III SA/Wa 3346/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2016 r. w sprawie ze skargi Z.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowych postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie We wniosku z 5 lutego 2016 r. (wpływ do Sądu 10 lutego 2016 r.) Skarżący – Z.B. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. Z uwagi na fakt, że powyższy wniosek został złożony na nieobowiązującym wzorze formularza PPF, skarżący został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na aktualnym urzędowym formularzu PPF, zgodnie z wzorem ustalonym w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. 2015 r., poz. 1257). Skarżącego pouczono, że nienadesłanie formularza, w terminie 7 dni, skutkować będzie pozostawieniem jego wniosku bez rozpoznania. Skarżącego wezwano również do nadesłania dokumentów oraz złożenia wyjaśnień dotyczących jego sytuacji finansowej, w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie wraz załączonym nowym wzorem formularza PPF doręczono Skarżącemu w dniu 3 marca 2016 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Zakreślony w wezwaniu termin do złożenia wniosku na urzędowym formularzu upływał 10 marca 2016 r. Mimo wezwania, Skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku. Zarządzeniem z dnia 6 kwietnia 2016 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie, na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 §1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu referendarz wskazał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Pomimo upływu 7-dniowego terminu, Skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, tj. nie złożył go na aktualnym urzędowym formularzu. Na powyższe zarządzenie, Skarżący złożył w terminie sprzeciw, w którym wniósł o uchylenie ww. zarządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", w brzmieniu znajdującym zastosowanie do spraw, w których skargi wniesiono po dniu 14 sierpnia 2015 r., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – w przypadku osób fizycznych – załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro zaś tak, to na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, że Skarżący, mimo prawidłowego wezwania i przesłania właściwego (aktualnego) formularza PPF, nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na obowiązującym formularzu. Wyjaśnić należy, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. utraciło moc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. nr 227, poz. 2245). W dacie wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie warunki formalne wniosku o przyznanie prawa pomocy określało ww. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Zdaniem Sądu, nie czyni zadość obowiązkowi złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sposób określony w art. 252 § 2 p.p.s.a., złożenie takiego wniosku na formularzu według nieobowiązującego już wzoru. Podkreślić przy tym trzeba, że prawidłowy (aktualny) formularz załączono do wezwania, lecz Skarżący z niego nie skorzystał. Skoro obecnie obowiązujący wzór formularza wniosku został doręczony Skarżącemu, brak było podstaw do ponowienia tego doręczenia. Reasumując, nie sposób przyjąć, że strona w sytuacji, gdy obowiązuje nowy wzór formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, wciąż może posłużyć się formularzem według nieaktualnego wzoru. Przyjęcie takiego stanowiska pozostawałoby w sprzeczności z prawem i przekreślałoby sens zmiany tego prawa dokonanej rozporządzeniem z dnia 19 sierpnia 2015 r. Zasadnie, zatem referendarz uznał, że skarżący nie wykonał zarządzenia, a w konsekwencji zaistniała przesłanka z art. 257 p.p.s.a. Z tej przyczyny, Sąd na podstawie art. 260 p.p.s.a. postanowił jak na wstępie.