III SA/Wa 328/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P.K. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 328/17 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi P.K. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Zarządzeniem z 8 czerwca 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek P.K. (dalej: Skarżący) o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu zarządzenia starszy referendarz sądowy wskazał, że na podstawie zarządzenia z 10 marca 2017 r. Skarżący został wezwany do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF oraz do nadesłania dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej. W odpowiedzi Skarżący nadesłał formularz PPF. Dalej starszy referendarz sądowy podał, że na podstawie zarządzenia z 10 kwietnia 2017 r. Skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku, przez uzupełnienie oświadczeń wniosku z pkt 5 do 11 lub ponowne nadesłanie właściwie uzupełnionego formularza PPF, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Starszy referendarz sądowy wskazał, że wezwanie doręczono Skarżącemu 25 kwietnia 2017 r., więc termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku upływał 2 maja 2017 r. Skarżący nie odpowiedział na wezwanie. W związku z powyższym starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a. Od orzeczenia starszego referendarza sądowego z dnia 8 czerwca 2017 r. Skarżący, w terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności, wniósł sprzeciw, w którym zarzucił naruszenie art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. podnosząc, że złożył formularz PPF oraz zarzucając, że wezwanie do jego uzupełnienia nie było prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 260 § 1 i § 2 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie natomiast z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 P.p.s.a (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74, CBOSA). Niezłożenie wniosku na urzędowym formularzu bądź złożenie go w sposób nieprawidłowy skutkuje tym, że na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 P.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że do Skarżącego trafnie skierowane zostały wezwania z 10 marca 2017 r. i 10 kwietnia 2017 r. do złożenia wniosku w prawidłowej formie, wskazując konkretnie istotę uchybienia wraz z drukiem obowiązującego formularza. Skarżący jednak zarządzeń tych prawidłowo nie wykonał, nadsyłając nieprawidłowo wypełniony formularz PPF, w którym pominął oświadczenia z pkt od 5-11 formularza. W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 257 P.p.s.a. w związku z art. 260 § 1 – 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.