III SA/Wa 3333/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra - Błaszczykowska, po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. T. , W.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od nieruchomości na 2015 r. postanawia odrzucić skargę W. T. Pismem z dnia 9 listopada 2015 r. E. T. oraz W. T. , złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2015 r., w przedmiocie określenia wysokości podatku od nieruchomości na 2015 r. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 9 lutego 2016 r. wezwano W. T. do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Skarżącego dla E. T. przed sądami administracyjnymi lub poprzez nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi. W wezwaniu pouczono, że nieuzupełnienie wskazanych braków formalnych w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 17 lutego 2016 r. E.T. poinformowała, iż wraz z mężem – W.T. posiadają współwłasność majątkową. Do ww. pisma dołączono egzemplarz skargi podpisany przez E. T. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, co następuje: Jak wynika z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", skarga wnoszona do sądu administracyjnego powinna w pierwszej kolejności czynić zadość wymaganiom ogólnym pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać szczególne elementy, wymienione w tym przepisie. Jednym z ogólnych wymogów formalnych pisma, wnoszonego przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest, zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony, w tym skarga, nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Nieuzupełnienie braków formalnych w wyznaczonym terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Po myśli art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. W rozpoznawanej sprawie w sposób prawidłowy wezwano Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Skarżącego dla E. T. przed sądami administracyjnymi lub poprzez nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi. W zarządzeniu zawarto również pouczenie o skutkach jego niewykonania, tj. wskazano na rygor w postaci odrzucenia skargi. Do dnia wydania niniejszego postanowienia Skarżący nie załączył dokumentu określającego umocowanie dla E. T. do działania w jego imieniu przed sądami administracyjnymi, jak również nie podpisał egzemplarza skargi. W zakreślonym terminie nadesłano jedynie egzemplarz skargi podpisany przez E.T.. Wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało doręczone Skarżącemu w dniu 15 lutego 216 r. W związku z powyższym wyznaczony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął zatem w dniu 22 lutego 2014 r. (poniedziałek). Pomimo upływu wyznaczonego terminu Skarżący nie uzupełnił ww. braku formalnego skargi. Na marginesie należy wyjaśnić, iż posiadanie przez Skarżących ustawowej współwłasności majątkowej nie wyłącza obowiązku legitymowania się stosownym pełnomocnictwem procesowym do działania w imieniu małżonka przed sądami administracyjnymi zgodnie z treścią art. 35 § 1 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowadministracyjnym wyrażono pogląd na tle doręczeń pism procesowych, iż pełnomocnictwa jednego z małżonków na rzecz drugiego nie można domniemywać tylko z uwagi na łączący ich związek małżeński. W związku z powyższym nadesłany egzemplarz skargi podpisany przez E. T. nie stanowił uzupełnienia braku formalnego skargi W.T. . W tym stanie rzeczy, Sąd był zatem zobligowany, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzec, jak w sentencji.