III SA/Wa 3465/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 r., 2011 r., 2012 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji M.T. (zwana dalej: "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 r., 2011 r., 2012 r. W skardze zawała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując na swoją trudną sytuację finansową i rodzinną. Skarżąca wskazała, że z uwagi na liczne i istotne uchybienia przepisom prawa przez zaskarżoną decyzję akt ten nie powinien podlegać wykonaniu. Dodatkowo podniosła, że natychmiastowe wyegzekwowanie kwoty zaległości podatkowych wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi zagraża jej dalszej egzystencji, tym samym spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżąca podała, że jest zatrudniona w spółce M. Sp. z o.o., otrzymuje wynagrodzenie minimalne, które to stanowi jej jedyny dochód. Skarżąca wskazała również, że mieszka u córki, nie posiada majątku o dużej wartości oraz że nie stać jej na zapłatę tak ogromnej należności, jaka wynika z zaskarżonej decyzji. We wniosku wskazano również, że Skarżąca została obciążona odpowiedzialnością za działalność osoby trzeciej, na którą od września 2012 r. nie ma wpływu oraz za nieprawidłowe funkcjonowanie organów państwowych. Skarżąca zauważyła także, że w tut. Sądzie toczy się postępowanie, którego przedmiotem jest decyzja ustalająca dla Skarżącej obowiązek zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych na kwotę 66.500,20 zł. Skarżąca wskazała, że zajęcie środków zgromadzonych na jej rachunkach bankowych uniemożliwi jej normalne funkcjonowanie i regulowanie zobowiązań wobec organów państwowych. Skarżąca załączyła zaświadczenie o zarobkach, z którego wynika, że jej wynagrodzenie wynosi 1350 zł brutto oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że instytucja wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z 25 maja 2004 r. sygn. akt FZ 71/04 (niepublikowane) i FZ 87/04 (niepublikowane) oraz z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 (niepublikowane) podkreślił, iż na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Warto także wskazać, że użycie w treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. sformułowania "może" świadczy o pozostawieniu uznaniu sądu rozstrzygnięcia tej kwestii, nawet przy założeniu, że strona wykazałaby przesłanki określone w tym unormowaniu. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku, dają podstawy do uznania, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd, dokonując oceny zasadności wniosku Skarżącej, wziął przede wszystkim pod uwagę wysokość zobowiązania podatkowego, którego decyzja ta dotyczy. Kwota ta wynosi bowiem 171.703,24 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 94.934,00 zł oraz kosztami egzekucyjnymi w łącznej kwocie 73,70 zł, co jest kwotą znaczną w zestawieniu z niskimi dochodami Skarżącej i jej sytuacją majątkową. Sąd zauważa przy tym, że w aktach sprawy znajduje się szereg dokumentów przesłanych przez Skarżącą w związku z toczącym się w niniejszej sprawie postępowaniem wpadkowym w przedmiocie prawa pomocy. Z dokumentów tych wynika, że Skarżąca otrzymuje miesięczne wynagrodzenie w wysokości 1350 zł brutto (1.012,07 zł netto), nie posiada żadnych nieruchomości ani przedmiotów wartościowych, zamieszkuje u pełnoletniej córki, ma na utrzymaniu małoletnie dziecko. Ponadto Skarżąca wymaga rehabilitacji z uwagi na uraz kręgosłupa. W związku z tak ustalonym stanem majątkowym Skarżącej, Sąd podziela stanowisko Skarżącej, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć negatywny wpływ na skromne możliwości utrzymania się Skarżącej. Okoliczność powyższą bez wątpienia uznać należy za wypełniającą przesłankę wynikającą z art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. przesłankę znacznej szkody (w tym konkretnym przypadku majątkowej). W ocenie Sądu w sprawie zaistniały więc podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Sąd pod kątem zgodności z prawem. Nawiązując do argumentacji strony skarżącej zawartej we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę przekonania Skarżącej o wydaniu tej decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, iż w zgromadzonym materiale dowodowym istnieją przesłanki do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.