III SA/Wa 3436/15

Starszy referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata C. M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za reprezentowanie skarżącej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym oraz w postępowaniu zażaleniowym w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] , [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia - przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata C. M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 3.099,60 zł (słownie: trzy tysiące dziewięćdziesiąt dziewięć złotych 60 groszy), w tym: tytułem opłaty – kwotę 2.520 zł (słownie: dwa tysiące pięćset dwadzieścia złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług – kwotę 579,60 zł (słownie: pięćset siedemdziesiąt dziewięć złotych 60 groszy) - Postanowieniem z 4 marca 2016 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej – E.W. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Pismem z 22 kwietnia 2016 r. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła adwokata – C.M. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej. W dniu 11 maja 2016 r. pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy. Pismem z 30 maja 2016 r. pełnomocnik wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z 10 maja 201 r. odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W zażaleniu zawarł wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W piśmie procesowym z 1 lutego 2017 r. pełnomocnik poparł skargę wniesioną w sprawie przez skarżącą oraz wniósł o przyznanie kosztów niepłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Na rozprawie w dniu 3 lutego 2017 r. stawił się adwokat K.R. z pełnomocnictwa substytucyjnego adwokata C. M. . Pełnomocnik podtrzymał wnioski i twierdzenia zawarte w skardze oraz ponownie wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Oświadczył, że koszty nie zostały opłacone w całości ani w części. Wyrokiem z 3 lutego 2017 r. Sąd oddalił skargę. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej – "P.p.s.a.") wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461; dalej: "rozporządzenie"). Przepisy te mają zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik reprezentował skarżącą przed Sądem I instancji oraz w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia, stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6. W niniejszym postępowaniu wartość przedmiotu sprawy wynosi 13.479 zł, zatem, zgodnie z § 6 pkt 5, stawkę za reprezentowanie skarżącej przed Sądem I instancji należało określić na kwotę 2.400 zł. Z kolei w postępowaniu zażaleniowym stawka ta jest stała i wynosi 120 zł, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. 4 rozporządzenia. Tym samym w niniejszej sprawie pełnomocnikowi należało zasądzić wynagrodzenie w wysokości 2.520 zł. Wynagrodzenie to podwyższone zostało, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, obowiązującą w dniu orzekania (23%), tj. o kwotę 579,60 zł. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.