przepisie przyczyna przedmiotowa musi być znana już w chwili złożenia wniosku. Odmowa wszczęcia postępowania w momencie złożenia wniosku musi być oczywista, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie. W sprawie oczywiste było, że niosek Skarżącego dotyczył pobranego przez płatnika p.c.c. od umowy sprzedaży zawartej aktem notarialnym z 29 października 2009r. Rep. A nr [...]. Rację ma więc DIS odwołując się w zaskarżonym postanowieniu na treść art. 10 ust. 3a pkt 2 u.p.c.c., z którego wynika, że płatnicy są obowiązani wpłacić pobrany podatek na rachunek organu podatkowego właściwego ze względu na siedzibę płatnika, w terminie do 7 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano podatek. W sprawie termin płatności ww. p.c.c. od ww. umowy sprzedaży upłynął 7 listopada 2009r. Biorąc zatem pod uwagę treść przepisu art. 70 § 1 O.p., przedawnienie zobowiązania podatkowego nastąpiło z upływem 31 grudnia 2014r., co oznacza, że wniosek Skarżącego zawarty w odwołaniu z 26 października 2015r. został złożony po upływie terminu przedawnienia ww. zobowiązania w p.c.c. Stosownie do przepisu art. 70 § 1 O.p. termin przedawnienia zobowiązania podatkowego wynosi 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Tym samym zarzut naruszenia art. 165a § 1 O.p. należało uznać za bezzasadny, z uwagi na jasną treść art. 70 § 1 i art. 165a § 1 O.p. Organy nie mogły więc merytorycznie rozpoznać żądania Skarżącego z uwagi na upływ terminu przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego w p.c.c. i prawidłowo powołały się, że postępowanie nie może być wszczęte z jakichkolwiek innych przyczyn – przedawnienia (art. 165a § 1 O.p.) Sąd stwierdza ponadto, że czym innym jest istnienie przeszkody do wydania decyzji, a czym innym jest istnienie negatywnej przesłanki określonej w przepisie prawa materialnego, która uniemożliwia uwzględnienie żądania. W ocenie Sądu, prawidłowo organy podatkowe wskazując na jasną i bezwarunkową treść art. 79 § 2 O.p., z której wprost wynika, że ma on zastosowanie do wniosków o stwierdzenie nadpłaty złożonych po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego –wyjaśniły Skarżącemu, że również z tej przyczyny nie było możliwe prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Zgodnie z art. 79 § 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym w chwili złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty "postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej oraz w okresie między zakończeniem kontroli a wszczęciem postępowania - w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola." Zgodnie z art. 79 § 2 O.p. "Prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego." W przepisie art. 79 § 2 O.p. określono więc instytucję utraty prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty na skutek przedawnienia. Oznacza to, że po upływie określonego terminu nie można skutecznie domagać się ukształtowania stosunku prawnego. Termin ten jest terminem prawa materialnego o charakterze prekluzyjnym. Nie podlega więc przywróceniu. Analogiczne stanowisko wyraził już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 marca 2009r. sygn. akt I FSK 1907/07 (dostępny na www.nas.gov.pl). Złożenie zatem wniosku o stwierdzenie nadpłaty po upływie terminu przedawnienia zobowiązania p.c.c., powoduje, że wniosek ten nie może skutecznie doprowadzić do wszczęcia postępowania na mocy ww. art. 165 § 1 O.p. i zasadne jest wydanie przez organ podatkowy pierwszej instancji postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Prawo do skutecznego złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasło - po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w p.c.c., co mało miejsce 31 grudnia 2014r. i do tej daty złożenie ww. wniosku mogło być uznane za skuteczne. Tym samym, zdaniem Sądu, zarzuty naruszenia przepisów art. 165a § 1 O.p. i art. 79 § 1 i 2 O.p. nie mogły być więc uznane za zasadne. Sąd, odnosząc się natomiast do zarzutu skargi o naruszeniu przepisu art. 80 § 1 O.p. uznaje go za oczywiście bezzasadny. Przepis art. 80 § 1 O.p. kreuje instytucję wygaśnięcia prawa do zwrotu nadpłaty i dotyczy konkretnego podatku, co do którego skutecznie stwierdzono nadpłatę. Termin wygaśnięcia prawa do zwrotu nadpłaty jest, co podkreślano wielokrotnie w orzecznictwie terminem prawa materialnego o charakterze prekluzyjnym i wynosi 5 lat (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 maja 2017r. sygn. akt III SA/Wa 2136.16, dostępny na www.nsa.gov.pl). W świetle art. 80 § 1 O.p. nadpłata najpierw musi powstać, następnie musi upłynąć termin jej zwrotu (art. 77 O.p.), a następnie, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin jej zwrotu, rozpoczyna się bieg pięcioletniego terminu, po upływie którego wygasa prawo do zwrotu nadpłaty, która przysługiwałaby podatnikowi. Powoływany przez Skarżącego przepis art. 80 § 1 O.p. nie mógł być zatem w ogóle stosowany, gdyż w sprawie zobowiązania podatkowego w p.c.c. za 2009r. z tytułu ww. aktu notarialnego z 29 października 2009r. (Rep. A nr [...]), o czym mowa wyżej nie mogła powstać nadpłata, z uwagi na upływ ww. terminu przedawnienia ww. zobowiązania. Tym samym żądanie stwierdzenia nadpłaty w p.c.c. za 2009r. z tytułu ww. aktu notarialnego złożone po terminie przedawnienia ww. zobowiązania w p.c.c. nie mogło być uznane za skuteczne. Tym samym nie można mówić o prawie do zwrotu nadpłaty w p.c.c. za 2009r., która nie powstała. W sprawie nie mógł być również zastosowany przepis art. 80 § 3 O.p., który w brzmieniu z dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty stanowił: "złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, zwrot nadpłaty lub zaliczenie jej na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych przerywa bieg terminu do zwrotu nadpłaty". Skoro bowiem w rozpoznawanej sprawie wniosek o stwierdzenie nadpłaty w p.c.c. za 2009r. złożono już po terminie przedawnienia ww. zobowiązania – po 31 grudnia 2014r., niemożliwe było ani skuteczne złożenie wniosku o stwierdzenie ww. nadpłaty, ani skuteczne złożenie wniosku o zwrot ww. nadpłaty, ani skuteczne złożenie wniosku o zaliczenie jej na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Nie mogło też dojść do przerywania biegu terminu do zwrotu ww. nadpłaty. Skarżący wniosek o stwierdzenie nadpłaty w p.c.c. wniósł 26 października 2015r., a więc po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w p.c.c. (31 grudnia 2014r.). W konsekwencji organy podatkowe mając, na względzie art. 165 § 1 O.p. oraz art. 79 § 2 O.p. prawidłowo odmówiły, na mocy art. 165a § 1 O.p., wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Nie miały też podstaw do zastosowania w sprawie przepisów art. 80 § 1-3 O.p., z wyżej podanych powodów. Wskazać też należy, że termin przedawnienia, o którym mowa czy to w art. 79 O.p., czy w art. 80 O.p. należy odnosić do konkretnego zobowiązania podatkowego, a nie do różnych zobowiązań podatkowych. Skarżący zarówno przed organami administracyjnymi, jak i w skardze zamiast na postępowanie w przedmiocie p.c.c. powołuje się na toczące się postępowanie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych i w tym zakresie upatruje naruszenia ww. przepisów art. 79 i art. 80 O.p. Zdaniem Sądu bezskutecznie. Trwanie, jak i data zakończenia postępowania w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych nie miała i nie mogła mieć wpływu na przedawnienie zobowiązania w p.c.c., czy też zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia w p.c.c. Tym samym ani trwanie ani data zakończenia postępowanie w zakresie innego niż p.c.c. podatku (np. podatku dochodowego od osób fizycznych) nie mogły spowodować, że za skuteczny mógłby być uznany wniosek Skarżącego złożony po upływie terminu przedawnienia p.c.c. za 2009r. z tytułu ww. aktu notarialnego. Warto ponadto wskazać, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania w p.c.c. - NUS [...] lipca 2014r. wydał decyzję, w której określił zobowiązanie podatkowe w p.c.c. z tytułu ww. umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego z 29 października 2009r. (Rep. A nr [...]), w kwocie wyższej (5551 zł) niż pobrana przez notariusza (4000 zł) – k. 46-48 akt administracyjnych. Decyzja ta była znana Skarżącemu i stała się ostateczna 28 lipca 2014r., gdyż Skarżący, któremu doręczono ww. decyzję 14 lipca 2014r. (k. 49 akt administracyjnych) nie wniósł w ustawowym terminie odwołania. Skarżący ani w trakcie tego postępowania – dotyczącego p.c.c. za 2009r. - ani przed upływem terminu przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego – do 31 grudnia 2014r. - nie złożył do właściwego organu podatkowego wniosku o stwierdzenie nadpłaty w ww. zakresie. Do czasu wzruszenia ww., ostatecznej decyzji w drodze nadzwyczajnych środków prawnych nie jest więc możliwe żądanie stwierdzenia nadpłaty. Tym samym, skoro z dniem 31 grudnia 2014r. przedawniło się prawo do wnioskowania o stwierdzenie nadpłaty w p.c.c. oraz w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja określająca prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego w p.c.c. za 2009r. - z tytułu ww. umowy sprzedaży z 29 października 2009r. (Rep. A nr [...]), prawidłowo organy podatkowe odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia ww. nadpłaty. Wobec tego, bezzasadne były również pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 191, art. 121 § 1 i art. 122 O.p. Organy podatkowe obu instancji nie naruszyły ani zasady prawdy obiektywnej, ani zasady zaufania do organów podatkowych ani zasady swobodnej oceny dowodów – wyrażonych w ww. przepisach – oceniając, że wniosek Skarżącego nie mógł skutecznie wszcząć postępowania o stwierdzenie ww. nadpłaty, gdyż prawo do jego złożenia wygasło po upływie terminu przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego w p.c.c. za 2009r. z tytułu ww. umowy sprzedaży z 29 października 2009r. (Rep. A nr [...]). Sąd wskazuje, że z ww. względów nie podzielił ocen prawnych wyrażonych w nieprawomocnym, w chwili orzekania w niniejszej sprawie, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 lipca 2017r. sygn. akt III SA/Wa 2953/16 dotyczącym Skarżącego, ale w odniesieniu do innej umowy sprzedaży zawartej 29 października 2009r. 5. Sąd, mając powyższe na względzie uznał, że skarga, na mocy art. 151 i art. 119 pkt 3 P.p.s.a., podlegała oddaleniu.