III SA/Wa 3252/15

Dnia 15 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. W. na zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 3252/15 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące stycznia do czerwca 2012 r. postanawia: - utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie - Zarządzeniem z dnia 18 stycznia 2016 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie, na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) pozostawił bez rozpoznania wniosek J. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu referendarz wskazał, że zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Skarżący, mimo prawidłowego wezwania i przesłania właściwego (aktualnego) urzędowego formularza PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy złożył na nieobowiązującym formularzu. Na powyższe zarządzenie, Skarżący złożył w terminie sprzeciw, w którym zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 257 p.p.s.a., przez uznanie, że braki formalne wniosku o przyznanie prawa pomocy do których uzupełnienia został wezwany pismem z dnia 17 grudnia 2015 r. nie zostały uzupełnione w terminie, podczas gdy w dniu 29 grudnia 2015 r. nadał on w Urzędzie Pocztowym w W. przesyłkę pocztową poleconą zawierającą pismo przewodnie w odpowiedzi na wezwanie Sądu oraz aktualny wypełniony i podpisany formularz wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący podnosił, iż w dniu 29 grudnia 2015 r. przygotował pismo przewodnie stanowiące odpowiedź na ww. wezwanie Sądu do uzupełnienie braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i do tego wniosku załączył aktualny, wypełniony i podpisany formularz PPF. Identyczne pisma przewodnie i aktualne formularze PPF przygotowano do spraw III SA/Wa 3250/15, III SA/Wa 3251/15, III SA/Wa 3253/15, III SA/Wa 3254/15, III SA/Wa 3255/15. Sześć formularzy wraz z pismami przewodnimi wysłano jedną przesyłką poleconą w dniu 29 grudnia 2015 r. Skarżący zaznaczył, iż nie są mu znane przyczyny z jakich dwa formularze PPF z tej przesyłki poleconej zostały doręczone do Sądu, a cztery, w tym ten złożony w niniejszej sprawie, już nie. Mając powyższe na uwadze, wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Sprzeciw okazał się niezasadny. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – w przypadku osób prawnych – załącznik nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro zaś tak, to na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, że Skarżący, mimo prawidłowego wezwania i przesłania właściwego (aktualnego) formularza PPF, nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na obowiązujacym formularzu. Tym samym, referendarz sądowy słusznie przyjął, że wniosek z dnia 14 grudnia 2015 r. nie został złożony na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wyjaśnić należy, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. utraciło moc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. nr 227, poz. 2245). W dacie wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie warunki formalne wniosku o przyznanie prawa pomocy określało ww. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Zdaniem Sądu, nie czyni zadość obowiązkowi złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sposób określony w art. 252 § 2 p.p.s.a., złożenie takiego wniosku na formularzu według nieobowiązującego już wzoru. Oceny takiej nie może zmienić "podobieństwo" obowiązującego formularza, z formularzem już nieaktualnym, w zakresie rubryk odnoszących się do sytuacji majątkowej i dochodach podmiotu wnioskującego o przyznanie prawa pomocy. Podkreślić przy tym trzeba, że prawidłowy (aktualny) formularz załączono do wezwania, lecz Skarżący z niego nie skorzystał. Skoro obecnie obowiązujący wzór formularza wniosku został doręczony Skarżącemu, brak było podstaw do ponowienia tego doręczenia. Reasumując, nie sposób przyjąć, że strona w sytuacji, gdy obowiązuje nowy wzór formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, wciąż może posłużyć się formularzem według nieaktualnego wzoru. Przyjęcie takiego stanowiska pozostawałoby w sprzeczności z prawem i przekreślałoby sens zmiany tego prawa dokonanej rozporządzeniem z dnia 19 sierpnia 2015 r. Jednocześnie jednak Sąd podkreśla, że powyższe nie pozbawia Skarżącego prawa do ponowienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, który powinien być złożony na właściwym (aktualnym) formularzu. Odnosząc się do podnoszonej przez Skarżącego okoliczności, iż w sprawie zostały złożone prawidłowe tj. odpowiadające wymogom rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257) formularze wniosków o przyznanie prawa pomocy, Sąd stwierdza, że nie są mu znane okoliczności na które powołuje się Skarżący w sprzeciwie, odnoszące się do wysyłki sześciu prawidłowych formularzy PPF, tym nie mniej w aktach spraw III SA/Wa 3250/15, III SA/Wa 3251/15, III SA/Wa 3252/15, III SA/Wa 3253/15 nie stwierdzono złożenia aktualnych formularzy PPF. Wobec powyższego zaskarżone sprzeciwem zarządzenie należało utrzymać w mocy, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a.