III SA/Wa 3411/16

Dnia 7 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Przybysz, po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012 r. i 2013 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Pismem z dnia 18 października 2016 r. M. Sp. z o.o. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012 r. i 2013 r. W skardze zawarto wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, uzasadniając, że Skarżąca bez swojej winy nie złożyła skargi w terminie. Spółka wyjaśniła, że na mocy umowy z dnia [...] października 2013 r. zawartej ze spółką A. Sp. z o.o. wynajmuje lokal położony w W. przy ul. [...] , który stanowi siedzibę Spółki. Na mocy załącznika nr 4 do powyższej umowy A. Sp. z o.o. jest uprawniona i zobowiązana do przyjmowania korespondencji skierowanej do Skarżącej. Ponadto Spółka udzieliła pełnomocnictwa A. Sp. z o.o. do odbioru i otwierania wszelkiej korespondencji adresowanej do Skarżącej, w tym przesyłek poleconych z sądów oraz organów administracji państwowej i samorządowej. Skarżąca wyjaśniła, że ani nie przekazano jej przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję, ani nie powiadomiono o próbie jej doręczenia przez organ II instancji. Ponadto Spółka podała, że nie została również poinformowana o próbie doręczenia Skarżącej pisma z dnia 28 kwietnia 2016 r. zawierającego stanowisko Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. co do odwołania złożonego przez Spółkę. Skarżąca wyjaśniła, że wiadomość o wydaniu zaskarżonej decyzji powzięła dopiero w dniu [...] października 2016 r. za pośrednictwem swojego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie natomiast z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku tym strona zobowiązana jest do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności sądowej stanowi konieczną i jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Sąd badając wystąpienie braku winy w uchybieniu terminu powinien dokonać oceny z wykorzystaniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 745/98, Lex nr 42023). Oznacza to, że tylko stwierdzenie, że strona danej przeszkody nie była w stanie przewidzieć, uzasadnia uwzględnienie wniosku. Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 104/15, Lex nr 1643284). W literaturze przedmiotu dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona (bądź jej pełnomocnik) dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt I OZ 655/10, LexPolonica nr 2387928). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego w literaturze zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 329). Pojęcie winy strony w uchybieniu terminowi w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2002 r., I SA/Gd 1676/99, POP 2002, z. 6, poz. 148). Stosownie zaś do art. 151 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., zwanej dalej O.p.) osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że nie zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy Skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z akt sprawy wynika bowiem, iż przesyłka została prawidłowo wysłana na adres siedziby Spółki. Ponadto, jak podniesiono we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Skarżąca udzieliła pełnomocnictwa do odbioru korespondencji A. Sp. z o.o. na mocy umowy z dnia [...] października 2013 r. Zatem, przesyłka została prawidłowo zaadresowana i przekazana do rąk osoby upoważnionej do odbioru korespondencji. Skarżący podniósł, iż przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję nie została mu przekazana przez pełnomocnika do doręczeń, który to już wcześniej zaniedbywał swoje obowiązki. Sąd zauważa, że w tym stanie rzeczy osoba upoważniona do odbioru korespondencji dopuściła się rażącego niedbalstwa w wykonywaniu swoich zadań. Jak wskazano powyżej, wina osób trzecich upoważnionych przez stronę do dokonania określonych czynności mieści się w zakresie winy samej strony. Ponadto należy zauważyć, że Skarżąca nie wykazała, by dołożyła należytej staranności celem uzyskania informacji o dacie doręczenia przesyłki. Spółka miała bowiem świadomość toczącego się postępowania administracyjnego, zatem powinna liczyć się z możliwością kierowania do niej korespondencji z organu administracji publicznej, dlatego też powinna w tym zakresie zadbać o swoje interesy w sposób należyty. Zaistniałe w tym zakresie zaniechania wskazują, iż Skarżąca nie dochowała należytej staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że Skarżąca ponosi winę za niedochowanie terminu do wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.