III SA/Wa 3426/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Dominik Gajewski (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Sękowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lipca 2017 r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego L. (zwany dalej: "organem egzekucyjnym") wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku K.B. (zwanego dalej: "Skarżącym") na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia [....] listopada 2014 r. nr SM [...] i SM [...], obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług. Celem wyegzekwowania zaległości organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 2 grudnia 2014 r. dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, tj. [...]S.A. Przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych doręczono Skarżącemu w dniu 16 grudnia 2014 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 8 grudnia 2014 r. Skarżący w odpowiedzi na zastosowany środek egzekucyjny złożył pismem z dnia 30 grudnia 2014 r. skargę na czynność egzekucyjną. W uzasadnieniu skargi wskazał, że decyzje stanowiące podstawę do dokonania czynności egzekucyjnych zostały wydane w wyniku przestępstwa, a dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności są fałszywe. Skarżący stwierdził także, że zobowiązania podatkowe wynikające z tytułów wykonawczych uległy przedawnieniu w odniesieniu do kwot głównych, jak i odsetek za zwłokę. Skarżący wniósł jednocześnie o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej w L.(zwany dalej: "organem nadzoru") postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. oddalił powyższą skargę Skarżącego, uznając ją za niezasadną. W uzasadnieniu wskazał, że ocena zaskarżonej czynności egzekucyjnej nie wskazuje na jakiekolwiek nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez organ egzekucyjny, gdyż dokonane zajęcie rachunku było zgodne z art. 80 u.p.e.a. Organ nadzoru uznał też, że kwestionowanie przez Skarżącego tego, iż decyzje stanowiące podstawę do dokonania czynności egzekucyjnych zostały wydane w wyniku przestępstwa a dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności są fałszywe, a także tego, iż zobowiązania podatkowe wynikające z tytułów wykonawczych uległy przedawnieniu w odniesieniu do kwot głównych, jak i odsetek za zwłokę, nie mieści się w zakresie postępowania prowadzonego w sprawie rozpoznania skargi złożonej na podstawie art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.) - zwanej dalej: "u.p.e.a." Ponadto organ nadzoru wyjaśnił, że kwestie stanowiące podstawę wniesienia przez Skarżącego skargi, tożsame z okolicznościami stanowiącymi podstawę wniesienia zarzutów, są przedmiotem odrębnego postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych przez Skarżącego pismem z dnia 29 grudnia 2014 r., które w chwili obecnej znajduje się na etapie postępowania przed organem nadzoru. Organ nadzoru odniósł się także do wniosku o wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Skarżący wniósł następnie pismem z dnia 12 maja 2015 r. zażalenie na powyższe postanowienie organu nadzoru, wnosząc w nim o wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zażalenia Skarżący ponowił argumentację zawartą w skardze na czynność egzekucyjną, wskazując że decyzje stanowiące podstawę do dokonania czynności egzekucyjnych zostały wydane w wyniku przestępstwa, a dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności są fałszywe. Stwierdził także, że zobowiązania podatkowe wynikające z tytułów wykonawczych uległy przedawnieniu, zarówno w odniesieniu do kwot głównych, jak i odsetek. Minister Finansów po rozpatrzeniu powyższego zażalenia postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu nadzoru. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia Minister powołał się na wstępie na treść przepisu art. 54 u.p.e.a. oraz wyjaśnił, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Powołany przepis stanowi ochronę zobowiązanego przed naruszeniami przepisów postępowania. Jednakże w ramach tego środka zaskarżenia można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego bądź egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Minister Finansów oceniając następnie prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej wskazał, że organ egzekucyjny w toku prowadzonego postępowania zastosował środek egzekucyjny, do którego upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony jest bowiem w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a., tj. egzekucja z rachunku bankowego. Zajęcia rachunku bankowego dokonano zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a., poprzez doręczenie do I.S.A., zawiadomienia z dnia 2 grudnia 2014 r. o zajęciu wierzytelności pieniężnej Skarżącego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie płatności dochodzonych zaległości oraz kosztami egzekucyjnymi. Ponadto wezwano dłużnika zajętej wierzytelności, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Minister zauważył też, że zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego doręczono Skarżącemu w dniu 16 grudnia 2014 r., natomiast ww. Bankowi w dniu 8 grudnia 2014 r., co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sprawy. Do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego wykorzystano druk "Zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem", który na dzień dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej, odpowiadał wzorowi określonemu dla druków tego rodzaju w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20 maja 2014 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 655). Biorąc powyższe pod uwagę Minister uznał, że zaskarżona przez Skarżącego czynność organu egzekucyjnego nie narusza przepisów prawa. Minister Finansów wskazał też, że w trybie skargi na czynności egzekucyjne nie podlegają rozpatrzeniu kwestie materialno-prawne stanowiące podstawę uruchomienia odrębnego postępowania administracyjnego. W ramach postępowania egzekucyjnego Skarżący posiada bowiem ochronę prawną na każdym jego etapie. Stąd kwestie mające wpływ na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego są rozstrzygane w trybie art. 34 u.p.e.a. lub art. 59 u.p.e.a., zaś z akt sprawy wynika, że Skarżący w dniu 23 grudnia 2015 r. złożył zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] listopada 2014 r. nr [.....] i [...]. Minister wyjaśnił też, że postępowanie skargowe nie może być traktowane jako uniwersalny środek zaskarżenia w ramach którego można podnosić kwestie podlegające rozpoznaniu w odrębnych trybach postępowania. Przy tym ogólna reguła postępowania określona w art. 19 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) – zwanej dalej: "k.p.a." nakłada na organ administracji publicznej obowiązek przestrzegania z urzędu swojej właściwości miejscowej i rzeczowej, co również wyklucza rozstrzyganie w szerszym zakresie niż przewidziany dla danego trybu postępowania. Z tego względu strona nie może oczekiwać, że w ramach tego postępowania instancyjnego dotyczącego skargi na czynność egzekucyjną zostaną zweryfikowane kwestie odnoszące się do postępowania przed wierzycielem. W konsekwencji podniesione przez Skarżącego w zażaleniu z dnia 12 maja 2015 r. zarzuty, iż decyzje stanowiące podstawę do dokonania czynności egzekucyjnych zostały wydane w wyniku przestępstwa a dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności są fałszywe, a także że zobowiązania podatkowe wynikające z tytułów wykonawczych uległy przedawnieniu, zarówno w odniesieniu do kwot głównych jak i odsetek, wykraczają poza zakres skargi na czynność egzekucyjną, wobec czego nie mogą być przedmiotem rozpatrywania w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. Minister zwrócił też w tym miejscu uwagę, że w przypadku uwzględnienia skargi nie dochodzi do umorzenia postępowania egzekucyjnego, lecz jedynie do uchylenia określonej wadliwej czynności, bądź podjęcia działań mających na celu usunięcie nieprawidłowości o charakterze formalnym. Minister Finansów wyjaśnił też końcowo, że podniesione przez Skarżącego w zażaleniu zarzuty, iż decyzje stanowiące podstawę do dokonania czynności egzekucyjnych zostały wydane w wyniku przestępstwa a dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności są fałszywe, a także że zobowiązania podatkowe wynikające z tytułów wykonawczych uległy przedawnieniu, zarówno w odniesieniu do kwot głównych, jak i odsetek, były przedmiotem wyżej wymienionego, odrębnego, postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny w zakresie złożonych przez Skarżącego zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, który postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego do organu nadzoru, który postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. nr [...] uznał za niedopuszczalne zarzuty oparte na art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oraz za nieuzasadnione zarzuty oparte na art. 33 § 1 pkt 7 i 8 u.p.e.a. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego, które nie zostało rozpatrzone do czasu wydania omawianego w tym miejscu postanowienia Ministra Finansów z dnia 31 sierpnia 2016 r. Skarżący zaskarżył następnie powyższe postanowienie Ministra Finansów wnosząc skargę w piśmie z dnia 10 października 2016 r., w której zarzucił naruszenie następujących przepisów: art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 34 § 5 w zw. z art. 32 § 1, art. 33 pkt 1, 7, 8, art. 35 oraz art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Wskazując na powyższy zarzut Skarżący wniósł w swojej skardze o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz wstrzymanie i umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał, że zaskarżone postanowienie oddalające skargę na czynności egzekucyjne dokonane w dniu 2 grudnia 2014 r. polegające na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego jest niesłuszne z uwagi na to, że: 1) decyzje stanowiące podstawę do dokonania czynności egzekucyjnych zostały wydane w wyniku przestępstwa, jak również to, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne są fałszywe, 2) zobowiązania podatkowe wynikające z tytułów wykonawczych uległy przedawnieniu, dotyczy to zarówno kwot głównych, jak i odsetek. W opinii Skarżącego kwestią o charakterze istotnym dla sprawy było to, że podstawą do wydania decyzji były ustalenia poczynione przez organ w toku kontroli podatkowej przeprowadzonej u niego w zakresie rozliczenia podatku VAT i prawidłowości ewidencjonowania za pomocą kas fiskalnych. Kontrola odbyła się w dniach od 20 do 25 lipca 2006 r. Skarżący przedstawił w tym miejscu przebieg kontroli podatkowej na terenie swojego zakładu pracy oraz zarzuty, co do prawidłowości jej przeprowadzenia. Zdaniem Skarżącego, kontrola została przeprowadzona w sposób nierzetelny, bez jego udziału, a kontrolujący złożył Skarżącemu propozycję korupcyjną. Skarżący wskazał też, że podejmowanie względem jego czynności egzekucyjnych skutkować będzie wyrządzeniem mu nieodwracalnej szkody. Stąd też uzasadnionym jest wniosek o wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Skarżący odnotował też, że nadal toczy się postępowanie przed sądami administracyjnymi dotyczące wznowienia postępowania w zakresie dochodzonych należności, w tym również w zakresie wstrzymania wykonalności decyzji. Oprócz tego Skarżacy wszczyna obecnie nowe postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w oparciu o nowe dowody uzyskane w toku postępowania przed sądem karnym. Minister Rozwoju i Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz uznając zarzuty skargi za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a." Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z art. 1 § 2 ww. ustawy kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym orzeczeniem z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Określenie "w granicach sprawy" oznacza, że sąd zobligowany jest do rozstrzygania wyłącznie w sprawie administracyjnej, której dotyczy skarga. Jak podkreślono w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., II FSK 168/11, LEX nr 1223815). Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. Sąd stwierdza na wstępie, że zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a., ilekroć w ustawie jest mowa o czynności egzekucyjnej - rozumie się przez to wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc środka wymienionego w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Do czynności egzekucyjnych zalicza się więc wszelkie czynności zajęcia prawa majątkowego strony, takie jak np. zajęcie wynagrodzenia, renty, rachunku bankowego bądź innej wierzytelności pieniężnej, a także zajęcia ruchomości lub nieruchomości oraz dalsze czynności związane z realizacją tych środków egzekucyjnych takie jak np. odebranie zajętych ruchomości bądź ich licytacja. Wyjaśnić w tym miejscu również należy, że w postępowaniu wszczętym przez Skarżącego złożeniem skargi na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 u.p.e.a. - stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. W postępowaniu tym nie orzeka się natomiast o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. U.p.e.a. nie przewiduje więc możliwości zaliczania czynności o charakterze materialno-technicznym do kategorii czynności egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 2 u.p.e.a. Skarga na czynności egzekucyjne, składana w trybie art. 54 u.p.e.a. nie może być traktowana jako uniwersalny środek zaskarżenia za pomocą, którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów prawnych i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora w toku całego postępowania egzekucyjnego (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 644/08 i z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 139/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto poprzez wniesienie skargi na czynności egzekucyjne można kwestionować skutecznie jedynie działania organów administracji podjęte w ramach postępowania egzekucyjnego. Bezskuteczne natomiast pozostaną próby wzruszania w ramach skargi na czynność egzekucyjną rozstrzygnięć będących podstawą postępowania egzekucyjnego, do czego zostały przewidziane inne tryby postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 149/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu w świetle ww. rozważań prawidłowe było uznanie przez organy nadzoru nad egzekucją administracyjną obu instancji, tj. Dyrektora Izby Skarbowej w L. oraz Ministra Rozwoju i Finansów, że w toku postępowania skargowego organy nadzoru miały jedynie obowiązek zbadać prawidłowość podjętej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej o charakterze wykonawczym - zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Skarżącej dokonanego na podstawie zawiadomienia z dnia 2 grudnia 2014 r. (art. 80 u.p.e.a.). Oba ww. organy nadzoru nad egzekucją administracyjną rozpoznając skargę na czynności egzekucyjne, nie mogły więc brać pod uwagę zarzutów Skarżącego, który wskazywał że decyzje stanowiące podstawę do dokonania czynności egzekucyjnych zostały wydane w wyniku przestępstwa a dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności są fałszywe, a także że zobowiązania podatkowe wynikające z tytułów wykonawczych uległy przedawnieniu, zarówno w odniesieniu do kwot głównych jak i odsetek, które stanowią główny przedmiot niniejszej skargi. Zarzuty te wykraczają bowiem poza zakres skargi na czynność egzekucyjną i z tego względu nie mogły być przedmiotem rozpatrywania w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a., a zatem nie mogą być również przedmiotem oceny na etapie skargi wniesionej do WSA. Organy nadzoru w trybie art. 54 u.p.e.a. zobowiązane były bowiem poddać ocenie czynności o charakterze wykonawczym należące do zakresu tego postępowania. W ocenie Sądu prawidłowe w świetle akt sprawy było też uznanie przez ww. organy administracyjne, że w sprawie zastosowano jeden ze środków egzekucyjnych wymienionych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., tj. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego Skarżącego, wykonując w jego ramach wszystkie czynności przewidziane w u.p.e.a., w tym prawidłowo i skutecznie doręczając Skarżącemu odpis wystosowanego przez organ egzekucyjny zawiadomienia z dnia 2 grudnia 2014 r. oraz odpisy wspomnianych wcześniej tytułów wykonawczych, będących podstawą doręczonego odpisu zawiadomienia o zajęciu. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia Bankowi zawiadomienia o zajęciu i obejmuje też kwoty, które nie były na rachunku w chwili zajęcia, a zostały wpłacone po zajęciu. Odnotować w tym miejscu również należy, że skarga na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a. nie służy kwestionowaniu podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku. Na etapie ww. skargi nie bada się również istnienia, bądź wymagalności obowiązku objętego postępowaniem egzekucyjnym. W orzecznictwie i piśmiennictwie wskazuje się bowiem zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia przewidzianych w u.p.e.a. Skarga na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a. służy więc wyłącznie do zaskarżenia czynności o charakterze wykonawczym i to tylko takich, które nie mogą być zaskarżone innym środkiem prawnym przewidziany w u.p.e.a. Do weryfikacji istnienia egzekwowanego obowiązku przewidziano inny tryb, tj. wniesienie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 33 u.p.e.a.). Przy czym toczące się odrębne postępowania, w których zakwestionowano istnienie obowiązku podatkowego nie stoją na przeszkodzie dokonaniu przez orany nadzoru nad egzekucją administracyjną oceny podjętej czynności egzekucyjnej – zajęcia rachunku bankowego Skarżącego w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał za bezzasadne zarzuty skargi o naruszeniu przez Ministra Rozwoju i Finansów przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 34 § 5 w zw. z art. 32 § 1, art. 33 pkt 1, 7, 8, art. 35 oraz art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W konsekwencji skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.