III SA/Wa 3310/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Jarecka, sędzia WSA Jakub Pinkowski (spr.), asesor WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Konrad Aromiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2006 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od środków transportowych za lata 2002, 2003, 2004 i I raty za 2005 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] lutego 2005 r., Nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Na mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 roku Prezydent [...] W. określił L. M., zwanemu dalej Skarżącym, podatek od środka transportowego za lata 2002, 2003 oraz I ratę za 2004 rok w wysokości 1.492,00 zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości 332,20 zł. Decyzję tą w dniu [...] grudnia 2004 roku uchyliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w W., wskazując, że decyzja organu podatkowego I instancji została wydana bez wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. SKO podkreśliło, że obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych "winien być ustalany na podstawie danych organu ewidencji pojazdów". Na podstawie tej ewidencji - zdaniem SKO - możliwe będzie ustalenie i daty zbycia pojazdu, na co w odwołaniu powołał się Skarżący, i ewentualnie datę wygaśnięcia obowiązku podatkowego. W związku z decyzją SKO Prezydent [...] W., wszczął postępowanie podatkowe, informując Skarżącego, że figuruje on w rejestrze pojazdów jako właściciel podlegającego opodatkowaniu samochodu o nr rej. [...]. Jednocześnie organ I instancji wyznaczył Skarżącemu 7-dniowy termin do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem. Następnie, decyzją z dnia [...] lutego 2005 roku o nr [...], Prezydent [...] W. określił Skarżącemu podatek od środka transportowego za lata 2002, 2003 oraz I ratę za 2004 rok w wysokości 2.103 zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości 475 zł. W odwołaniu od tej decyzji Skarżący podniósł, że samochód marki [...] o nr rej. [...] sprzedał w dniu 16 maja 2002 roku, tak więc powinien płacić ewentualnie podatek tylko do maja 2002 roku, natomiast pismem z dnia 17 czerwca 2005 roku przesłał do organu odwoławczego kopię prowadzonej przez niego książki amortyzacji środków trwałych, której zapisy potwierdzały fakt zbycia pojazdu w maju 2002 roku. Po rozpatrzeniu odwołania SKO w W. decyzją z dnia [...] września 2005 roku utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. Powołując się na treść art. 9 ust. 1, ust. 3 oraz ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2002 roku, nr 9, poz. 84, ze zm. - dalej upol) SKO w W. przypomniało, że wygaśnięcie obowiązku podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych ma miejsce w przypadku zbycia pojazdu lub jego wyrejestrowania, zgodnie natomiast z art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 98, poz. 602, ze zm.) właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Skarżący tego obowiązku nie dokonał, a ponieważ organy podatkowe, wydając decyzje w sprawie określenia podatku od środków transportowych, opierają się na danych przekazywanych przez organ ewidencji pojazdów i nie mają możliwości obciążenia podatkiem osób nie ujawnionych w ewidencji, decyzję organu I instancji należało uznać za prawidłową. W opinii organu podatkowego II instancji nie można zaakceptować sytuacji, w której za dany okres czasu nie można by pobrać podatku od środków transportowych tylko dlatego, że fakt zbycia pojazdu nie został odnotowany w ewidencji. Skarżący zaś, który twierdzi, iż zbył pojazd w 2002 roku będzie mógł dochodzić od nabywcy zapłaconego podatku na zasadzie regresu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił SKO błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1, ust. 3 i ust. 6 upol. Przypomniał, że w toku postępowania podatkowego podnosił, że w roku 2002 zbył przedmiotowy pojazd firmie "C" K. M., a informacja Biura Administracji i Spraw Wewnętrznych – Delegatury w Dzielnicy W. Urzędu [...] W., że sprzedany przez niego samochód nadal figuruje w ewidencji pojazdów jako jego własność jest niezrozumiała, gdyż zgłaszał właściwym organom fakt sprzedaży. Jednocześnie do skargi załączył kopię faktury potwierdzającej sprzedaż pojazdu, na której figuruje pieczątka Wydziału Komunikacji Urzędu Gminy W. w dnia 17 maja 2002 roku. W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o jej oddalenie i wskazało, ze jej wniesienie pokazuje, że skarżący nie chce płacić należnego podatku a organy administracji publicznej nie są powołane do rozstrzygania rodzinnych sporów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., dalej ppsa), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności orzeczenia. Oceniając zaskarżoną decyzję w tym zakresie należy stwierdzić, że nie odpowiada ona prawu a wniesiona skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 9 ust. 1 upol obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych, przy czym jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany. Generalnie rację ma organ podatkowy II instancji, gdy twierdzi, że fakt zarejestrowania pojazdu ma decydujące znaczenie dla zaistnienia obowiązku podatkowego, bowiem - jak stanowi art. 9 ust. 4 upol - obowiązek ten powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany. Organ podatkowy pominął jednak, że w przypadku nabycia środka transportowego już zarejestrowanego obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty, przy czym – zgodnie z art. 9 ust. 3 upol - na poprzednim właścicielu obowiązek podatkowy ciąży do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności. Oznacza to, że w przypadku zarejestrowanego samochodu marki [...] (nr rej. [...]) obowiązek podatkowy, jeżeli tylko pojazd ten został - jak twierdzi Skarżący - sprzedany w dniu 16 maja 2002 roku, wygasł z końcem tego miesiąca, a fakt, że pojazd ten zarejestrowany jest dalej na nazwisko Skarżącego, nie ma dla istnienia tego obowiązku znaczenia. Nie należy się obawiać zatem zaistnienia sytuacji, na którą w uzasadnieniu decyzji zwracało uwagę SKO w W., że za dany okres czasu nie można by pobrać podatku od środków transportowych tylko dlatego, że fakt zbycia pojazdu nie został odnotowany w ewidencji, przepisy upol regulują kwestie wygaśnięcia i powstania obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych zarejestrowanych w sposób spójny i konsekwentny. Zgodnie z regulacją ustawową decydujące znaczenie ma zatem ustalenie, czy do sprzedaży pojazdu doszło, czego organy podatkowe w ogóle nie uczyniły, zadowalając się stwierdzeniem, że przedmiotowy pojazd jest w dalszym ciągu zarejestrowany na nazwisko Skarżącego. Okoliczność ta jednak nie ma znaczenia dla ustalenia daty zbycia pojazdu i może jedynie wskazywać albo na fakt niedopełnienia obowiązków przez Skarżącego lub jego kontrahenta, albo na niekompletność prowadzonego rejestru pojazdów. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż organy podatkowe nie dopełniły swojego obowiązku wynikającego z art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005r. nr 8, poz. 60, ze zm., dalej Op). Przypomnieć wypada, że art. 122 Op stanowi, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, zaś art. 187 § 1 Op nakłada zaś na organy podatkowe obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa. O wykonaniu decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 przywołanej ustawy, natomiast o kosztach postępowania na podstawie jej art. 200.