III SA/Wa 3253/10

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2012 r. po rozpoznaniu wniosku r.pr. K. N. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi J. F., H. F. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia ostatecznego w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia przyznać pełnomocnikowi skarżącej – r.pr. K. N. kwotę 120,- zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, kwotę 23 % podatku VAT w wysokości 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy); łącznie kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) Postanowieniem z 31 maja 2011 r. III SA/Wa 3253/10 Sąd przyznał J.F., H.F. – dalej jako skarżący - prawo pomocy w postaci ustanowienia radcy prawnego oraz zwolnienia od kosztów sądowych. OIRP wyznaczyła pełnomocnikiem skarżących – r.pr K.N.. WSA w Warszawie, postanowieniem z 21 listopada 2011 r. III SA/Wa 3253/10, przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie z tytułu reprezentowania strony przed Sądem I instancji. Pełnomocnik z urzędu, pismem z 14 lutego 2012 r., oświadczył o sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, przekazaniu stronie tej opinii w dniu 15 lutego 2012 r. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej według norm przepisanych i oświadczył, ze koszty te nie zostały opłacone tak w całości, jak w części. Referendarz sądowy wskazuje, że mając na uwadze rodzaj sprawy – odmowę stwierdzenia nieważności postanowienia – w której przedmiotem sporu nie jest należność pieniężna, zakres czynności pełnomocnika z urzędu w postępowaniu, tj reprezentowanie przed Sądem I instancji oraz zapisy § 14 ust. 2 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm, dalej jako rozporządzenie), wysokość wynagrodzenia należało oznaczyć na kwotę 120,- zł. Do kwoty tej należało, co zostało poczynione w sentencji, doliczyć 23 % należnego podatku od towaru i usług. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 15 pkt 1 przywołanego wyżej rozporządzenia , należało stwierdzić, jak w sentencji.