III SA/Wa 3279/15

Dnia 12 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Przybysz, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – J. Z., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. Skarżący wniósł ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W osnowie wniosku odwołał się do wysokości zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji i podniósł, że prowadzi niewielkie jednoosobowe przedsiębiorstwo. Konieczność zabrania nagle tak znacznej kwoty z obrotu gospodarczego może stanowić ryzyko, że Skarżący nie będzie mógł dalej prowadzić działalności gospodarczej, tj. nie będzie miał środków na bieżące wynagrodzenia, składki ZUS, czy zakup materiałów. Skarżący podkreślił przy tym, że uiścił już część zaległości podatkowej, ponadto nie ma groźby nieskutecznej egzekucji, gdyż Skarżący posiada majątek w postaci nieruchomości, maszyn, urządzeń i domu mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając jednak wnikliwie swojego wniosku. Podniósł jedynie, że wysokość zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją jest znaczna, zaś Skarżący prowadzi niewielkie jednoosobowe przedsiębiorstwo. Według Skarżącego istnieje ryzyko, że nie będzie mógł dalej prowadzić działalności gospodarczej, tj. nie będzie miał środków na bieżące wynagrodzenia, składki ZUS, czy zakup materiałów. Z powyższego Skarżący wywiódł przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do powyższego wskazać należy w pierwszej kolejności, że całkowicie nietrafna była argumentacja Skarżącego twierdząca, iż realizacja zaskarżonej decyzji mogłaby wpłynąć na jego zdolność dokonywania nakładów na prowadzenie działalności gospodarczej, a także, iż przeprowadzenie czynności egzekucyjnych spowoduje niemożność opłacania innych bieżących zobowiązań publicznoprawnych jak wynagrodzenia i składki na ZUS. Wyjaśnić bowiem trzeba, iż zobowiązania prywatnoprawne, takie jak np. zobowiązania na rzecz kontrahentów gospodarczych, czy kredyty, jak również nakłady na prowadzenie działalności gospodarczej, takie jak np. wydatki na inwestycje, nie korzystają z pierwszeństwa w stosunku do zobowiązań publicznoprawnych, takich jak np. zobowiązania podatkowe. Co więcej, racjonalny uczestnik obrotu gospodarczego powinien zabezpieczyć środki na ponoszenie wszelkich zobowiązań publicznoprawnych, zarówno tych zaległych jak i obecnych, w tym tych wynikających z innych niż podatkowe przepisów prawa. Ponadto zauważyć należy, iż sam Skarżący wskazywał, iż uiścił niesporną część zaległości podatkowej, zaś posiadany przez niego majątek pozwoliłby w razie konieczności na zapłatę całego zobowiązania podatkowego. W konsekwencji Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącego, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może stanowić ryzyko, iż nie będzie on mógł dalej prowadzić działalności gospodarczej. W ocenie Sądu takiej okoliczności Skarżący nie uprawdopodobnił. Wskazać bowiem należy, iż Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów wspierających jego argumentację, które bezspornie wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. Dopiero rzetelnie uprawdopodobnienie twierdzeń Skarżącego pozwalałoby Sądowi na ewentualne dokonanie pozytywnej dla Skarżącego oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Podkreślić należy jednak, iż Skarżący nie zestawił nawet wielkości posiadanych składników majątku z wysokością wymaganego zobowiązania podatkowego. Nie przedstawił także żadnych dokumentów, czy choćby oświadczeń, jakie uzyskuje obecnie przychody i jakie ponosi wydatki. Sąd nie stwierdził również, aby znajdujące się w aktach sprawy, czy to sądowych, czy też administracyjnych, dokumenty uprawdopodobniały twierdzenia Skarżącego o grożącym mu niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. W konkluzji stwierdzić trzeba więc, że Skarżący nie wykazał zajścia żadnej z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. i ochrona tymczasowa nie może zostać mu udzielona. Wyjaśnić należy na koniec, że egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych, nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia tej decyzji Skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 1562/11). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.