III SA/Wa 3472/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z [...] lipca 2016 r. w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z [...] lipca 2016 r. Skarżąca D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Spółką") wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] września 2016 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. W skardze Spółka zawarła wniosek o "wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Celnej w W. do czasu rozpoznania niniejszej skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej, udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718; zwanej dalej: "P.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. może na wniosek Skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu Sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Przede wszystkim jednak Sąd zauważa, że skoro przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie oddalające jako bezzasadną skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej w Urzędzie Celnym w C. , dokonaną zawiadomieniem z [...] czerwca 2016 r., to postanowienie takie nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania. W szczególności, instytucja wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy określonego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nadto nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne (por. Tadeusz Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 217). Ten sam pogląd jest wyrażany w orzecznictwie sądowym, z którego wynika, że nie jest możliwe zweryfikowanie skutków "wykonania" postanowienia zaskarżonego rodzaju w niniejszej sprawie (w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne) pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a co za tym idzie, zastosowanie instytucji uregulowanej w tym przepisie (postanowienie z 4 lipca 2016 r., II Fz 281/16, CBOSA). W związku z powyższym stwierdzić należało, że wniosek Skarżącej nie mógł podlegać pozytywnemu rozpoznaniu Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.