III SA/Wa 3462/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi H. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji w sprawie odmowy wznowienia postępowania dotyczącego podatku od nieruchomości za lata 1966-2015 i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO") decyzją z dnia [...] października 2016 r. na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) dalej "O.p." uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie odmowy H. L. (dalej "Skarżąca") wznowienia postępowania w sprawie decyzji ustalających wysokość podatku za lata 1966-2015 za nieruchomość przy ulicy [...]. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi Miasta L. Z uzasadnienia decyzji SKO wynika, że Skarżąca wraz z K. L. i A. L. są współwłaścicielami nieruchomości położonej w L. przy ul. [...]. SKO jako podstawę uchylenia decyzji Prezydenta Miasta L. wskazało, skierowanie jej tylko do Skarżącej z pominięciem K. L. i A. L. w sytuacji gdy na tych osobach jako współwłaścicielach ciąży solidarnie zobowiązanie w podatku od nieruchomości. SKO nadmieniło, że przedmiotowa decyzja, jak też pozostałe pisma w sprawie winny być skierowane do wszystkich współwłaścicieli. SKO wyjaśniło, że Prezydent Miasta L. ponownie rozpatrując sprawę jest zobowiązany wezwać Skarżącą do sprecyzowania żądania, w jakim trybie powinno być prowadzone postępowania, a także prawidłowo określić krąg stron postępowania i zastosować art. 200 O.p. Skarżąca nie zgodziła się z decyzją SKO i złożyła skargę do Sądu. W uzasadnieniu wyraziła niezadowolenie z treści decyzji i podkreśliła, że jest główną właścicielką budynku gospodarczego oraz, że to ona opłacała cały podatek za działkę i dom gospodarczy. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Badając rozpoznawaną sprawę według kryteriów wynikających z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c oraz art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa. Zatem, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja kasacyjna organu odwoławczego, wydana na podstawie art. 233 § 2 O.p. uchylająca decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie decyzji ustalających wysokość podatku na lata 1966 – 2015. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem należało stwierdzić, że nie narusza ona przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zgodzić się należało z Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W., że organ podatkowy I instancji, w pierwszej kolejności powinien ustalić zakres żądania Skarżącej. Niewątpliwie z treści pisma z 2 czerwca 2016 r. wynikało żądanie zwrotu nie niesłusznie nadpłaconego podatku za lata 1966 - 2015. Skarżąca nie sprecyzowała przy tym, czy w istocie domaga się stwierdzenia nadpłaty czy też raczej wznowienia postępowań w przedmiocie prawidłowego wymiaru za ten okres i zwrotu ewentualnie nadpłaconego podatku. Zdaniem Sądu, organ otrzymując taki wniosek, nawet jeżeli uznał go za bezzasadny z powodu przedawnienia powinien wezwać Skarżącą o sprecyzowanie żądania, w jakim trybie powinno być prowadzone postępowanie, a następnie rozstrzygnąć w przedmiocie żądania, co pozwoliłoby Skarżącej poddać kontroli wydane w sprawie rozstrzygnięcie, wnosząc stosowne środki zaskarżenia. Zgodzić się również należało z Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W., że organ I instancji, niezasadnie pominął w prowadzonym postępowaniu pozostałych współwłaścicieli spornej nieruchomości. Stroną postępowania, zgodnie z art. 133 § 1 O.p. jest między innymi, podatnik, który z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do którego czynność organu podatkowego się odnosi lub którego interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Postępowanie w przedmiocie czy to wznowienia postępowania w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości, czy też określania nadpłaty niewątpliwie dotyczy interesu prawnego wszystkich podatników określonego podatku (w niniejszej sprawie podatku od nieruchomości), dlatego też stroną postępowania powinny być wszyscy współwłaściciele spornej nieruchomości a nie jedynie Skarżąca, jak przyjął to organ podatkowy I instancji. Końcowo, wskazać należy, iż wątpliwości Sądu budzi kwestia podstawy prawnej zastosowanej przez organ odwoławczy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. SKO w W. uchylając zaskarżoną decyzję powołało się na art. 233 § 2 O.p., który może mieć zastosowanie wówczas, gdy organ pierwszej instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania dowodowego, albo przeprowadzone postępowanie nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewątpliwie taka sytuacja w sprawie nie zachodziła, albowiem organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania nie związanych bezpośrednio z postępowaniem dowodowym. Dlatego też, w ocenie Sądu właściwszym w sprawie byłoby zastosowanie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. i wydanie decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i umorzenie postępowania, ze wskazaniem jakie czynności powinien podjąć organ I instancji, celem prawidłowego wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie. Tym niemniej, w realiach niniejszej sprawy, skutki procesowe decyzji wydanej zarówno na podstawie art. 233 § 2 O.p. jak i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. są zbliżone, albowiem w obu przypadkach, sprawa powróciłaby do organu I instancji, który to organ po prawidłowym wszczęciu postępowania, powinien we właściwym trybie odmówić bądź dokonać zwrotu nadpłaconego podatku. Dlatego też, w niniejszej sprawie, nie można przyjąć, iż wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 233 § 2 O.p. miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.