III SA/Wa 341/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S.A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. S.A z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na kolejny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy - We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPPr M. S.A. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazała, że obecnie nie osiąga dochodów i nie posiada wolnych środków w gotówce. Spółka oświadczyła, że wysokość jej kapitału zakładowego wynosi [...] zł, nie sporządzała bilansu za ostatnie dwa lata, strata za ostatni rok obrotowy wyniosła 813,08 zł (wg CIT-8). Na rachunkach bankowych Spółka nie posiada środków. Spółka posiada działki gruntowe, których nie może spieniężyć. W odpowiedzi na wezwanie do przedłożenia dokumentów dotyczących sytuacji majątkowej Spółki nadesłano: zeznanie podatkowe CIT-8 za 2011 r., rejestr sprzedaży i rejestr zakupów VAT, deklaracje VAT-7, informację o zadłużeniu w wysokości 28,06 zł na rachunku bankowym w [...] oraz wyciąg z rachunku bankowego za okres od 1 stycznia do 28 lutego w [...]. Odnośnie zaznania podatkowego oraz bilansu za 2012 r. Spółka wyjaśniła, że nie zostały one jeszcze sporządzone. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Przyznanie prawa pomocy stanowi odstępstwo od wynikającej z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm. - dalej "P.p.s.a.") zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego, które są dochodami budżetu państwa (zob. art. 212 § 2 P.p.s.a.). Jest to zatem swoista forma dotowania strony przez państwo, poprzez zapewnienie jej bezpłatnego udziału w tym postępowaniu. Stosownie do art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. osoba prawna, a także inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (tak w niniejszej sprawie) - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Oceniając wniosek Skarżącej z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Z nadesłanych materiałów wynika, że Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą znacznych rozmiarów. Skalę działalności prowadzonej przez Skarżącą obrazują m.in. nadesłane deklaracje VAT-7. I tak w grudniu 2012 r. wartość dokonanych przez Spółkę dostaw towarów i usług wyniosła łącznie 352.248 zł, zaś zakupów 397.009 zł. Podobnie wartości te wyglądały w styczniu 2013 r., gdzie sprzedaż wyniosła 247.861 zł, a zakupy 296.085 zł. Powyższe potwierdzają również nadesłane rejestry sprzedaży i zakupów VAT. Odnosząc się do podnoszonej we wniosku okoliczności nie posiadania przez Spółkę wolnych środków w gotówce oraz nie osiągania w chwili obecnej dochodów, zauważyć należy, że Skarżąca prowadząc działalność gospodarczą należy do przedsiębiorców, a w ich przypadku miarodajną dla oceny zdolności płatniczych nie jest kategoria "dochodu" (rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania), lecz "przychodu". Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenia kosztów i przychodów tak, by w końcowym rozliczeniu obciążenia podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle wyeliminować. Do instrumentów takich należą choćby zwolnienia podatkowe, dokonywanie zakupów w odpowiednim okresie, obniżenie dochodu przez przesunięcie kosztów w czasie. Istotniejsze jest zatem to, że Spółka uzyskuje przychody z działalności i kształtują się one na znacznym poziomie (miesięcznie ok. 250-300.000 zł). Mając powyższe na uwadze trudno zatem przyjąć, że Skarżąca nie była wstanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów związanych z prowadzonym przezeń sporem sądowym. Na obecnym etapie kosztem takim jest wpis od skargi w kwocie 2.006 zł. Z tej przyczyny na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.