III SA/Wa 3457/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Bożena Dziełak, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, marzec 2006 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz A. F. kwotę 400 zł (słownie: czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W wyniku przeprowadzonej W dniach 14, 15 i 16 grudnia 2011 r. kontroli podatkowej u A. F. (dalej jako "Skarżąca") w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2006 r. do marca 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. ustalił, iż Skarżąca zawyżyła podatek naliczony wynikający z faktur VAT, stwierdzających czynności, które nie zostały faktycznie dokonane przez dwa podmioty: – "P." Sp. z o.o. z siedzibą w W., – "G." Sp. z o.o. z siedzibą w W.. W związku z ustaleniami dokonanymi w trakcie kontroli podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia 21 lutego 2012 r. wszczął postępowanie podatkowe, a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. określił Skarżącej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2006 r. wskazując, iż Skarżąca nie była uprawniona do odliczenia podatku naliczonego z faktur, szczegółowo wskazanych w decyzji, wystawionych przez firmy: "P.." Sp. z o.o. oraz "G." Sp. z o.o. Ponadto, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. stwierdził na podstawie rejestru zakupu za styczeń 2006 r., iż Skarżąca dwukrotnie odliczyła podatek naliczony wynikający z faktury dokumentującej nabycie usługi telekomunikacyjnej. Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie wnosząc o: – jej uchylenie, – umorzenie postępowania podatkowego w całości - ze względu na bezskuteczność prawną zaskarżonej decyzji, – doręczenie odpisu zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 211, art. 212 oraz art. 145 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; - dalej: "O.p.") W ocenie Skarżącej, wydana w przedmiotowej sprawie decyzja nigdy nie została doręczona jej pełnomocnikowi. Tym samym decyzja ta nie wiąże Skarżącej i w konsekwencji zaskarżona decyzja jest w stosunku do Skarżącej nieważna i bezskuteczna. Skarżąca podniosła, że w aktach sprawy znajduje się oryginalny odpis pełnomocnictwa udzielonego pełnomocnikowi wraz z dowodem opłaty skarbowej od tego pełnomocnictwa - w związku z tym pełnomocnik został w przedmiotowej sprawie skutecznie ustanowiony. Zaznaczyła, iż w aktach sprawy brak jest wzmianki o tym, by stosunek prawny pełnomocnictwa pomiędzy Skarżącą a jej pełnomocnikiem został rozwiązany. Ponadto Skarżąca wskazała, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. kierował już korespondencję w przedmiotowej sprawie do pełnomocnika, co wynika z dołączonej do odwołania kopii postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 9 lutego 2012r., w sprawie odmowy umorzenia postępowania kontrolnego wszczętego w dniu 14 grudnia 2011r., rozszerzonego w dniu 15 grudnia 2011 r. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego Skarżącej w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2006 r. do marca 2006r. Organ drugiej instancji wskazał, iż ustawowy termin przedawnienia zobowiązań podatkowych Skarżącej w podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2006 r. upływał z dniem 31 grudnia 2011 r. W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Organ podniósł, iż w dniu 7 grudnia 2011 r. zostało wszczęte przez organ podatkowy pierwszej instancji dochodzenie w sprawie o posłużenie się nierzetelnymi fakturami w roku 2006 przez Skarżącą Przedmiotowe postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 62 § 2 kks i art. 6 § 2 kks, polegające na posłużeniu się nierzetelnymi fakturami w 2006 r. przez Skarżącą zostało zakończone w dniu 11 października 2012r, co wynika z pisma Urzędu Skarbowego W. z 15 października 2012r. W związku z powyższym oraz treścią art. 70 § 7 pkt 1 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie bieg terminu przedawnienia zobowiązania Skarżącej w podatku VAT za styczeń, luty i marzec 2006r. uległ zawieszeniu w okresie od 7 grudnia 2011r. do dnia 11 października 2012 r. W związku z powyższym, uznał za uprawnione podejmowanie rozstrzygnięcia merytorycznego w niniejszej sprawie. Organ odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi Skarżącej stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie pełnomocnik reprezentujący Skarżącą podczas kontroli podatkowej, nie przedstawił pełnomocnictwa do akt sprawy dotyczącej postępowania prowadzonego w sprawie prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od stycznia do marca 2006 r. W związku z powyższym zgodnie z art. 145 § 1 O.p. organ pierwszej instancji obowiązany był korespondencję dotyczącą przedmiotowej sprawy doręczyć bezpośrednio Skarżącej. Dyrektor Izby Skarbowej za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 211 oraz art. 212 O.p. Wskazał, iż decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2012r., została doręczona Skarżącej w dniu 31 sierpnia 2012r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. W związku z powyższym organ drugiej instancji uznał, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 2012r. została Skarżącej doręczona prawidłowo na piśmie. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż z akt postępowania, jak również z wniesionego przez Skarżąca odwołania nie wynika, aby po wydaniu i prawidłowym doręczeniu zaskarżonej decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego podejmował czynności sprzeczne z ustaleniami wynikającymi z decyzji z [...] sierpnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej powołując się na: – ustalenia poczynione w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej u Skarżącej zakończonej sporządzeniem protokołu kontroli podatkowej, – wyciąg z pisma Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 14 października 2011r. – wyciąg z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] czerwca 2012r., dotyczącej transakcji handlowych udokumentowanych fikcyjnymi fakturami VAT wystawionymi przez spółkę "G." Sp. z o.o., – wyciąg z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] marca 2011r., dotyczącej transakcji handlowych udokumentowanych fikcyjnymi fakturami VAT wystawianymi przez spółkę "G." Sp. z o.o., oraz spółkę "P." Sp. z o.o., wskazał, iż Prokuratura Okręgowa w B. prowadząc sprawę Nr [...], wykazała w postępowaniu, iż m.in. firmy "P." Sp. z o.o. oraz "G." Sp. z o.o. były zarejestrowane na podstawione osoby oraz wystawiały faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i zostały wprowadzone do obiegu prawnego m.in. w 2006 r. jako faktury fikcyjne. Zaznaczył, iż powyższe zostało potwierdzone zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym złożonymi wyjaśnieniami przez podejrzanych tj. G. G. ,S. S., M. K. i D. P. W związku z powyższym organ drugiej instancji uznał, iż faktury wystawione dla Skarżącej w styczniu, lutym i marcu 2006r. przez "P." Sp. z o.o. oraz w styczniu 2006r. przez "G." Sp. z o.o. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający, ponieważ potwierdzają czynności, które nie zostały faktycznie dokonane. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że Skarżąca w rejestrze zakupu VAT za styczeń 2006 r. pod pozycją 38 i 39 zaewidencjonowała dwukrotnie fakturę VAT z dnia 9 stycznia 2006 r. wystawioną przez P. Sp. z o.o. dokumentującą nabycie usługi telekomunikacyjnej. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, iż poprzez dwukrotne odliczenie podatku naliczonego z tej samej faktury VAT, dokumentującej nabycie usługi telekomunikacyjnej Skarżąca zawyżyła kwotę podatku naliczonego wykazanego w rozliczeniu za styczeń 2006 r. o kwotę 41,74 zł. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż wskazane w sentencji decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. kwoty zobowiązania podatkowego Skarżącej w podatku od towarów i usług za styczeń 2006 r., luty 2006 r. oraz marzec 2006 r. zostały wyliczone prawidłowo z uwzględnieniem, iż Skarżąca zawyżyła kwotę podatku naliczonego podlegającego odliczeniu o kwoty: 4.041 zł w styczniu 2006 r., 4.400 zł w lutym 2006 r., oraz 3.502 zł w marcu 2006 r. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: – art. 70 § 1 O.p., gdyż zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika urzędu skarbowego W. wydane zostały w warunkach przedawnienia zobowiązania podatkowego; – art. 200 § 1 O.p. poprzez: a) doręczenie Skarżącej w dniu 23 października 2012 r. zawiadomienia o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu na wypowiedzenie się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, b) wydanie zaskarżonej decyzji [...] października 2012 r. zaledwie w dwa dni po otrzymaniu przez Skarżącą ww. zawiadomienia; – art. 145 § 2 O.p. - poprzez doręczenie zaskarżonej decyzji Skarżącej a nie prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi. Skarżąca podniosła, iż w przedmiotowej sprawie wszystkie zobowiązania objęte zaskarżoną decyzją przedawniły się z dniem [...] grudnia 2011 r. Ponadto w sprawie nie zaszedł żaden przypadek określony treścią przepisów art. 70 § 2-8 O.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., podtrzymując swoje stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Pismem z dnia 17 marca 2014 r. Skarżąca podtrzymała argumentację zawartą w skardze. Ponadto zaznaczyła, iż w przedmiotowej sprawie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty i marzec 2006 było przedawnione w chwili wydawania zaskarżonej decyzji określającej. Za nieuprawnione uznała powołanie się przez Dyrektora Izby Skarbowej na treść art. 70 § 7 pkt 1 O.p , gdyż: – Skarżąca nigdy nie otrzymała żadnego postanowienia o zawieszeniu postępowania podatkowego, – wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie dotyczyło podatku od towarów i usług a jedynie podatku dochodowego za rok 2006, tak więc w postępowaniu w przedmiotowej sprawie nie doszło do przerwania terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zdaniem Skarżącej, organy podatkowe nie udowodniły, że dokonując odliczenia podatku VAT od inkryminowanych faktur miała świadomość okoliczności, iż faktury te dotyczą transakcji fikcyjnych, gdyż: – transakcje te zostały przeprowadzone przez byłego męża Skarżącej, tj. J. F., w stosunku do którego Prokuratura Okręgowa w B. prowadzi śledztwo w przedmiocie popełnienia przez niego przestępstw podatkowych pod sygnaturą akt [...], – w związku z powyższym ww. jednostka prokuratury dokonała zabezpieczenia majątkowego na nieruchomości stanowiącej współwłasność Skarżącej i jej byłego męża, – Skarżąca otrzymała towar, na który opiewają wszystkie inkryminowane faktury i zapłaciła dostawcom w sposób prawem przewidziany. W związku z powyższym, Skarżąca stwierdziła, iż zgodnie z treścią stosownej dyrektywy Unii Europejskiej miała prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT od inkryminowanych faktur. Skarżąca zarzuciła, iż w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia treści przepisu art. 145 § 2 O.p., gdyż ustanowiła w sprawie prawidłowo pełnomocnika. Udzielonego pełnomocnictwa nigdy nie odwołała. Zaznaczyła, iż pełnomocnictwo to obejmowało swoim zakresem nie tylko postępowanie kontrolno podatkowe, ale także postępowanie podatkowe wywołane tym postępowaniem kontrolno podatkowym. W związku z powyższym zdaniem Skarżącej Naczelnik Urzędu Skarbowego W. Dyrektor Izby Skarbowej w W. doręczając Skarżącej korespondencję z pominięciem pełnomocnika dopuścili się rażącego naruszenia treści przepisu art. 145 b § 2 O.p. i tym samym doprowadzili do nieskutecznego doręczenia Skarżącemu tej korespondencji, w szczególności decyzji i postanowień; Skarżąca podniosła, iż postępowanie podatkowe w stosunku do Skarżącej nie było prowadzone z poszanowaniem treści przepisu art. 121,122 i 123 § 1 O.p., gdyż w chwili wszczęcia postępowania kontrolno - podatkowego Skarżąca była pozbawiona możliwości poruszania się - w wyniku odniesionego wypadku. Zaznaczyła, iż niedyspozycja Skarżącej skutkowała pobytem w szpitalu, długotrwałą rehabilitacją, pobytem w sanatorium w ramach prewencji rentowej ZUS oraz przyznaniem odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu. W ocenie Skarżącej, kontrolujący chcieli nawet nachodzić Skarżącą w szpitalu. Dopiero 9 stycznia 2012 r. Skarżąca była w stanie ustanowić pełnomocnika do niniejszej sprawy; Skarżąca zarzuciła, iż Dyrektor Izby Skarbowej w W. dopuścił się rażącego naruszenia treści przepisu art. 200 § 1 O.p., gdyż przepis ten nie daje Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. możliwości skracania zakreślonego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej jako: "p.p.s.a.". Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przypadku, gdy w skardze zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatni z wymienionych zarzutów. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego do zastosowanych przez organ przepisów prawa materialnego. Najdalej idącym zarzutem jaki został podniesiony jest zarzut przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2006 r. Na wstępie zaznaczyć należy, że w kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji. Przywołany wyrok został ogłoszony w dniu 24 lipca 2012 r. w Dzienniku Ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 848), a więc wszedł w życie (art. 190 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). W uzasadnieniu ww. orzeczenia Trybunał Konstytucyjny zauważył, iż niezgodność przepisu art. 70 § 6 pkt 1 O.p. z wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa polega na tym, że skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia następuje z mocy prawa, tj. z chwilą wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia w sprawie (in rem). W związku z czym podatnik nie ma wiedzy o podjęciu czynności, która w tak istotny sposób wpływa na zakres jego praw. Powoływana zaś wyżej konstytucyjna zasada ochrony zaufania obywatela do państwa wymaga aby obywatel - podatnik nie był zaskakiwany działaniami organów administracji państwowej niosącymi dla niego niekorzystne skutki podatkowe, jak i nie tkwił w stanie niepewności przez bliżej nieokreślony czas. W tym zakresie winna istnieć transparentność działań organów podatkowych. Jednocześnie wyjaśnił, że naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa nie polega na tym, że podatnik nie jest informowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. Co więcej, organy skarbowe w trakcie pięcioletniego okresu przedawnienia mają prawo wszcząć i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie, zgodnie z zakwestionowanym przepisem, zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże z chwilą upływu pięcioletniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego. Zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne (art.190 ust. 1 Konstytucji), co oznacza, że wszystkie organy władzy publicznej, w tym również organy władzy sądowniczej, mają obowiązek przestrzegania tych orzeczeń. Mają także charakter prawotwórczy, co oznacza, że przepis, którego niezgodność z Konstytucją stwierdził Trybunał traci moc obowiązującą w zakresie stwierdzonej niezgodności (zob. Bogusław Banaszak, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej - Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2009 str.835-853 ). Mając na względzie uwagi Trybunału Konstytucyjnego oraz treść wyroku w sprawie P 30/11, należy przyjąć, że art. 70 § 6 pkt 1 - także w obecnie obowiązującym stanie prawnym - wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe jedynie wówczas, gdy o postępowaniu tym podatnik został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku.Oznacza to tyle, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń - marzec 2006 r. - jeśliby nie wystąpiły żadne zdarzenia powodujące przerwanie lub zawieszenie jego biegu – ulega przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2011 r. Decyzja organu pierwszej instancji została doręczona stronie w dniu 31 sierpnia 2012 r., a więc już po upływie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych Skarżącej. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że w rozpatrywanej sprawie postanowieniem z dnia 7 grudnia 2011 r. zostało wszczęte postępowanie o przestępstwo skarbowe. Postępowanie to dotyczyło posłużenia się w roku 2006 przez A. F. nierzetelnymi fakturami tj o czyn z art. 62 kks. Zostało wszczęte przez uprawniony organ i miało to miejsce jeszcze przed upływem terminu zobowiązania podatkowego zgodnie z art. 70 § 1 O.p. Postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 62 § 2 kks i art. 6 § 2 kks, polegające na posłużeniu się nierzetelnymi fakturami w 2006r. przez Stronę zostało zakończone w dniu 11 października 2012 r., co wynika z pisma Urzędu Skarbowego W. z dnia 15 października 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej stanął na stanowisku, iż pomimo upływu 5 letniego okresu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe Skarżącej styczeń, luty i marzec 2006 r. nie uległo przedawnieniu z uwagi na wszczęte, postanowieniem z dnia 7 grudnia 2011 r. postępowanie karne skarbowe w sprawie, co zdaniem organu odwoławczego skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za ww. okresy, zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Organ w zaskarżonej decyzji wskazał, iż w przedmiotowej sprawie bieg terminu przedawnienia zobowiązania Strony w podatku VAT za styczeń, luty i marzec 2006 r. uległ zawieszeniu w okresie od dnia 7 grudnia 2011 r. do dnia 11 października 2012 r. i w związku z powyższym uprawnione jest podejmowanie rozstrzygnięcia merytorycznego przez Dyrektora Izby Skarbowej w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, strona postępowania podatkowego - podatnik podatku od towarów i usług nie została wprost poinformowana o wszczęciu takiego postępowania karnego przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za styczeń, luty i marzec 2006 r. Sąd zauważa, iż z pisma z dnia 30 stycznia 2012 r. pracownika Wieloosobowego Stanowiska ds. Karnych Skarbowych do działu kontroli podatkowej (k. 35 akt administracyjnych), sporządzonego w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, wynika, iż wszczęcie dochodzenia w sprawie o posłużenie się w roku 2006 przez A. F. nierzetelnymi fakturami tj. o czyn z art. 62 kks spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia w podatku dochodowym od osób fizycznych i w podatku od towarów i usług za ten okres. Jednocześnie oskarżyciel skarbowy w powyższym piśmie zauważył, iż postępowanie przygotowawcze zostało wszczęte w sprawie o czyn z art. 62 kks, który jest czynem nieuszczupleniowym zagrożonym karą grzywny do 180 stawek dziennych grzywny. Karalność tego czynu zgodnie z art. 44 § 1 pkt. 1 kks ustaje z upływem 5 lat od jego popełnienia. W opinii oskarżyciela skarbowego, biorąc pod uwagę stan faktyczny w sprawie, karalność czynu Skarżącej ustała najpóźniej z dniem 31 grudnia 2011 r. W myśl art. 17 § 1 pkt. 6 kpk postępowania nie wszczyna się a wszczęte umarza, gdy nastąpiło przedawnienie karalności czynu. Ujemna przesłanka procesowa wymieniona w art. 17 kpk stanowi bezwzględną przyczynę umorzenia postępowania karnego. W momencie ujawnienia przez organ procesowy, którejkolwiek z ujemnych przesłanek procesowych po stronie organu następuje obowiązek bezwzględnego zaniechania czynności procesowych i umorzenia postępowania. Zdaniem Sądu, z powyższego pisma oskarżyciela skarbowego jednoznacznie wynika, iż w 2012 r. brak było możliwości przedstawienia Skarżącej zarzutów, a prowadzące postępowanie podatkowe organy administracji podatkowej miały tego świadomość. Mając na względzie powyższą wykładnię i ustalenia faktyczne poczynione w sprawie Sąd stwierdza, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług Skarżącej za objęte decyzją miesiące roku 2006 uległy przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2011 r., gdyż bieg terminu przedawnienia nie uległ zawieszeniu wobec braku wiedzy Skarżącej o wszczęciu postępowania karnoskarbowego. Należy tym samym uznać, że w braku poinformowania Skarżącej o wszczętym postępowaniu karnym skarbowym, jak też w braku przedstawienia Skarżącej zarzutów, nie zachodzi przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia, o której mowa w art. 70 § 1 pkt 6 O.p. Za usprawiedliwione należy tym samym uznać zarzuty naruszenia art. 70 § 1 i art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Zasadność powyższych zarzutów czyni bezprzedmiotowym odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Zakres, w jakim zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł o kosztach postępowania sądowego, zgodnie z art. 200 p.p.s.a.