III SA/Wa 3341/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędziowie Sędzia WSA Hieronim Sęk, Sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę 1. W toku przeprowadzonej w okresie 26 czerwca 2006 r. - 28 listopada 2007 r. w przedsiębiorstwie Skarżącego P. O. kontroli skarbowej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku akcyzowego za 2003 rok ustalono, że w okresie objętym kontrolą podatnik dokonywał pozaewidencyjnej sprzedaży oleju opałowego nabytego od spółki E. Sp. z o.o. Na podstawie materiałów zebranych w toku postępowania kontrolnego w tym w szczególności na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego pod nadzorem Prokuratury Okręgowej w B. sygn. akt. [...] (włączonych do akt sprawy w trybie art. 181 ustawy Ordynacja podatkowa za zgodą Prokuratury Okręgowej w B. - pismo z dnia 28 września 2006 roku, sygn. akt [...]) ustalono, że Skarżący w okresie od 15 stycznia do 8 maja 2003 r. nabył od "E." Sp. z o.o. 218.300 litrów oleju opałowego, który sprzedawał następnie jako paliwo do traktorów, przy czym Skarżący nie zaewidencjonował zakupu powyższego oleju opałowego od E. Sp. z o.o. jak również nie wykazał sprzedaży tego towaru w prowadzonych ewidencjach. 2. Uwzględniając powyższe ustalenia, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. (nr [...]) umorzył postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku akcyzowego za miesiące styczeń luty i od czerwca do grudnia 2003 roku i określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące od marca do maja 2003 r. z tytułu sprzedaży oleju opałowego na cele inne niż opałowe. Ustalenia faktycznie poczynione zostały przez organ pierwszej instancji m.in. na podstawie wyjaśnień (określonych błędnie w uzasadnieniu decyzji jako zeznania) złożonych w postępowaniu karnym w charakterze podejrzanych przez pracowników Spółki E. Sp. z o.o. (K. J., G. L. oraz D. C.), jak również na podstawie wyjaśnień złożonych w tym postępowaniu w charakterze podejrzanego przez samego Skarżącego. Z wyjaśnień tych wynika, że jednym z kontrahentów Spółki E. Sp. z o.o. był Skarżący. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji przytoczył obszerne fragmenty zeznań D. C., Dyrektora Oddziału Spółki E. Sp. z o.o. w B., z których wynika, że w latach 2002-2003 do Skarżącego dostarczany był olej opałowy, przy czym K. J. i G. L. potwierdzili w trakcie przesłuchań daty dostaw oraz ilości dostarczanego towaru, jak również rodzaj dostarczanego towaru, którym był olej opałowy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że sam Skarżący, w toku przesłuchania, po odtworzeniu mu fragmentów rozmów telefonicznych odbywanych pomiędzy nim a wskazanymi wyżej osobami nie zanegował istnienia współpracy handlowej z E. Sp. z o.o. ani nabywania towaru nazywanym przez Skarżącego "produktem ropopochodnym". Produkt ten zawożony był następnie przez Skarżącego do wsi, gdzie przyjeżdżali rolnicy, prawie każdy z nich nabywał po 200 litrów, ale czasami nabywcy zakupywali i po kilka beczek po 200 litrów każda, przy czym produkt ten wykorzystywany był przez nabywców jako olej napędowy - paliwo do traktorów (Skarżący użył określenia "Powiedzmy, że na tym produkcie, który kupowałem od C. jeździły traktory"). Skarżący wyjaśnił również w toku przesłuchania w dniu 26 października 2006 roku, że na zakupiony towar nie żądał faktur, gdyż chciał zarobić na niepłaceniu podatków od sprzedaży tego produktu. Skarżący wyjaśnił również, że obrotu owym produktem ropopochodnym nie ujmował w dokumentacji księgowej i deklaracjach podatkowych. Określając ilość oleju opałowego nabytego przez Skarżącego od Spółki E. Sp. z o.o. a następnie sprzedanego na cele inne niż opałowe, jak również określając terminy, w jakich Skarżący dokonywał sprzedaży tego towaru osobom trzecim z przeznaczeniem na cele inne niż opałowe, organ pierwszej instancji oparł się na dowodach w postaci faktur VAT wystawionych przez pracowników Spółki E. Sp. z o.o., które tylko częściowo dokumentowały sprzedaż dokonaną na rzecz Skarżącego, to jest dokumentowały sprzedaż 34.600 litrów oleju opałowego. Faktury powyższe były wystawiane przez D. C., który stwierdził, że Skarżący nie wiedział o istnieniu powyższych faktur gdyż nie był informowany o ich wystawieniu, ich oryginały nie zostały mu przekazane. Nazwiskiem Skarżącego podpisywał się na powyższych fakturach D. C.. Do powyższych faktur dołączane były paragony fiskalne, z których wynika, że przedmiotem obrotu był olej opałowy. Organ pierwszej instancji zwrócił się również do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B., prowadzącego postępowanie kontrolne w stosunku do E. Sp. z o.o. z pytaniem czy w stosunku do powyższego podatnika wydana została decyzja określająca wysokość podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży oleju opałowego kupionego przez Spółkę E. Sp. z o. o. od P. SA w bazie magazynowej w Sokółce, i uzyskał informację, że podatek akcyzowy został określony Spółce E. Sp. z o.o. z tytułu sprzedaży oleju opałowego na rzecz podmiotów, w stosunku, do których nie zostały wystawione faktury VAT. Z uwagi na fakt wystawienia faktur VAT przez E. Sp. z o.o. na rzecz Skarżącego, powyższy obrót (to jest obrót dotyczący 34.600 litrów oleju opałowego) nie został uwzględniony w decyzji określającej wysokość podatku akcyzowego. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji w niniejszej sprawie określił Skarżącemu kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2003 roku wyłącznie z tytułu obrotu objętego fakturami opisanymi powyżej, czyli z tytułu obrotu dotyczącego 34.600 litrów oleju opałowego a nie z tytułu obrotu obejmującego 218.000 litrów tego produktu. W decyzji organ ustosunkował się również do postawionego przez Skarżącego w piśmie z dnia 8 stycznia 2007 roku zarzutu dotyczącego "wątpliwej" wartości materiałów otrzymanych z Prokuratury Okręgowej w B.. Z treści pisma wynika, że Skarżący kwestionował wartość materiałów otrzymanych z Prokuratury Okręgowej w B. w związku z prowadzeniem postępowania karnego w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusza Komendy Wojewódzkiej Policji w B., K. K.. Organ pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, że materiały, na podstawie których ustalony został stan faktyczny w sprawie nie zostały wyłączone z akt sprawy karnej sygn. akt. [...], co oznacza, że postępowanie karne prowadzone przeciwko K. K. nie ma wpływu na ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Organ pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania pismem z dnia 9 lutego 2007 roku zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w B. o nadesłanie informacji, co do sprawy prowadzonej przeciwko K. K. o przekroczenie uprawnień. W odpowiedzi na powyższe pismo, Prokuratura Rejonowa w B. nadesłała postanowienie z dnia [...] stycznia 2007 roku, z którego wynika, że postępowanie prowadzone przeciwko K. K. dotyczyło wypowiedzenia przez niego groźby pozbawienia życia za pomocą broni palnej oraz pozbawienia majątku wobec P. O.. Na mocy powyższego postanowienia Prokurator Prokuratury Rejonowej w B. odmówił wszczęcia śledztwa w powyższej sprawie. 3. Od decyzji organu pierwszej instancji Skarżący wniósł odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i wstrzymanie wykonania, gdyż wykonanie decyzji może spowodować dla niego skutki zbyt ciężkie, naruszające w sposób nieuzasadniony ważny interes podatnika jako strony. W uzasadnieniu odwołania Skarżący zakwestionował prawidłowość i dopuszczalność poczynionych w sprawie ustaleń na podstawie wyjaśnień pracowników E. Sp. z o.o., których wiarygodność Skarżący poddawał w wątpliwość. Skarżący kwestionował również poczynienie przez organ pierwszej instancji ustaleń, co do ilości nabytego a następnie sprzedanego przez niego poza obrotem zaewidencjonowanym oleju opałowego wskazując, że zostały one dokonane na podstawie sfałszowanych faktur. Następnie Skarżący po raz kolejny podniósł, że w nie dokonywał obrotu olejem opałowym, lecz produktem ropopochodnym, co oznacza, że nie naruszał przepisów prawa podatkowego. 4. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] września 2008 roku ([...]) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, korygując podstawę prawną powyższego rozstrzygnięcia, to jest powołując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 35 ustęp 6 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz U. nr 11 poz. 50 z póź. zmianami), wskazując jednocześnie, że niewłaściwe zastosowanie przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. art. 35 ustęp 6 pkt 1 lit c ustawy nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, wbrew twierdzeniom Skarżącego, iż przedmiotem jego nieewidencjonowanych transakcji prowadzonych ze Spółką E. był olej opałowy. Organ odwoławczy podkreślił, że ze względu na treść art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej nie sposób podzielić zastrzeżeń Skarżącego, co do poczynienia ustaleń faktycznych na podstawie materiałów zebranych w toku postępowania karnego. Organ drugiej instancji uzasadniając powyższe stanowisko przywołał treść wyjaśnień (błędnie określonych w uzasadnieniu decyzji jako "zeznania") złożonych przez Skarżącego w dniu 26 i 31 października 2006 roku oraz w dniu 3 listopada 2006 roku jak również treść pism kierowanych przez Skarżącego do Urzędu Kontroli Skarbowej w W.. Wskazał, że wynika z nich, iż Skarżący nie zaprzeczał nabywania paliwa od D. Z. (przywożonego przez kierowców w osobach K. J. i G. L.), które następnie sprzedawał jako paliwo do traktorów. Organ przywołał w uzasadnieniu obszerne fragmenty wyjaśnień złożonych przez Skarżącego w postępowaniu karnym (błędnie określonych w uzasadnieniu decyzji jako "zeznania"), z których wynika, że Skarżący nie był w stanie jednoznacznie określić jaki produkt nabywał od firmy E. Sp. z o.o. gdy tymczasem pracownicy Spółki E. Sp. z o.o. przesłuchiwani na tę okoliczność jednoznacznie wskazali, że przedmiotem obrotu był olej opałowy. Organ wyjaśnił również, że nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie Skarżącego jakoby ze sfałszowanych faktur wystawionych przez E. Sp. z o.o. uczyniono pełnowartościowy materiał dowodowy świadczący o transakcjach dokonywanych pomiędzy wspomnianymi podmiotami gospodarczymi. Dyrektor Izby Celnej w W. wskazał, że ustalenia faktyczne dokonane zostały przez organ pierwszej instancji na podstawie weryfikacji wszystkich dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, w tym na podstawie protokołów przesłuchań Skarżącego oraz D. C., K. J. i G. L. przeprowadzonych w toku postępowania karnego, informacji uzyskanych od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B., który przeprowadzał postępowanie kontrolne w Spółce E. Sp. z o.o. paragonów fiskalnych dołączonych do kwestionowanych faktur, w których wskazano, że przedmiotem sprzedaży jest olej opałowy. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że faktury, na podstawie których organ pierwszej instancji ustalił ilość i terminy transakcji dokumentują jednie część obrotu bowiem dotyczą 34.600 litrów z 218.300 litrów oleju opałowego zakupionego przez Skarżącego od Spółki E. Sp. z o.o. z przeznaczeniem na cele inne niż opałowe. Organ drugiej instancji podkreślił, że Skarżący nie żądał wystawienia przez kontrahenta faktur sprzedaży potwierdzających dokonanie transakcji. Organ drugiej instancji podniósł, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. prawidłowo przyjął, że sprzedaż oleju opałowego na inne cele następowała w tym samym miesiącu, co jego nabycie z uwagi na fakt, że jak wynika z materiału dowodowego sprawy, Skarżący nie posiadał żadnych magazynów, w których mógł przechowywać olej opałowy zakupiony m. in. od Spółki E., co skarżący potwierdził w swoich wyjaśnieniach (błędnie określonych w uzasadnieniu decyzji jako "zeznania") złożonych w dniu 26 października 2006 roku, w których wskazał, że nie miał innego magazynu oprócz swojej cysterny. Skoro Skarżący w tym samym okresie wielokrotnie kupował również na podstawie faktur VAT olej opałowy i sprzedawał go zgodnie z przeznaczeniem, to musiał daną partię towaru sprzedawać w bardzo krótkim czasie. 5. W skardze złożonej na powyższą decyzję Skarżący żądając jej uchylenia podtrzymał dotychczasową argumentację kontestującą ustalenia, co do rodzaju sprzedawanego paliwa i podtrzymał twierdzenie, że wbrew stanowisku organów podatkowych dokonywał obrotu produktem ropopochodnym. Podniósł, że organy podatkowe bezpodstawnie uznały zeznania i wyjaśnienia pracowników E. Spółki z o.o. za bardziej przekonujące od jego własnej wersji zdarzenia. Ponadto Skarżący wywodził, że decyzja organu odwoławczego, jako niewskazująca w sposób dostateczny dokładnej podstawy prawnej, a w konsekwencji nieodpowiadająca wymogom rozstrzygnięcia administracyjnego podlega uchyleniu. 6. Dyrektor Izby Celnej w W. podtrzymując dotychczasową argumentację wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 7. Sąd wskazuje, że zakres kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych, określony przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwana p.p.s.a), sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. 8. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w W., w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności zarówno z przepisami procesowymi, jak i z normami prawa materialnego, Sąd nie stwierdził ani naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W sprawie nie występują również okoliczności, które pozwoliłyby na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jak również sąd nie ustalił naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a argumenty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. 9. Skarżący nie sformułował w skardze zarzutów, jednak z przedstawionej przez niego argumentacji wynika, że zarzuca on organom podatkowym naruszenie przepisów nakładających na organy obowiązek ustalenia obiektywnej oraz jak również naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, ujętych w przepisach art. 122, 187 par.1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa. 10. Odnosząc się do powyższych zarzutów, należy zwrócić uwagę na to, że art. 122 Ordynacji podatkowej formułuje zasadę prawdy obiektywnej, natomiast celem art. 187 § 1 wspomnianej ustawy jest realizacja tejże zasady w postępowaniu dowodowym. Z zasady tej wynika dla organu podatkowego obowiązek określenia, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia i jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne. W rozstrzygniętej sprawie organy podatkowe w niczym nie uchybiły wzmiankowanemu wyżej obowiązkowi. Organ podatkowy pierwszej a następnie drugiej instancji prawidłowo przyjęły, że w sprawie ustalić należy, jaki rodzaj oleju nabywany był przez Skarżącego od Spółki E. Sp. z o.o., czy przeznaczony został na cele opałowe czy też inne, jak również, jaka jego ilość została sprzedana przez Skarżącego poza ewidencją na cele inne niż opałowe. Następnie organy podatkowe pierwszej a następnie drugiej instancji w prawidłowy sposób przeanalizowały cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i dokonując jego oceny z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 191 ustawy ordynacja podatkowa prawidłowo ustaliły zarówno fakt dokonywania przez Skarżącego nieujętego w ewidencji obrotu, jak również przedmiot tego obrotu (którym był olej opałowy), jego ilość a następnie fakt jego sprzedaży na cele inne niż opałowe. Istotne w sprawie jest to, że organy podatkowe dołożyły należytych starań, by sprawę w pełni wyjaśnić, pozyskując w szczególności materiały zgromadzone przez Prokuraturę Okręgową w B. oraz przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B.. 11. Nie dostrzeżono również w realiach niniejszej sprawy, podnoszonego przez Skarżącego, wprowadzenia przez organy hierarchii dowodów i bezzasadnego uznania, że zeznania i wyjaśnienia pracowników Spółki E. Sp. z o.o. przedstawiają większą wartość dowodową od twierdzeń P. O.. Należy zauważyć, że art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej wprowadza w postępowaniu podatkowym otwarty system środków dowodowych, wskazując, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z zasady tej wynika równa moc środków dowodowych, a wprowadzenie ograniczeń, co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo jest niedopuszczalne. Jednakże zasady tej nie można rozpatrywać w oderwaniu od innych ogólnych zasad postępowania podatkowego, w tym zasady swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą organ podatkowy ocenia na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 Ordynacji podatkowej). Organ podatkowy obowiązany był więc rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności oraz mógł odmówić niektórym dowodom wiary po wszechstronnym ich rozpatrzeniu. 12. W ocenie Sądu, organy podatkowe odmawiając wiary wersji przedstawianej przez Skarżącego, a jednocześnie uznając za wiarygodne wyjaśnienia pracowników E. Sp. z o.o. nie naruszyły art. 122, 180 § 1, 187 par. 1 i art. 191, Ordynacji podatkowej, ponieważ w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uprawnione było przyjęcie, że produktem dostarczanym Skarżącemu, a następnie zbywanym przez niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie był wyrób ropopochodny, lecz olej opałowy, przy czym olej ten sprzedawany był na cele inne niż opałowe. Stan faktyczny sprawy został ustalony nie tylko na podstawie wyjaśnień złożonych w toku postępowania karnego przez pracowników Spółki E. Sp. z o.o., ale również na podstawie wyjaśnień samego Skarżącego, który co do zasady nie kwestionował nabywania od nich substancji, określanej przez niego mianem "substancji ropopochodnej"; protokołów z odtworzenia rozmów telefonicznych przeprowadzonych przez D. C., G. L., K. J.; wyciągów komunikatów z nagranych rozmów telefonicznych przeprowadzonych ze Skarżącym; faktur oraz paragonów fiskalnych wystawionych przez E. Sp. z o.o., w których jednoznacznie, jako przedmiot obrotu wskazywano olej opałowy. Dodatkowo, jak słusznie wskazał organ drugiej instancji, w celu wyjaśnienia stanu faktycznego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. zwracał się również do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B., a uzyskane od niego informacje skutkowały określeniem podatku akcyzowego nie od całej ilości nabytego przez Skarżącego oleju opałowego, sprzedanego następnie na cele inne niż opałowe, czyli nie od 218.000 litrów a jedynie od 34.600 litrów.. Ustalenia organów podatkowych dotyczące terminu sprzedaży zakupionego przez Skarżącego od firmy E. Sp. z o.o. oleju opałowego również nie budzą wątpliwości - w ocenie sądu organ pierwszej a następnie drugiej instancji prawidłowo, z uwzględnieniem zasad logiki przyjęły, że skoro Skarżący dysponował jedynie cysterną, to musiał towar zakupiony od E. Sp. z o. o. sprzedawać bezpośrednio po jego nabyciu, skoro równolegle prowadził działalność ujmowaną w ewidencji i polegającą również na sprzedaży oleju opałowego. 13. Sąd wskazuje w tym miejscu, że podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w dniu 8 lutego 2008 roku, I SA/Ol 711/07, zgodnie z którym na organach prowadzących postępowanie spoczywa obowiązek zebrania z urzędu wszystkich dowodów i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Obowiązek organów skarbowych nie ma jednak charakteru absolutnego i nie oznacza, że w niektórych sytuacjach podatnik zwolniony jest od dowodzenia i wykazywania okoliczności, na które się powołuje lub które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonego faktu może doprowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. W tym zakresie ciężar dowodu spoczywa także na podatniku. Jeżeli więc istnieją jakiekolwiek dowody mające wpływ na inne niż w decyzji rozstrzygnięcie w sprawie, skarżący powinni je przedłożyć, gdyż strona w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. W niniejszej sprawie Skarżący nie wskazał żadnych okoliczności uzasadniających zdezawuowanie ustaleń faktycznych poczynionych przez organy na podstawie przywołanych wyżej dowodów a nadto nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających rodzaj nabywanych wyrobów. 14. Skoro więc organy podatkowe nie dysponowały innym materiałem dowodowym, a materiał zebrany w sprawie oceniły prawidłowo, z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 122, 187 par.1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa, Sąd w pełni podziela dokonane przez nie ustalenia faktyczne. W tej sytuacji sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uchylenia zaskarżonej decyzji. 15. Końcowo należy zauważyć, iż nie zasługuje na uwzględnienie podnoszone w skardze uchybienie, polegające na niedokładnym przytoczeniu podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, tj. bez sprecyzowania źródła publikacji znowelizowanej ustawy powoływanej przez organ i jej daty. Jak wynika bowiem z akt sprawy, w rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Celnej w W. wskazano rodzaje aktów prawnych, podano ich pełne tytuły, daty wydania oraz wskazano źródła publikacji. Nie budzi wątpliwości, że w treści uzasadnienie przytoczone zostały przepisy proceduralne w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, jak również zastosowane normy prawa materialnego w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania obowiązku podatkowego, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. W rezultacie, zaskarżona decyzja w pełni odpowiada rygorom określonym w art. 210 Ordynacji podatkowej. 16. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.