III SA/Wa 3473/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, sędzia WSA Monika Świercz, Protokolant referent stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. na czynność odmowy usunięcia naruszenia prawa przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru podatników oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej Naczelnik US) 28 sierpnia 2014 r. wykreślił E. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. (dalej strona, skarżąca lub spółka) z rejestru podatników VAT na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710, dalej jako: ustawa o VAT). Podstawą do powyższego stały się ustalenia organu, z których wynikało, co następuje: W związku z brakiem deklaracji podatkowych VAT-7 za okres od grudnia 2013 r. do lipca 2014 r. oraz zeznania CIT-8 za 2013 r., a także brakiem możliwości skontaktowania się ze stroną, Naczelnik US przeprowadził czynności sprawdzające, w wyniku których ustalił, że zgodnie z danymi wynikającymi z Rejestru Przedsiębiorców KRS adres siedziby spółki mieścił się przy [...] w W. Organ dokonał analizy korespondencji kierowanej do strony i stwierdził, że spółka ta pod adresem siedziby nie odbierała wezwań do złożenia brakujących deklaracji. Kierowane do niej przesyłki po powtórnym awizowaniu wracały do [...] Urzędu Skarbowego w W. z adnotacją "Zwrot - nie podjęto w terminie". Naczelnik US w wyniku weryfikacji czy spółka faktycznie korzysta z lokalu wskazanego w Rejestrze Przedsiębiorców KRS, pod adresem ujawnionym jako adres jej siedziby, otrzymał 12 sierpnia 2014 r. informację od Instytutu Energetyki - właściciela nieruchomości przy [...] w W., o wypowiedzeniu stronie umowy najmu lokalu od 26 maja 2014 r. W związku z powyższym organ uznał, że zaistniały okoliczności przewidziane w art. 96 ust. 9 ustawy o VAT, w konsekwencji na podstawie powyżej wymienionego przepisu, z 28 sierpnia 2014 r. wykreślił podatnika z rejestru podatników VAT bez zawiadamiania go o tym. Z ustaleń organu wynikało dalej, że 14 lipca 2017 r. strona wystąpiła do Naczelnika US z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 52 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.). We wniosku spółka, reprezentowana przez likwidatora, zarzuciła, że Naczelnik US nie podjął dostatecznych czynności sprawdzających przed wykreśleniem podatnika z VAT w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, ani nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto skarżąca wskazała, że na dzień wykreślenia z rejestru podatników VAT nie posiadała organu upoważnionego do jej reprezentowania. Naczelnik US nie znalazł podstaw do przywrócenia rejestracji spółki jako podatnika VAT. W piśmie z 9 sierpnia 2017 r. skierowanym do spółki wyjaśnił, że dane podatników, które pozostają w rejestrach organów podatkowych powinny być wiarygodne i aktualne. Dlatego na podatników nałożono obowiązki informowania o zmianach w zakresie danych objętych zgłoszeniem rejestracyjnym, które wynikają z art. 96 ust. 12 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli dane zawarte w zgłoszeniu rejestracyjnym ulegną zmianie, podatnik jest obowiązany zgłosić zmianę do naczelnika urzędu skarbowego w terminie 7 dni, licząc od dnia w którym nastąpiła zmiana. Organ przy tym podkreślił, że samo zgłoszenie zmiany danych w innych rejestrach nie stanowi dokonania aktualizacji dla potrzeb VAT, gdyż w przedmiotowym przypadku nie ma zastosowania zasada informowania z urzędu. Ponadto jeżeli siedziba spółki nie znajduje się pod adresem ujawnionym w KRS, jednocześnie strona nie prowadzi działalności gospodarczej pod wskazanym adresem, w miejscu wskazanym przez spółkę jako miejsce przechowywania dokumentacji rachunkowej nie znajduje się ta dokumentacja, a wszelkie podejmowane przez organ próby skontaktowania się z podatnikiem okazały się bezskuteczne, to w takiej sytuacji bez naruszenia przepisu art. 96 ust. 9 ustawy o VAT organ podatkowy jest uprawniony do wykreślenia spółki z rejestru jako podatnika VAT. Wykładnia językowa art. 96 ust. 9 w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2017 r. prowadzi do wniosku, że organ podatkowy nie miał obowiązku zawiadamiania spółki o wykreśleniu jej z rejestru podatników VAT w sytuacji gdy ustali, że podatnik nie istnieje lub nie jest możliwy kontakt z nim lub jego pełnomocnikiem. W niniejszym przypadku właśnie taka sytuacja wystąpiła. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o stwierdzenie bezskuteczności czynności wykreślenia jej z rejestru podatników VAT oraz o zasądzenie kosztów postępowania w prawem przewidzianej wysokości. W skardze wskazano, że dotyczy ona odmowy usunięcia naruszenia prawa wykreślenia z 28 sierpnia 2014 r. spółki z rejestru podatników, jak wynikało z treści skargi – dotyczyła ona czynności organu wykreślenia z rejestru podatników VAT. Zaskarżonej czynności zarzucono naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego, tj.: a) art. 96 ust 9 w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię, w sytuacji gdy nie istniały przesłanki do wykreślenia podatnika z rejestru podatników VAT czynnych (niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 96 ust. 9 ustawy o VAT), a skarżącej nie można, biorąc pod uwagę definicję podatnika, odmówić statusu podatnika VAT czynnego (błędna wykładnia art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT); b) art. 96 ust. 8 ustawy o VAT, poprzez błędną wykładnię i poprzez jego niezastosowanie; 2. przepisów postępowania, tj.: a) art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 96 ust. 8 ustawy o VAT, poprzez wykreślenie spółki z rejestru podatników VAT, tj. orzeczenie o prawach i obowiązkach podatnika bez wydawania rozstrzygnięcia w formie decyzji; b) art. 120 § 1 i 4 w zw. z art. 121 i art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewydanie przez organ podatkowy decyzji o podjętej czynności w postaci wykreślenia podatnika z rejestru jako podatnika VAT; c) art. 120, art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niezbadanie okoliczności towarzyszących działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę, a przez to zbagatelizowanie wymogu dążenia do tzw. prawdy obiektywnej, będącej punktem odniesienia dla rozstrzygnięcia każdej sprawy administracyjnej, w tym tej związanej z wykreśleniem podatnika z rejestru podatników VAT. W uzasadnieniu skargi strona w pierwszej kolejności podniosła, że Naczelnik US w innej sprawie decyzją z 24 czerwca 2017 r, określił spółce zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. Z uzasadnienia tej decyzji strona powzięła informację, że 28 sierpnia 2014 r. została wykreślona z rejestru podatników VAT, co nastąpiło na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT, bez zawiadamiania o tym spółki. Skarżąca zarzuciła, że organ nie zbadał stanu prawnego spółki, zamiast kierować korespondencję na adres kuratora ustanowionego przez spółkę, wysłał ją na adres, pod którym spółka już nie prowadziła działalności gospodarczej. Zdaniem strony w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 96 ust. 9 ustawy o VAT, gdyż w trakcie prowadzonego przez organ czynności sprawdzających - w związku z niezłożeniem przez spółkę deklaracji VAT- 7 za okres od grudnia 2013 roku do lipca 2014 roku oraz zeznania CIT-8 za 2013 roku - wobec spółki toczyło się już postępowanie likwidacyjne. Postanowieniem sądu został ustanowiony kurator spółki, którego zadaniem było powołanie nowych organów skarżącej. W związku z powyższym, w tamtym okresie wszelką korespondencję kierowaną do spółki należało doręczać na adres kuratora, ujawniony Krajowym Rejestrze Sądowym. Tym samym jednocześnie, w ocenie skarżącej, istniał pełnomocnik spółki, z którym można się było skontaktować oraz który mógł reprezentować spółkę w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Strona argumentowała, że ograniczając się jedynie do wysłania wezwania na adres siedziby spółki oraz uzyskania informacji z Instytutu Energetyki o wypowiedzeniu umowy najmu lokalu przy ulicy [...] w W., Naczelnik US naruszył zasadę prawdy obiektywnej. Nie podjęto bowiem wszystkich niezbędnych działań mających na celu dokładnie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W takim stanie rzeczy, w ocenie skarżącej, wykreślenie spółki z rejestru VAT mogło nastąpić wyłącznie na podstawie art. 96 ust. 8 ustawy o VAT, zaś formą rozstrzygnięcia organu powinna być decyzja. Procedura wykreślenia podatnika z rejestru VAT na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT może być zastosowana wyłącznie wtedy, gdy niemożliwym jest udział podatnika lub jego pełnomocnika w postępowaniu dotyczącym wykreślenia podatnika z rejestru VAT. W odpowiedzi na skargę Naczelnik US wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w piśmie z 9 sierpnia 2017 r. zawierającym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W uzupełnieniu organ wskazał, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu wskazanego w art. 52 § 3 p.p.s.a. W tym zakresie organ powołał się na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IAS) z [...] października 2017 r. określającą skarżącej wymiar zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2015 r. i 2016 r. Organ argumentował, że z uzasadnienia powyższej decyzji wynikało, iż [...]kwietnia 2017 r. Naczelnik US wydał postanowienie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 18.382,00 zł wykazanego w deklaracji VAT-7K za III kwartał 2016 r. W treści tego orzeczenia spółka została poinformowana o tym, że została wykreślona z rejestru podatników VAT czynnych z 28 sierpnia 2014 r. Postanowienie to zostało jej doręczone 2 maja 2017 r. w trybie art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej na adres siedziby spółki. Ponadto, jak wynikało z akt powyższej sprawy, 10 maja 2017 r. likwidator spółki przeglądał akta tej sprawy w urzędzie skarbowym. Powyższe fakty, w ocenie Naczelnika US, potwierdzają że już 10 maja 2017 r. likwidator powziął wiadomość o wykreśleniu spółki z rejestru czynnych podatników podatku VAT. Ponadto postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. wydanym także w powyższej sprawie wymiarowej, dopuszczono z urzędu jako dowód w postępowaniu podatkowym, potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię adnotacji służbowej z 28 sierpnia 2014 r. w sprawie wykreślenia spółki z rejestru jako podatnika VAT na podstawie art. 96 ust. 9. ustawy o VAT. W treści tego postanowienia Naczelnik US wyznaczył również stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Postanowienie to doręczono stronie 12 czerwca 2017 r. na adres likwidatora. Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny w decyzji wymiarowej oraz dokumenty znajdujące się w aktach tamtej sprawy, organ doszedł do przekonania, że strona wniosła skargę w niniejszej sprawie z przekroczeniem ustawowego terminu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. (uzupełnienie odpowiedzi na skargę z 26 czerwca 12018 r., k.49). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Skarga podlegała oddaleniu, niemniej podlegała ona merytorycznemu rozpoznaniu, jako że okoliczności niniejszej sprawy wskazują, iż skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu. Spór w niniejszej sprawie dotyczy wykreślenia przez organ strony z rejestru podatników VAT czynnych. Zdaniem organu, wynik czynności sprawdzających wykazał, że pomimo podjętych udokumentowanych prób, nie było możliwości skontaktowania się ze spółką, która nie złożyła deklaracji podatkowych VAT-7 za wskazany okres, a także zeznania CIT – 8 za 2013 r. W ocenie organu, w takiej sytuacji był on uprawniony do wykreślenia spółki z rejestru w trybie wskazanym w art. 96 ust. 9 ustawy o VAT. Zdaniem sądu orzekającego w sprawie powyższa czynność organu jest objęta zakresem art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji w pełni podziela zapatrywanie prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w sprawach o sygn. akt I FSK 1370/11, I FSK 1266/12, w których wyjaśniono, że wykreślenie podatnika z rejestru VAT na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (powyższy wyrok jest dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu). Sąd orzekający w sprawie doszedł do przekonania, że skarżąca dopełniła wymogów formalnych koniecznych dla merytorycznego rozpatrzenia skargi, mającej za przedmiot wykreślenie jej z rejestru podatników VAT czynnych. W świetle przepisów p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym do 31 maja 2017 r., a zatem przed nowelizacją obowiązującą od 1 czerwca 2017 r., warunkiem wniesienia skargi było wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a). W razie gdy przedmiotem skargi jest inna (niż decyzja lub postanowienie) czynność z zakresu administracji publicznej, dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwy organ - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (art. 52 § 3 p.p.s.a). Od 1 czerwca 2017 r. brzmienie art. 52 § 3 p.p.s.a. uległo zmianie, brak jest obecnie warunku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W sprawie niniejszej strona powoływała się na okoliczność, że pismem z 5 lipca 2017 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez przywrócenie w rejestrze jako podatnika VAT czynnego. Argumentowała, że pismo powyższe wniosła w terminie 14 dni od momentu, w którym dowiedziała się o wykreśleniu z rejestru VAT, którą to datę utożsamiała z dniem doręczenia jej decyzji wymiarowej wydanej 24 czerwca 2017 r. przez Naczelnika US. Organ natomiast podnosił, że skarżąca o wykreśleniu z rejestru podatników VAT powzięła wiedzę wcześniej. W tym zakresie organ powołał się, po pierwsze, na doręczone stronie 2 maja 2017 r. w trybie art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej, postanowienie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, z treści którego wynikała informacja o wykreśleniu spółki z rejestru podatników VAT czynnych z 28 sierpnia 2014 r.; po drugie - 10 maja 2017 r. likwidator spółki przeglądał akta sprawy wymiarowej w urzędzie skarbowym co było równoznaczne z powzięciem wiedzy o wykreśleniu spółki; po trzecie, postanowieniem z 2 czerwca 2017 r. w sprawie wymiarowej dopuszczono z urzędu jako dowód potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię adnotacji służbowej z 28 sierpnia 2014 r. w sprawie wykreślenia spółki z rejestru jako podatnika VAT na podstawie art. 96 ust. 9. ustawy o VAT. Postanowienie to doręczono spółce 12 czerwca 2017 r. na wskazany adres jej likwidatora. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, zdaniem organu, spółka złożyła skargę z przekroczeniem terminu o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.). Sąd orzekający w sprawie miał przede wszystkim na uwadze, że w sprawie znajdzie zastosowanie przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r., jako że pismo strony z 5 lipca 2017 r. zostało wniesione w dacie kiedy przepis ten obowiązywał już w nowym brzmieniu. Zgodnie z tym przepisem, który znajduje zastosowanie, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Wskazać w tym miejscu należy, że dowody z dokumentów potwierdziły w ocenie sądu, iż skarżąca wiedzę o wykreśleniu jej z rejestru podatników VAT powzięła 12 czerwca 2017 r. W tym dniu bowiem doręczono jej odpis postanowienia Naczelnika US z 2 czerwca 2017 r. w przedmiocie dopuszczenia dowodów, w tym z potwierdzonej za zgodność z oryginałem notatki służbowej z 28 sierpnia 2014 r. w sprawie wykreślenia spółki z rejestru jako podatnika VAT. Z dokumentu tego wynikała informacja o wykreśleniu, wskazano w nim także podstawę prawna wykreślenia, tj. art. 96 ust. 9 ustawy o VAT. Powyższe dane niewątpliwie stanowiły dla strony wystarczającą informację o podstawie prawnej wykreślenia spółki, jako że strona w tamtym czasie była reprezentowana przez ustanowionego przez sąd likwidatora w osobie P. K., który osobiście pokwitował odbiór powyższej przesyłki. Strona była zatem reprezentowana prze osobę, od której można i należy wymagać znajomości przepisów prawa w tym zakresie. Okoliczność powzięcia przez stronę wiedzy o wykreśleniu z rejestru podatników VAT potwierdza także treść pisma samej skarżącej, sporządzonego w postępowaniu wymiarowym 17 czerwca 2017 r., w którym strona jednoznacznie ustosunkowała się do zagadnienia wykreślenia jej z rejestru (postanowienie Naczelnika US z 2 czerwca 2017 r. k. 87v i k.88, oraz pismo likwidatora opatrzone datą 17 czerwca 2017 r. k.96-97 akt administracyjnych sprawy wymiarowej dotyczącej E. sp. z o. o. w likwidacji z siedzibą W. za okres od września 2015 r. do grudnia 2016 r.) Na rozprawie 27 czerwca 2018 r. sąd orzekający w sprawie z urzędu dopuścił dowód z powyższych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wymiarowej dotyczącej strony, w której została wydana decyzja Naczelnika US z [...] czerwca [...] r. (protokół rozprawy k. 59-60). Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa strona wniosła 10 lipca 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym pisma opatrzonego datą 5 lipca 2017 r.) na podstawie art. 52 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (pismo z dowodem nadania k. 24-28 akt administracyjnych) Sąd miał na uwadze, że z 1 czerwca 2017 r. zmieniono brzmienie art. 52 § 3 p.p.s.a. Stronie zatem służyła skarga na czynność wykreślenia z rejestru podatników VAT, którą należało wnieść w terminie 30 dni od dnia, w którym spółka dowiedziała się o podjęciu tej czynności. W sprawie istotne jest to, że pismo skarżącej opatrzone datą 5 lipca 2017 r. zawierało jej stanowisko kwestionujące zgodność z prawem wykreślenia jej z rejestru podatników VAT. Należało zatem przyjąć, że pismo to stanowiło w istocie skargę na powyższą czynność. Organ to pismo zobowiązany był natomiast przesłać do sądu, gdzie podlegałoby trybowi badania pod kątem wymogów formalnych. Podkreślić należy, że pismo powyższe strona wniosła 10 lipca 2017 r., a zatem w ustawowym terminie 30 dni wynikającym z art. 53 § 2 p.p.s.a., licząc bieg tego terminu od 12 czerwca 2017 r. Organ nie tylko nie przekazał powyższego pisma do sądu ale w odpowiedzi z 9 sierpnia 2017 r. nie pouczył nawet strony o możliwości, trybie i terminach wniesienia skargi. W tym stanie sprawy, w ocenie sądu, zasadnym jest powołanie się na zasadę pomocy prawnej stronie wynikającej z art. 171 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 171 § 3 tej ustawy, gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd, organ podatkowy zwraca podanie osobie, która je wniosła, z odpowiednim pouczeniem. Zdaniem sądu, skoro organ nie pouczył prawidłowo strony o trybie postępowania ani nie przekazał do sądu jej pisma, jako skargi na czynność wykreślenia z rejestru podatków, strona nie może obecnie ponosić negatywnych konsekwencji takiego zaniechania. W konsekwencji, skoro pismo powyższe strona wniosła w ustawowym terminie, tj. w ciągu 30 dni od dnia w którym dowiedziała się o powyższej zaskarżonej czynności, brak było podstaw do stwierdzenia, że skarga w sprawie niniejszej została wniesiona po terminie, co skutkować musiałoby jej odrzuceniem. Skarga podlegała zatem merytorycznemu rozpoznaniu. W tym miejscu należy jednocześnie wyjaśnić dlaczego sąd nie podzielił stanowiska organu, zgodnie z którym skarżąca o wykreśleniu jej z rejestru podatników VAT dowiedziała się wcześniej, niż przyjęta powyżej data 12 czerwca 2017 r. Po pierwsze, powołany przez organ tryb doręczeń wskazany w art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej, reguluje kwestie dotyczące doręczenia zastępczego. Zgodnie z treścią art. 150 Ordynacji podatkowej, w stanie prawnym obowiązującym w dacie dokonywania spółce doręczenia w powyższym trybie, uznanym jako skuteczne na 2 maja 2017 r., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego (§ 1 pkt 1) lub pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę (§ 1 pkt 2). W myśl § 4 tego przepisu, w przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Wyjaśnić należy, ze warunkiem przyjęcia w postępowaniu podatkowym powyższej tzw. fikcji doręczenia pisma przez pocztę, jest uprzednie ustalenie, że o przechowywaniu pisma w placówce pocztowej adresat został zawiadomiony w sposób określony w przepisie art. 150 § 2 i 3 Ordynacji podatkowej. Od spełnienia tego warunku zależy uznanie, iż adresat miał realną możliwość powzięcia wiadomości o nadejściu przesyłki i jej przechowywaniu w placówce pocztowej przez okres 14 dni. Dla analizowanej sprawy istotne jest to, że skutek doręczenia następuje zatem niezależnie od tego, czy strona faktycznie zapoznała się z treścią tek doręczanego pisma. Niezapoznanie się z treścią tak doręczonego pisma nie ma znaczenia dla skuteczności doręczenia. Na potrzeby natomiast obrony swojego stanowiska, że strona już 2 maja 2017 r. posiadała wiedzę o jej wykreśleniu z rejestru podatników VAT, organ musiałby wykazać, że skarżąca faktycznie zapoznała się z tym pismem. Tej natomiast okoliczności nie potwierdził w sprawie żaden dowód. Prawidłowe awizowanie przesyłki stanowi o skutecznym jej doręczeniu adresatowi, niemniej nie stanowi to w żadnej mierze o tym, że strona faktycznie zapoznała się z treścią tejże przesyłki. Fakt przeglądania 10 maja 2017 r. akt sprawy administracyjnej (wymiarowej) przez reprezentanta – likwidatora spółki także samo w sobie nie oznaczało, że spółka poprzez tę czynność powzięła wiedzę o wykreśleniu z rejestru podatników VAT. Podkreślić należy ponadto, że dokumenty zawierające informację o wykreśleniu spółki z rejestru podatników VAT (pomijając powyżej wymienione postanowienie z 12 kwietnia 2017 r., które zostało spółce doręczone w trybie zastępczym 2 maja 2017 r.), pochodzą z dat późniejszych, niż 10 maja 2017 r., co jednoznacznie wynikało z akt administracyjnych sprawy wymiarowej. Wobec powyższego sąd doszedł do przekonania, że w sprawie nie zaistniały podstawy do odrzucenia skargi. Zdaniem sądu pierwszej instancji, organ prawidłowo zastosował w sprawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2017 r. stanowił, że naczelnik urzędu skarbowego z urzędu wykreśla podatnika z rejestru jako podatnika VAT bez konieczności zawiadamiania o go tym, jeżeli w wyniku podjętych czynności sprawdzających okaże się, że podatnik nie istnieje lub mimo podjętych udokumentowanych prób nie ma możliwości skontaktowania się z podatnikiem albo jego pełnomocnikiem. Do wykreślenia skarżącej doszło 28 sierpnia 2014 r. zatem w sprawie znajdują zastosowanie przepisy prawa materialnego w brzmieniu obowiązującym w tej dacie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 1370/11 podkreślił, że regulacja zawarta w art. 96 ust. 9 ustawy o VAT stanowi jeden z dwóch przypadków, w których naczelnik urzędu skarbowego może z urzędu wykreślić podatnika z rejestru VAT. Druga sytuacja uregulowana jest w art. 96 ust. 8 ustawy, zgodnie z którym, gdy zaprzestanie wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu nie zostało zgłoszone zgodnie z ust. 6 i 7, naczelnik urzędu skarbowego wykreśla z urzędu podatnika z rejestru jako podatnika VAT. Z porównania obu tych przepisów wynika, iż zawarte w nich regulacje wywołują taki sam skutek w postaci wykreślenia podmiotu z rejestru podatników VAT, jednak różnią się co do podstaw tego wykreślenia. W pierwszym przypadku (art. 96 ust. 8) organ podatkowy niejako "wyręcza" podatnika, który pomimo ciążącego na nim obowiązku nie zgłosił organowi, zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Natomiast w drugim przypadku (art. 96 ust. 9), organ podatkowy posiada samoistne uprawnienie do dokonania czynności sprawdzających i jeżeli w ich wyniku organ stwierdzi, że podatnik nie istnieje lub nie ma możliwości nawiązania z nim kontaktu, wówczas powinien wykreślić dany podmiot z rejestru podatników VAT. W tym miejscu należy także odwołać się do stanowiska NSA wyrażonego w wyrokach z 8 czerwca 2016 r., sygn. akt I FSK 293/15, z 28 sierpnia 2013 r., sygn. I FSK 1266/12, czy z 25 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 1370/11. W orzeczeniach tych stwierdzono, że wykreślenie z rejestru podatnika podatku od towarów i usług na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT jest czynnością materialnotechniczną, albowiem w przepisie tym ustawodawca przesądził, że wykreślenie z urzędu podatnika z rejestru następuje po przeprowadzeniu czynności sprawdzających i bez konieczności zawiadamiania o tym podatnika. Czynność ta nie wymaga zatem przeprowadzenia postępowania podatkowego, lecz ogranicza się do ustalenia – w oparciu o wyniki podjętych czynności sprawdzających – że podatnik nie istnieje lub, że pomimo podjętych udokumentowanych prób, nie ma możliwości skontaktowania się z podatnikiem albo jego pełnomocnikiem. Wydanie decyzji lub postanowienia związane jest natomiast ze stosowaniem określonej procedury, mającej na celu, między innymi, zapewnienie udziału podatnika w postępowaniu podatkowym. Tymczasem z woli ustawodawcy o wykreśleniu na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT organ podatkowy nie informuje podatnika, gdyż jego udział w postępowaniu prowadzonym przez organ z oczywistych względów nie jest przez ten przepis wymagany. Trudno bowiem oczekiwać, aby w postępowaniu mającym na celu wykreślenie z rejestru VAT uczestniczył podmiot nieistniejący lub taki, który z sobie tylko wiadomych przyczyn nie odbiera kierowanej do niego korespondencji, ani nie kontaktuje się z organem podatkowym. Powyższe stanowisko przyjęte zostało w orzecznictwie sądów administracyjnych. Dodatkowo należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w sprawie sygn. akt I SA/Lu 273/14, dodatkowo zwrócił uwagę, że na gruncie przytoczonej regulacji prawnej wykreślenie z rejestru podatników VAT nie wymaga przeprowadzenia postępowania podatkowego, lecz wystarczające są czynności sprawdzające w celu ustalenia czy podatnik istnieje. Zatem ustawodawca nie wymaga w takiej sprawie, tj. wykreślenia z urzędu z rejestru podatników VAT czynnych, wydania decyzji. Wydanie decyzji związane jest natomiast ze stosowaniem określonej procedury, z prowadzeniem postępowania wyjaśniającego, dowodowego. Tymczasem z woli ustawodawcy o wykreśleniu na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT organ podatkowy rozstrzyga poza postępowaniem podatkowym, wyłącznie na podstawie rezultatu czynności sprawdzających na okoliczność czy dana osoba jest podatnikiem VAT czynnym w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, a więc przede wszystkim czy prowadzi działalność gospodarczą, generującą obrót. Czynności sprawdzające, dla celów zastosowania art. 96 ust. 9 ustawy o VAT, zmierzają do ustalenia czy dany podatnik VAT istnieje, innymi słowy, czy dany podmiot występuje w obrocie gospodarczym w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 powołanej ustawy podatkowej. Czynności sprawdzające, ze swej istoty, nie mogą zastępować postępowania podatkowego i prowadzonego w jego ramach postępowania dowodowego, ukierunkowanego na wymiar zobowiązania podatkowego czy podatku wynikającego z faktur. Czynności sprawdzające mają na celu ustalenie czy dana osoba rzeczywiście występuje w obrocie gospodarczym jako podatnik VAT czynny. Stosownie do art. 272 pkt 3 Ordynacji podatkowej, czynności sprawdzające mają na celu ustalenie stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi dokumentami. Podkreślić także należy, że wykreślenie z rejestru podatników VAT czynnych, w oparciu o analizowany przepis, dokonywane jest po przeprowadzeniu czynności sprawdzających (co wynika wprost z treści art. 96 ust. 9 ustawy o VAT), a nie w wyniku prowadzenia postępowania podatkowego, dowodowego, zaś czynności sprawdzające stanowią odrębny od postępowania podatkowego tryb postępowania i - co istotne - nie kończą się wydaniem decyzji ani postanowienia. Zatem, stosownie do art. 96 ust. 9 ustawy o VAT, czynności sprawdzające mają prowadzić do ustalenia czy określony podmiot, zarejestrowany jako czynny podatnik VAT, rzeczywiście jest takim podatnikiem, istnieje w obrocie gospodarczym, a więc przede wszystkim czy ma udokumentowany status przedsiębiorcy, dysponuje rachunkiem bankowym dla rozliczeń w obrocie gospodarczym, dysponuje siedzibą i odpowiednim zapleczem majątkowym, i tam koncertują się czynności zarządcze, prowadzi działalność gospodarczą pod wskazanymi adresami. Jeśli takich cech danemu podmiotowi nie da się przypisać, to oznacza, że w obrocie gospodarczym nie istnieje on jako podatnik VAT czynny i nie może figurować w stosownym rejestrze podatników, bowiem taki zapis w rejestrze wprowadza w błąd potencjalnych kontrahentów. Powyższe poglądy judykatury sąd orzekający w sprawie przyjmuje za własne. Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, obejmującą wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Czynności sprawdzające mają na celu ustalenie, czy dany podmiot jest podatnikiem VAT czynnym w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku VAT, a więc przede wszystkim, czy prowadzi działalność gospodarczą generującą obrót i występuje w obrocie gospodarczym z innymi podmiotami pod wskazanymi adresami. W orzecznictwie podkreśla się jednocześnie, że art. 96 ust. 9 ustawy o VAT mówi nie o podmiocie nieistniejącym, ale o podatniku nieistniejącym, a jest to istotna różnica. W przypadku danej osoby, aby istniała ona jako podatnik VAT czynny, konieczne jest przecież żeby swoim postępowaniem realizowała ona działalność gospodarczą, w taki sposób, o którym mówi art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, bowiem tylko wówczas istnieje podatnik rozważanego podatku. Celem regulacji zawartej w art. 96 ust. 9 ustawy o VAT jest uporządkowanie rejestru podatników VAT przez wyeliminowanie z niego podmiotów nieistniejących lub takich, które w rzeczywistości nie wykonują czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie składają wymaganych deklaracji, a więc nieistniejących podatników. W rozpatrywanej sprawie organ stwierdził brak złożenia przez skarżącą deklaracji podatkowych VAT-7 za okres od grudnia 2013 r. do lipca 2014 r. oraz zeznania CIT-8 za 2013 r., brak też było możliwości skontaktowani się z podatnikiem. W związku z powyższym przeprowadzono czynności sprawdzające, w których wyniku organ wykazał, że niemożliwy okazał się także kontakt ze spółką pod adresem ujawnionym w KRS jako adres jej siedziby, tj. przy ul. [...] w W. Organ dokonał analizy korespondencji kierowanej do skarżącej i stwierdził, że spółka pod adresem siedziby nie odbierała wezwań do złożenia brakujących deklaracji. Kierowane do niej przesyłki po powtórnym awizowaniu wracały do [...] Urzędu Skarbowego w W. z adnotacją "Zwrot - nie podjęto w terminie". Organ podjął także czynności mające na celu weryfikację i ustalenie czy spółka faktycznie korzysta z lokalu wskazanego w Rejestrze Przedsiębiorców KRS jako adres jej siedziby, i w wyniku czynności sprawdzających ustalił także, iż umowa najmu lokalu, w którym zarejestrowana była siedziba spółki została stronie wypowiedziana od 26 maja 2014 r. (wezwania kierowane do spółki, przez organ, informacja z 12 sierpnia 2014 r. Instytutu Energetyki - właściciela nieruchomości przy [...] w W., k.1-6 oraz k.11 akt administracyjnych). Powyższe okoliczności były w sprawie bezsporne. Pomimo zatem udokumentowanych prób podjętych w toku czynności sprawdzających nie było możliwości skontaktowania się ze skarżącą. W związku z powyższym organ prawidłowo uznał, że zaistniały okoliczności przewidziane w art. 96 ust. 9 ustawy o VAT i na podstawie powyżej wymienionego przepisu 28 sierpnia 2014 r. wykreślił podatnika z rejestru VAT bez zawiadamiania go o tym. Z odpisu rejestru przedsiębiorców KRS nie wynikał żaden inny adres do korespondencji spółki, pod który organ powinien kierować wezwania do skarżącej. Ustanowienie kuratora spółce nie zmienia powyższej oceny prawnej sądu, bowiem w rejestrze przedsiębiorców pozostał niezmieniony adres spółki, co w sprawie nie było okolicznością sporną. Organ słusznie argumentował, że dane podatników, zgłoszone do rejestru organów podatkowych powinny być wiarygodne i aktualne. Stąd też na podatników nałożono obowiązki informowania o zmianach w zakresie danych objętych zgłoszeniem rejestracyjnym. Stosownie bowiem do art. 96 ust. 12 ustawy o VAT, jeżeli dane zawarte w zgłoszeniu rejestracyjnym ulegną zmianie, podatnik jest obowiązany zgłosić zmianę do naczelnika urzędu skarbowego w terminie 7 dni, licząc od dnia, w którym nastąpiła zmiana. W doktrynie i praktyce przyjmuje się ponadto jednolicie, że nie ma tutaj zastosowania zasada informowania z urzędu, stąd też podatnik nie może się ekskulpować brakiem informacji od organu podatkowego (tak A. Bartosiewicz w publikacji VAT. Komentarz. Wolters Kluwer Polska 2011). Pamiętać przy tym należy, że każda osoba przystępująca do prowadzenia działalności gospodarczej powinna być zorientowana w przepisach prawnych regulujących tę działalność i podejmować właściwe kroki w celu realizacji swych praw. Organ rejestrowy nie jest uprawniony do informowania o konsekwencjach podatkowych w VAT związanych z dokonaną przez podatnika zmianą we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej" (wyrok NSA z 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt I SA/Łd 454/98). Powyżej powołane stanowisko doktryny oraz pogląd NSA, sąd pierwszej instancji podziela w całości. Podkreślić należy także, co trafnie podniósł organ, iż tak jak zarejestrowanie podatnika w innych rejestrach czy też u innych organów nie stanowi zarejestrowania się podatnika dla potrzeb VAT, tak samo zgłoszenie zmiany danych w innych rejestrach nie stanowi samo przez się dokonania aktualizacji dla potrzeb VAT – jak wskazano powyżej nie ma tutaj zastosowania zasada informowania z urzędu. Ponadto jeżeli siedziba spółki nie znajduje się pod adresem ujawnionym w KRS, spółka nie prowadzi działalności gospodarczej pod wskazanymi adresami, w miejscu wskazanym przez spółkę jako miejsce przechowywania dokumentacji rachunkowej nie znajduje się ta dokumentacja, a wszelkie podejmowane przez organ próby skontaktowania się z podatnikiem okazały się bezskuteczne, to bez naruszenia przepisu art. 96 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług organ podatkowy jest uprawniony do wykreślenia spółki z rejestru jako podatnika VAT. Wykładnia językowa przepisu art. 96 ust. 9 w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2017 r. nakazuje przyjąć, że organ podatkowy nie miał obowiązku zawiadamiania podatnika o wykreśleniu go z rejestru podatników VAT, ustalił bowiem, że nie jest możliwy kontakt z podatnikiem lub jego pełnomocnikiem. Podnoszona przez skarżącą okoliczność, zgodnie z którą w dacie wykreślenia spółki z rejestru podatników VAT spółka nie miała organu uprawnionego do jej działania, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Procedura wykreślenia podatnika z rejestru VAT na podstawie art. 96 ust. 9 ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana właśnie wtedy, gdy – jak w sprawie niniejszej - pomimo podjętych udokumentowanych prób nie ma możliwości skontaktowania się z podatnikiem albo jego pełnomocnikiem. Innymi słowy, chodzi właśnie o sytuację, gdy niemożliwym jest udział podatnika lub jego pełnomocnika w postępowaniu dotyczącym wykreślenia podatnika z rejestru VAT. Właśnie taka sytuacja w niniejszej sprawie miała miejsce. Podkreślić należy, co wyjaśniono już powyżej, że art. 96 ust. 9 ustawy o VAT dotyczy podatników (nie podmiotów) nieistniejącym. Osoba, aby istniała jako podatnik VAT czynny, jest zobowiązana do realizowania działalności gospodarczej, w taki sposób, o którym mówi art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Celem regulacji zawartej w art. 96 ust. 9 ustawy o VAT jest uporządkowanie rejestru podatników VAT przez wyeliminowanie z niego podmiotów takich, z którymi nie ma kontaktu, które nie wywiązują z się z obowiązków nałożonych ustawą, nie wykonują czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a więc nieistniejących podatników. Przyczyny, dla których tego nie wypełniają w świetle analizowanego przepisu pozostają bez znaczenia. Mając na uwadze przebieg postępowania w niniejszej sprawie oraz poczynione przez organ podatkowy ustalenia należy stwierdzić, że wykreślenie skarżącej z rejestru podatników VAT mogło nastąpić na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT, a zatem z urzędu i bez wydawania w tym przedmiocie decyzji. Wobec tego nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony, aby o wykreśleniu jej z rejestru czynnych podatników VAT organ miał obowiązek rozstrzygnąć w drodze decyzji. Wykreślenie podatnika z rejestru na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT jest czynnością materialnotechniczną, albowiem w przepisie tym ustawodawca przesądził, że wykreślenie z urzędu podatnika z rejestru następuje po przeprowadzeniu czynności sprawdzających i bez konieczności zawiadamiania o tym podatnika. W konsekwencji w ocenie sądu, niesłuszne okazały się zarzuty błędnej wykładni art. 96 ust. 9 w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, a także art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 96 ust. 8 ustawy o VAT. Podkreślić należy, że przepis art. 96 ust. 8 ustawy o VAT nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 96 ust. 8 powyższej ustawy, w przypadku gdy zaprzestanie wykonywaniu czynności podlegających opodatkowaniu nie zostało zgłoszone zgodnie z ust. 6 i 7, naczelnik urzędu skarbowego wykreśla z urzędu podatnika z rejestru jako podatnika VAT. Zgodnie zaś z art. 96 ust. 6 ustawy o VAT, jeżeli podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT zaprzestał wykonywania czynności podlegającej opodatkowaniu, jest on obowiązany zgłosić zaprzestanie działalności naczelnikowi urzędu skarbowego: zgłoszenie to stanowi dla naczelnika urzędu skarbowego podstawę do wykreślenia podatnika z rejestru jako podatnika VAT. Natomiast w myśl art. 96 ust. 7 tej ustawy, zgłoszenia o zaprzestaniu działalności w wyniku śmierci podatnika dokonuje jego następca prawny. Organ podatkowy nie zastosowała w sprawie powyższego przepisu, podstawą do wykreślenia skarżącej z rejestru podatników VAT były okoliczności, o których mowa w art. 96 ust. 9 ustawy o VAT. Natomiast orzeczenia NSA oraz poglądy doktryny powołane w skardze dotyczą właśnie problematyki wykreślenia podmiotu na podstawie art. 96 ust. 8 ustawy o VAT (dotyczą bowiem sytuacji gdy brak było podstaw do rejestracji). Poglądy te nie mają zastosowania w tej sprawie z uwagi na odmienność sytuacji stanowiących podstawę do wykreślenia podmiotu, a także brzmienie analizowanego przepisu art. 96 ustawy o VAT. Naczelnik US nie wydał rozstrzygnięcia w formie decyzji właśnie z uwagi na to, że art. 96 ust. 8 ustawy o VAT nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 120 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Artykuł 121 § 1 tej ustawy stanowi natomiast, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, które w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania (§ 2). Stosownie natomiast do art. 123 § 1, organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z uwagi na to, że prawidłowa wykładnia art. 96 ust. 9 ustawy o VAT, jakie dokonał organ doprowadziła do zastosowania prawidłowego trybu postępowania w przedmiocie wykreślenia strony z rejestru podatników VAT czynnych, tym samym nie były uzasadnione również zarzuty skargi, odnoszące się do naruszenia powyższych przepisów postępowania (powołanie w skardze przez stronę art. 120 § 1 i 4 ordynacji podatkowej należało natomiast potraktować jako oczywistą pomyłkę pisarską, bowiem przepis ten nie posiada powyższej wskazanych jednostek redakcyjnych). Z tych samych przyczyn za chybione sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezbadanie okoliczności towarzyszących działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę, a przez to "zbagatelizowanie" wymogu dążenia do tzw. prawdy obiektywnej, będącej punktem odniesienia dla rozstrzygnięcia każdej sprawy administracyjnej, w tym tej związanej z wykreśleniem podatnika z rejestru podatników VAT. Powyższe przepisy dotyczą zasad obowiązujących w postępowaniu podatkowym i odnoszą się do sposobu prowadzenia tego postępowania, w tym postępowania dowodowego. Powtórzyć należy, że wskazane w skardze przepisy Ordynacji podatkowej nie mogły zostać naruszone, ponieważ organ nie prowadził postępowania podatkowego i nie wydał decyzji w przedmiocie wykreślenia skarżącej z rejestru czynnych podatników VAT, zastosował bowiem inny tryb, mianowicie określony w art. 96 ust. 9 ustawy o VAT. Organ, co należy podkreślić, podjął wszelkie niezbędne działania do wyjaśnienia sprawy i ustalenia stanu faktycznego co zostało udokumentowane dowodami znajdującymi się w aktach sprawy (w szczególności adnotacja służbowa z 28 sierpnia 2014 r. k.12 akt administracyjnych). Z tych względów uznając zarzuty skargi na niezasadne, orzeczono jak w sentencji na podstawie na podstawie art. 151 p.p.s.a.