III SA/Wa 3330/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz, , po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w zakresie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 rok postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić Skarżącemu uiszczony wpis sądowy w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych) Skarżący K. S. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2011 r., w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w zakresie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 rok. Pismem z 28 grudnia 2011 r. Skarżący wyjaśnił, że nie skarży decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada, Nr [...]. Pismem z 28 lutego 2012 r. Skarżący został wezwany do sprecyzowania – w terminie 14 dni – charakteru wniosku z 28 grudnia 2011 r. Skarżący został poinformowany, że w przypadku braku odpowiedzi w zakreślonym terminie wniosek zostanie uznany za cofnięcie skargi. W odpowiedzi na wezwanie Sądu Skarżący wyjaśnił, że nie może sprecyzować uwag, które mogłyby być podstawą jego "pozwu – zażalenia" do WSA. W konsekwencji natomiast nienajlepszego zdrowia zaplanował wyjazd kondycyjny w góry, a ewentualne uwagi wobec gminy S. przekaże do 20 kwietnia 2012 r. Skarżący potwierdził, że jego skarga nie dotyczy żadnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a jedynie Gminy S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. W myśl art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto w świetle art. 3 § 3 wyżej cytowanej ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Wreszcie zgodnie z art. 4 ustawy P.p.s.a. rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Skarżący w niniejszej sprawie, pismem z 28 grudnia 2011 r. wyjaśnił, że nie skarży decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2011 r. Nr [...]. Z pisma tego wynika, że przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest (w ocenie Skarżącego) nieuzasadnione postępowanie Urzędu Gminy S. Ponadto Skarżący wezwany do wyjaśnienia swojego pisma, oświadczył (pismem z 8 marca 2012 r.), że jego skarga nie dotyczy żadnych decyzji SKO, a jedynie Gminy S. Wniesienie zatem skargi na "nieuzasadnione" postępowanie Gminy S., które nie spełnia żadnej przesłanki z wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., uznać należy za niedopuszczalne. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.