III SA/Wa 3381/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, , po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki w podatku od towarów i usług postanawia: - odrzucić skargę - Stronie skarżącej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] września 2008r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki w podatku od towarów i usług doręczono 2 października 2008r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, załączone do zaskarżonej decyzji, znajdujące się w aktach administracyjnych). Z akt sądowych wynika, że strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 5 listopada 2008r. (data stempla pocztowego widniejącego na kopercie, w której wysłano skargę (k. 12 akt sądowych). Z treści zaskarżonej decyzji wynika, iż stronę pouczono, w jakim terminie powinna wnieść skargę do sądu administracyjnego - w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, na mocy art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powołana jako P.p.s.a.). Stosownie do pouczenia termin do wniesienia skargi do WSA w Warszawie upływał z dniem 3 listopada 2008r. i najpóźniej w tym dniu należało złożyć skargę. Strona uczyniła to jednak dopiero 5 listopada 2008 r., z dwudniowym opóźnieniem, uchybiając tym samym terminowi przewidzianemu w wyżej wskazanym przepisie. Stosownie do dyspozycji art. 53 § 1 P.p.s.a. zachowanie 30-dniowego terminu od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia administracyjnego zapadłego w sprawie jest konieczne do skutecznego wniesienia skargi do Sądu. Skoro w świetle wyżej przedstawionych faktów, niewątpliwym jest, iż strona wnosząc skargę nie zachowała ww. terminu, zasadne było, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w związku z art. 53 § 1 P.p.s.a. orzec, jak w sentencji postanowienia.