III SA/Wa 3382/15

Dnia 7 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do maja 2013 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca ("Spółka") – S. sp. z o.o. z siedzibą w W. , wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do maja 2013 r. Skarżąca wniosła ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w podstawie wniosku wskazując art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.". Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 lutego 2016 r., Skarżącą wezwano do sprecyzowania, w terminie 7 dni, czy podtrzymuje przed Sądem, zawarty w skardze, wniosek do organu administracji publicznej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 9 marca 2016 r. Skarżąca podtrzymała przed Sądem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniosła ponadto, że w chwili obecnej Spółka posiada kredyt rewolwingowy w rachunku bankowym prowadzonym przez [...] w wysokości [...] zł. Na dzień 9 marca 2016 r. saldo rachunku wyniosło 302.130,38 zł na minusie. Skarżąca podkreśliła ponadto, że zajęto jej konta bankowe na kwotę [...] zł. Spółka nie posiada takich środków pieniężnych, aby mogła zaspokoić egzekwowaną należność. Dzięki linii kredytowej Spółka miała możliwość dokonywania zakupu materiałów i usług niezbędnych do realizacji prac zleconych przez klientów. Zajęcie konta bankowego spowodowało natomiast całkowitą utratę płynności finansowej. Obecnie według Spółki nie ma ona możności spłaty kredytu oraz rat leasingowych. To pociągnie za sobą zastosowanie sankcyjnych odsetek i lawinowe powiększanie zadłużenia Spółki. Według Skarżącej wstrzymanie wykonania decyzji może zapobiec niebezpieczeństwu wyrządzenia znacznej szkody w postaci nałożenia kar i sankcyjnych odsetek za niewywiązanie się z umowy kredytowej oraz umowy leasingowej. Może również zapobiec utracie zdolności do generowania przychodów przez Spółkę dzięki czemu mogłaby ona nadal prowadzić działalność gospodarczą, a więc istnieć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Skarżąca podniosła, iż posiada kredyt rewolwingowy w wysokości [...] zł, na którym saldo wynosi 302.130,38 zł na minusie. Skarżąca podkreśliła ponadto, że zajęto jej konta bankowe na kwotę [...] zł i nie ma ona możności spłaty kredytu oraz rat leasingowych. Według Skarżącej grozi jej niebezpieczeństwo nałożenia kar i sankcyjnych odsetek za niewywiązanie się z umowy kredytowej oraz umowy leasingowej – z czego Skarżąca wywiodła przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. Ponadto według Skarżącej grozi jej utrata zdolności do generowania przychodów, dzięki czemu mogłaby ona nadal prowadzić działalność gospodarczą, a więc istnieć – z czego wywiodła przesłankę trudnych do odwrócenia skutków, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do powyższego wskazać należy w pierwszej kolejności, że całkowicie nietrafna była argumentacja Spółki twierdząca, iż realizacja zaskarżonej decyzji mogłaby wpłynąć na jej zdolność regulowania zobowiązań cywilnoprawnych Skarżącej – kredytu rewolwingowego. Wyjaśnić bowiem trzeba, iż zobowiązania prywatnoprawne, takie jak np. zobowiązania na rzecz kontrahentów gospodarczych, czy kredyty, jak również nakłady na prowadzenie działalności gospodarczej, takie jak np. wydatki na inwestycje, nie korzystają z pierwszeństwa w stosunku do zobowiązań publicznoprawnych, takich jak np. zobowiązania podatkowe. Racjonalny uczestnik obrotu gospodarczego powinien zaś w pierwszej kolejności zabezpieczyć środki na ponoszenie wszelkich zobowiązań publicznoprawnych. W konsekwencji Sąd nie podzielił stanowiska Spółki, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może wpłynąć na jej płynność finansową. W ocenie Sądu takiej okoliczności Spółka nie uprawdopodobniła. Wskazać bowiem należy, iż Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów wspierających jej argumentację, które bezspornie wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. Dopiero rzetelnie uprawdopodobnienie twierdzeń Skarżącej pozwalałoby Sądowi na ewentualne dokonanie pozytywnej dla Skarżącej oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Podkreślić należy jednak, iż Skarżąca nie zestawiła nawet wielkości posiadanych składników majątku z wysokością wymaganego zobowiązania podatkowego. Nie przedstawiła także żadnych dokumentów, czy choćby oświadczeń, jakie uzyskuje obecnie przychody i jakie ponosi wydatki. Sąd nie stwierdził również, aby znajdujące się w aktach sprawy, czy to sądowych, czy też administracyjnych, dokumenty uprawdopodobniały twierdzenia Skarżącej o grożącym jej niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. W konkluzji stwierdzić trzeba więc, że Skarżąca nie wykazała zajścia żadnej z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. i ochrona tymczasowa nie może zostać jej udzielona. Wyjaśnić należy na koniec, że egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez Skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych, nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia tej decyzji Skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 1562/11). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.