III SA/Wa 34/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zwrócenia sprawy do organu pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego poprzez zmianę wydanej decyzji postanawia odrzucić skargę Skarżąca B.N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2012 r. w przedmiocie zwrócenia sprawy do organu pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego poprzez zmianę wydanej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu podniósł, że skarga została wniesiona bez wyczerpania przysługujących jej środków zaskarżenia. Skarga zatem jest przedwczesna i niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga – jako niedopuszczalna – podlega odrzuceniu. Sąd zważył, iż zgodnie z art. 52 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie art. (52 §2 P.p.s.a.). Powyższa regulacja, mająca charakter ogólny, a więc odnoszący się do wszystkich kategorii spraw, oznacza, że nie można skutecznie wnieść skargi jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów dostępne podmiotowi, który chce uruchomić sądową kontrolę. W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej wydał postanowienie na podstawie art. 230 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p."). Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy w toku postępowania odwoławczego organ rozpatrujący odwołanie stwierdzi, że zobowiązanie podatkowe zostało ustalone lub określone w wysokości niższej albo kwota zwrotu podatku została określona w wysokości wyższej, niż to wynika z przepisów prawa podatkowego, lub że określono stratę w wysokości wyższej od poniesionej, zwraca sprawę organowi pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego poprzez zmianę wydanej decyzji. Postanowienie o przekazaniu sprawy organ odwoławczy doręcza stronie. Od nowej decyzji służy stronie odwołanie, które podlega rozpatrzeniu łącznie z odwołaniem wniesionym od zmienionej decyzji (§ 3 cytowanego przepisu). W orzecznictwie przyjmuje się (por. wyrok SN z 26 września 1995 r., III ARN 32/95, OSP 1997, nr 1, poz. 21, z glosą R. Mastalskiego, s. 35 oraz Z. Kmieciaka "Glosa" 1997, nr 1, s. 10), że w przypadku stwierdzenia w toku postępowania odwoławczego zaniżenia wymiaru podatku organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść odwołującej się strony, lecz obowiązany jest zwrócić sprawę właściwemu organowi pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego. Organ odwoławczy przekazuje sprawę organowi pierwszej instancji w formie postanowienia. Postanowienie to organ odwoławczy doręcza stronie. Na postanowienie to nie przysługuje ani zażalenie ani skarga do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 14 lipca 2004 r., FSK 37/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 70) Jednakże, Skarżąca nie jest pozbawiona możliwości zaskarżenia przedmiotowego postanowienia, bowiem postanowienie to Skarżąca może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji, o której mowa w art. 230 § 2 i 3 O.p. lub w skardze do Sądu. W tych okolicznościach sprawy stwierdzić należy, że skarga została wniesiona do Sądu bez wyczerpania przysługujących środków zaskarżenia, co czyni ją niedopuszczalną. Zważywszy na powyższe, Sąd na podstawie art. 58 §1 pkt 6 oraz art. 58 §3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.