III SA/Wa 3441/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. i Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012 r. postanawia - sprostować oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 3441/12, poprzez zastąpienie wyrażenia "sprawy ze skargi B. W." wyrażeniem "sprawy ze skargi B. W. i Z. W." - Stosownie do treści art. 156 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej - "P.p.s.a."), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z kolei, jak stanowi art. 156 § 2 P.p.s.a. sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu. Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268). W rozpoznawanej sprawie taka okoliczność zaszła. Analiza samej treści wyroku nie pozostawia wątpliwości, że doszło do oczywistego błędu w jego treści. W sentencji sformułowanej na komputerze wystąpiła niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą składu orzekającego w niniejszej sprawie, a wyrażeniem jej na piśmie. Sąd zauważa bowiem, że w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 maja 2013 r. w wyniku omyłki pisarskiej pominięto nazwisko drugiej Skarżącej – Z. W.. Z kolei z akt rozpoznawanej sprawy oraz z protokołu rozprawy bezsprzecznie wynika, że Sąd rozpoznał sprawę ze skargi B. W. i Z. W.. Pominięcie, które nastąpiło w sentencji wyroku stanowi oczywistą omyłkę pisarską, którą Sąd niniejszym postanowieniem postanowił wyeliminować. W związku z powyższym, na podstawie art. 156 §1 i §2 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.