III SA/Wa 3255/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. W. od postanowienia Referendarza sądowego z 18 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 3255/15 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od marca do maja 2012 r. postanawia zmienić postanowienie Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 3255/15 i zwolnić J. W. od kosztów sądowych. Skarżący – J. W. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie posiada środków na poniesienie kosztów sądowych. Z oświadczeń Skarżącego wynika, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Nie posiada majątku ani oszczędności. Ma dwójkę dzieci. Jest po rozwodzie. Dzieci mieszkają z matką. Skarżący osiąga dochód ze stosunku pracy w wysokości 1750 zł netto miesięcznie. Jego miesięczne zobowiązania to alimenty na rzecz dzieci w wysokości 600 zł oraz koszt wynajmu pokoju – 300 zł. W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał wyciągi z rachunku bankowego, zeznanie PIT-37 za 2014 r., zestawienie zaległości podatkowych na dzień 8 grudnia 2015 r. Referendarz Sądowy postanowieniem z dnia 18 stycznia 2016 r. zwolnił Skarżącego od wpisu od skargi ponad kwotę 100 zł i odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Skarżący złożył sprzeciw od ww. postanowienia referendarza sądowego. Zarzucił mu naruszenie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270, powoływanej dalej jako "P.p.s.a."). W uzasadnieniu sprzeciwu sprecyzował, że miesięcznie uzyskuje z wynagrodzenia za pracę 1750 zł brutto, co netto daje 1243 zł. Podkreślił, że z wymienionej kwoty dochodu pokrywa koszty wynajmu pokoju i alimenty na dzieci. Z kwoty, która mu pozostaje, nie ma możliwości uiszczenia jakichkolwiek kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a., stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Skarżący wnioskował w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje w myśl art. 245 § 3 P.p.s.a zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. osoba fizyczna może domagać się przyznania pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Okoliczności przedstawione przez Skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również wynikające z akt, pozwalają uznać, że sytuacja Skarżącego uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. zwolnienie od kosztów sądowych, mimo że na obecnym etapie postępowania jedyny koszt to wpis od skargi w kwocie 500 zł. Jednakże zważyć należało okoliczność, która Sądowi znana jest z urzędu, że przed Sądem toczy się sześć spraw Skarżącego i łączna kwota wpisów w tych sprawach to 3000 zł. Na podstawie danych zawartych w oświadczeniu Skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentach przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego oraz informacji wynikających ze sprzeciwu ustalono, że Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, Skarżący ma stałe zatrudnienie i z tego tytułu uzyskuje dochód w wysokości 1243 zł miesięcznie. Stałe obciążenia finansowe Skarżącego wynoszą 900 zł. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd stwierdził, iż Skarżący wykazał, że obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Jedynym stałym źródłem jest wynagrodzenie w wysokości 1243 zł, Skarżący nie posiada oszczędności. Mając na względzie okoliczności sprawy oraz doświadczenie życiowe stwierdzić należało, iż Skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, wykazał zatem, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.