III SA/Wa 3391/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. sp. jawna z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012 r. i 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M. sp. jawna z siedzibą w Z. (dalej zwana "Skarżącą"), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 6 października 2015 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012 r. i 2013 r. W powyższej skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na prawdopodobieństwo wystąpienia konsekwencji natury finansowej. Według Skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji i ściągnięcie od niej kwoty zobowiązania podatkowego określonego mocą zaskarżonej decyzji w istotny sposób zaburzy przepływy finansowe w prowadzonym przez nią przedsiębiorstwie i pozbawi je płynnych aktywów koniecznych do bieżącego finansowania działalności. Skarżąca mając na uwadze wysokość zobowiązania, do którego uiszczenia zostałaby zmuszona (ok. 1.370.000 zł) za niewykonalne uznała, w dobie ciągle jeszcze odczuwalnego kryzysu i trudnej sytuacji na rynku usług, wyrównanie straty spowodowanej jednorazowym ściągnięciem tak znacznej kwoty. W jej przekonaniu skutki wykonania objętej skargą decyzji byłyby niezmiernie trudne do odwrócenia, a z pewnością, w obecnej sytuacji gospodarczej, nie byłyby możliwe w takim przedziale czasowym, który dałby się pogodzić z prowadzoną działalnością. Tym samym wykonanie decyzji pozbawiłoby ją środków koniecznych do bieżącego prowadzenia działalności, co z kolei prowadzić mogłoby do trwałego zaburzenia jej płynności finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że instytucja wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej "P.p.s.a.", zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 P.p.s.a chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. post. NSA z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak NSA w postanowieniach z dnia: 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04; 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04 i z 9 marca 2005 r., II OZ 52/05). Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Bez wskazania konkretnych danych obrazujących aktualną na dzień złożenia wniosku sytuację strony skarżącej nie jest możliwe dokonanie przez Sąd oceny, czy zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania spornych decyzji. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz odnosząc ją do przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że argumenty i okoliczności podane przez Skarżącą na uzasadnienie jej wniosku nie pozwalają uznać, że zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca poza stwierdzeniem, że wykonanie zaskarżonej decyzji i ściągnięcie od niej kwoty zobowiązania podatkowego określonego mocą decyzji w istotny sposób zaburzy przepływy finansowe w prowadzonym przez nią przedsiębiorstwie i pozbawi je płynnych aktywów koniecznych do bieżącego finansowania działalności, w żaden sposób nie uprawdopodobniła, poprzez nadesłanie dodatkowych informacji dotyczących jej stanu majątkowego oraz dochodów, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, która uniemożliwia jej poniesienie wymaganych zobowiązań. Tym samym stwierdzić należy, że okoliczności, na które powołała się Skarżąca, nie zostały udowodnione za pomocą konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie wykazała, że ściągnięcie kwoty zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją może spowodować dla niej trudne do odwrócenia skutki czy groźbę wystąpienia znacznej szkody. Wskazać należy, iż egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci "uszczerbku finansowego", który, ponoszony przez Skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji we wskazywanej we wniosku o wstrzymanie wykonania formie, czy też, spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot. (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Natomiast sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona składając wniosek w przedmiocie wstrzymania zaskarżonego aktu powinna wykazać, że wykonanie ciążącego na niej zobowiązania, wypełnia przesłanki wskazane w powołanym na wstępie przepisie. W związku z powyższym skoro Skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.