III SA/Wa 3429/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Pinkowski, Asesor WSA Artur Kot (spr.), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2006 r. sprawy ze skargi M. M. i E. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie kopii decyzji oddala skargę Postanowieniem z [...] października 2005 r., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 216 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia E. S. i M.M., Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z [...] lipca 2005 r. pozostawiające bez rozpatrzenia ich wniosek o wydanie kopii czterech decyzji w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że pismem z 20 czerwca 2005 r. skarżący wystąpili z wnioskiem o "doręczenie" decyzji, które zostały im uprzednio skutecznie doręczone w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, tj. w trybie zastępczym. Organ I instancji prawidłowo zatem uznał, że ich wniosek dotyczy wydania kopii decyzji. Ponieważ skarżący nie uiścili należnej opłaty skarbowej, to należało wezwać ich do uzupełnienia braków wniosku, co też uczynił Naczelnik Urzędu Skarbowego W. pismem z 24 czerwca 2005 r. Pismo to zostało prawidłowo doręczone wnioskodawcom 8 lipca 2005 r. Pomimo tego, nie uiścili oni należnej opłaty skarbowej w zakreślonym terminie, tj. w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Organ I instancji słusznie pozostawił zatem ich wniosek bez rozpatrzenia, powołując się przy tym na art. 169 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej za bezzasadne uznał zarzuty skarżących podniesione w zażaleniu. Nie dopatrzył się bowiem naruszenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. przepisów postępowania wskazanych w zażaleniu, tj. art. 120 – art. 125, art. 139 § 1 – 2, art. 144 – art. 150, art. 187, art. 191 i art. 200 Ordynacji podatkowej. Podzielając stanowisko organu I instancji wyjaśnił jednocześnie, że skoro cztery decyzje wydane dla skarżących w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych zostały im doręczone zgodnie z prawem, na podstawie art. 150 Ordynacji podatkowej, tj. w trybie zastępczym, to organ I instancji nie miał podstaw do tego, aby ponownie doręczać wnioskodawcom te decyzje. Za niezwiązane z niniejszą sprawą organ odwoławczy uznał nadto te wnioski skarżących, które w rzeczywistości zmierzają do ponownego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznymi decyzjami organu I instancji lub dotyczą postępowania w sprawie o przestępstwo karne skarbowe. Skarżący, niezadowoleni z rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej, pismem z 23 listopada 2005 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na jego ostateczne postanowienie z [...] października 2005 r. Występując o uchylenie zaskarżonego postanowienia skarżący podnieśli, że ich wniosek dotyczył "wydania oryginałów stosownych decyzji a nie ich kopii jak mylnie i bezpodstawnie twierdzi (...) Dyrektor Izby Skarbowej w W.". Złożyli nadto wniosek o "Przywrócenie terminu do wszczęcia i zakończenia w normalnym trybie zwykłego postępowania podatkowego". Uzasadniając skargę podnieśli, że domagają się merytorycznego rozpoznania ich spraw, gdyż uważają za bezprawne obciążenie ich dziesięcioprocentowym zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży prawa do lokalu mieszkalnego. Przedstawili przy tym swoje zastrzeżenia co do skuteczności doręczenia im decyzji w tych sprawach. Wskazali następnie na okoliczności, które ich zdaniem potwierdzają słuszność przedstawionych zarzutów dotyczących braku podstaw prawnych do obciążenia ich podatkiem. Skarżący uważają bowiem, że skoro przeznaczyli w całości środki finansowe uzyskane ze sprzedaży prawa do lokalu mieszkalnego w celu zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych, to oznacza, że korzystają ze zwolnienia od zryczałtowanego dziesięcioprocentowego podatku dochodowego od osób fizycznych. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Zarzuty postawione w skardze uznał za bezpodstawne. Jeszcze raz wyjaśnił, że decyzje, których wydania domagają się skarżący, zostały im skutecznie doręczone w trybie zastępczym. Na rozprawie w dniu 14 marca 2006 r. M. M. oświadczył, że "rozszerza swoje żądanie wnosząc o uchylenie decyzji określających wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych względnie o stwierdzenie ich nieważności oraz umorzenie postępowania podatkowego w sprawie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. I. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku postanowień) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd stwierdza jednocześnie, że w świetle przepisów art. 3 u.p.p.s.a. nie jest właściwy do rozpatrzenia wniosku skarżących wyrażonego w punkcie drugim skargi, tj. do rozpoznania ich wniosku o "przywrócenie terminu do wszczęcia i zakończenia w normalnym trybie zwykłego postępowania podatkowego". II. Zauważyć na wstępie należy, że kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w sprawie pozostawienia bez rozpatrzenie podania skarżących z 20 czerwca 2005 r., zawierającego wniosek o "doręczenie (...) decyzji w celu zapoznania się z ich treścią". Powodem pozostawienia bez rozpatrzenia tego podania było to, że pomimo prawidłowo doręczonego wezwania do uiszczenia należnej opłaty skarbowej, która powinna zostać uiszczona z góry, skarżący nie uzupełnili braków wniosku. Zastosowanie w sprawie mają zatem przepisy art. 169 Ordynacji podatkowej. Przedstawione przez skarżących zarzuty oraz ich argumentacja prowadzą natomiast do wniosku, że ich celem jest wzruszenie czterech decyzji w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych. Uważają przy tym, że decyzje te nie zostały im doręczone. Wskazują jednocześnie na okoliczności, które ich zdaniem stanowią podstawę do wzruszenia decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu dziesięcioprocentowego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodów ze sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego. Skarżący podkreślają, że pismem z 20 czerwca 2005 r. wystąpili "o wydanie oryginałów stosownych decyzji, a nie ich kopii". Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, uznał w tej sytuacji, że w pierwszej kolejności należy zbadać, czy organy podatkowe prawidłowo ustaliły przedmiot wniosku. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał dla skarżących [...] lutego 2005 r. dwie decyzje określające wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu dziesięcioprocentowego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, po wszczęciu z urzędu postępowań w tych sprawach. Następnie, dwiema decyzjami z [...] lutego 2005 r. umorzył postępowania z wniosków skarżących o umorzenie postępowań w powyższych sprawach. Wszystkie decyzje zostały w ocenie Sądu skutecznie doręczone skarżącym w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Z adnotacji urzędu pocztowego wynika bowiem, że prawidłowo zaadresowane listy polecone zawierające przedmiotowe decyzje były przechowywane w placówce pocztowej przez okres 14 dni, o czym dwukrotnie zawiadomiono adresatów we właściwych terminach. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdził, że skoro przedmiotowe decyzje zostały skutecznie doręczone skarżącym, a ich wniosek z 20 czerwca 2005 r. dotyczył doręczenia im tych decyzji "w celu zapoznania się z nimi", to organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że wniosek ten dotyczy wydania kopii przedmiotowych decyzji. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2532 ze zm.), w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej podlegają opłacie skarbowej podania (żądania, wnioski, odwołania, zażalenia) i załączniki do podań. Załącznik do tej ustawy zawiera natomiast szczegółowy wykaz przedmiotów opłaty skarbowej, stawek oraz zwolnień. Organ podatkowy I instancji prawidłowo zatem wezwał skarżących do uzupełnienia braków wniosku poprzez uiszczenie należnej opłaty skarbowej. W wezwaniu zawarte zostało pouczenie, że wniosek skarżących zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia, jeżeli należna opłata skarbowa nie zostanie przez nich uiszczona w przewidzianym, siedmiodniowym terminie. Z akt sprawy wynika, że wezwanie zostało wnioskodawcom prawidłowo doręczone. Skarżący nie uiścili jednak opłaty skarbowej w zakreślonym terminie. Zgodnie z art. 169 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli strona nie wniosła opłat, które zgodnie z odrębnymi przepisami powinny zostać uiszczone z góry, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Ponieważ w sprawie nie wystąpiły przesłanki wskazane w § 3 powołanego przepisu, to organ podatkowy I instancji wydał postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia (§ 4). Działał zatem zgodnie z dyspozycjami art. 169 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej w W. słusznie zauważył, że w niniejszym postępowaniu nie podlegają rozpoznaniu te wnioski skarżących, które zmierzają do ponownego, merytorycznego rozpoznania spraw zakończonych wydaniem prawomocnych decyzji. Skoro w trakcie postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżących z 20 czerwca 2005 r. organy podatkowe nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do wniosków M. M. złożonych na rozprawie, dotyczących decyzji określających skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu dziesięcioprocentowego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, Sąd stwierdza, że po rozpoznaniu sprawy zgodnie z art. 3 i art. 134 u.p.p.s.a. nie znalazł podstaw do uwzględnienia jego wniosków. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.