III SA/Wa 3385/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, , po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2012 r., Nr [...] w przedmiocie uznania za niezasadny zarzutu dotyczącego postępowania egzekucyjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia A. S. – dalej jako "Skarżący", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie uznania za niezasadny zarzutu dotyczącego postępowania egzekucyjnego. W skardze zamieszczono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek Skarżący wskazał, iż niewstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia będzie oznaczało, że organ egzekucyjny rozstrzygnie sprawę zarzutu nieistnienia obowiązku opierając się na wadliwym postanowieniu wydanym przez wierzyciela (zgodnie z art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wypowiedź wierzyciela będzie dla organu egzekucyjnego wiążąca). Jeśli więc nawet ostatecznie Sąd podzieliłby stanowisko Skarżącego, to w istocie - przy braku wstrzymania wykonania postanowienia wierzyciela - będzie już za późno aby nawet korzystny dla niego wyrok odniósł jakikolwiek wpływ na postępowanie egzekucyjne. Nawet bowiem jeśli wierzyciel będzie zobowiązany do wydania postanowienia zgodnego ze stanowiskiem Skarżącego, to nie będzie to miało już wpływu na orzeczenie organu egzekucyjnego w przedmiocie wniesionych zarzutów (ponieważ postępowanie to będzie zakończone). W takim układzie procesowym wyrok wydany w sprawie - bez wstrzymania zaskarżonego postanowienia - byłby potrzebny jedynie dla wznowienia postępowania egzekucyjnego. Taki modus operandi stoi w oczywistej sprzeczności z zasadą ekonomii postępowania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia pozwoliłoby uniknąć opisanych powyżej trudności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr z 2012, poz. 270 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny bądź doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie można mówić o wykonaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, str. 295 oraz postanowienia WSA w Lublinie z dnia 5 października 2010r., II SA/Lu 724/10 oraz z dnia 13 września 2010r., II SA/Lu 494/10). W przedmiotowej sprawie postanowienie, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania nie kwalifikuje się do wykonania (zawieszenia jego skuteczności). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem postanowienie w przedmiocie uznania za niezasadny zarzutu dotyczącego postępowania egzekucyjnego. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. W szczególności zaś nie nakłada na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny bada wyłącznie to, czy zaskarżone orzeczenie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Do wstrzymania postępowania egzekucyjnego lub niektórych czynności egzekucyjnych w razie wniesienia przez zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego uprawniony jest organ egzekucyjny w myśl art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012r., Nr 1015, ze zm.). Z tych względów, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącego, wobec czego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.