III SA/Wa 3474/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Anna Sękowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lutego 2017 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Jak wynika z akt postępowania Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: "Naczelnik US") prowadził postępowanie egzekucyjne wobec O.P. S.A. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 2 grudnia 2015 r. wystawionego przez Prezydenta Miasta N.S., którym wierzyciel objął należności z tytułu podatku od nieruchomości za okres od stycznia do lipca 2010 r. w łącznej kwocie 27 328,00 zł należności głównej. Celem wyegzekwowania przedmiotowych należności organ egzekucyjny na podstawie zawiadomienia z 8 grudnia 2015 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B.w W. S.A. Zawiadomienie doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w 8 grudnia 2015 r., a Spółce wraz z odpisem tytułu wykonawczego 14 grudnia 2015 r. Pismem z 21 grudnia 2015 r. Spółka zgłosiła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 6, 8 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2016 r., poz. 599, z późn. zm.), dalej: "u.p.e.a.", podnosząc, że egzekucja została podjęta w sytuacji, w której egzekwowane zobowiązanie zostało już wcześniej wykonane przez Spółkę, a zatem była niedopuszczalna, egzekucja została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku w zakresie odsetek, których wielkość została zawyżona, zastosowano zbyt uciążliwy środek egzekucyjny, a egzekucja została podjęta na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a. Naczelnik US pismem z 7 stycznia 2016 r. przekazał zarzuty wierzycielowi, celem zajęcia stanowiska w sprawie. Postanowieniem z [...] lutego 2016 r., nr [...], Prezydent Miasta N.S. uznał zarzuty Spółki za nieuzasadnione. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka wniosła zażalenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N.S. postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r., nr [...], postanowiło utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, powtarzając w uzasadnieniu argumentację wierzyciela. W związku z powyższym Naczelnik US postanowieniem z [...] czerwca 2016 r., nr [....], uznał złożone zarzuty za nieuzasadnione. Pismem z 14 lipca 2016 r. Spółka złożyła zażalenie na postanowienie Naczelnika US, wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie zarzutów podniesionych 21 grudnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W.(dalej: "Dyrektor IS") postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ podniósł, że w myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 ustawy egzekucyjnej, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których jest mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 tej ustawy, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące, w związku z czym nie bada on ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Również właściwy w sprawie dyrektor izby skarbowej nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Dyrektor IS wywiódł, że organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutów i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Organ wyjaśnił, że związanie organu egzekucyjnego w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Stanowisko to jest bowiem wiążące także dla organu odwoławczego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną. Dyrektor IS stwierdził, że skoro w wyniku dokonanej przez wierzyciela analizy okazało się, że do przedłużenia się postępowania podatkowego doszło w wyniku zachowania podatnika, nie zaszły wyjątki od zasady naliczania odsetek przewidziane w art. 54 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613, dalej: "O.p."), w związku z czym zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek za okres, w którym nie powinny być naliczone, należało uznać za bezzasadny. Za niezasadny organ uznał także zarzut wykonania obowiązku przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego i wskazał, że Spółka dokonała wpłaty tytułem należności 10 grudnia 2015 r., podczas gdy do wszczęcia egzekucji administracyjnej doszło w dniu 8 grudnia 2015 r., w związku z czym zapłata podatku nastąpiła już w toku postępowania egzekucyjnego. Dyrektor IS wyjaśnił, że wybór środków egzekucyjnych ze względu na stopień ich uciążliwości należy do organu egzekucyjnego, przy czym zobowiązany może wskazać inny środek, który jego zdaniem będzie możliwy do zastosowania. W ocenie organu zajęcie rachunku bankowego zobowiązanego stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych, gdyż zobowiązany zostaje ograniczony w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych i to jedynie do wysokości należności podlegających egzekucji. Rachunek pozostaje otwarty, a zobowiązany może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę. Organ odnotował przy tym, że Spółka nie wskazała innego skutecznego środka egzekucyjnego. Rozpatrując zażalenie, Dyrektor IS podniósł, że organy egzekucyjne działają na podstawie i w granicach określonych ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w którego ramach wierzyciel jest dysponentem postępowania, a organ egzekucyjny jest jedynie organem wykonawczym. Organ nadzoru wywiódł, że zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. ustawy organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, ale nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Dyrektor IS stwierdził, że zarzut prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazujący na nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, dotyczyć może wyłącznie sytuacji, kiedy nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu. Postępowanie egzekucyjne nie jest procedurą, w której ramach mają zostać skonkretyzowane prawa lub obowiązki strony, wynikające z przepisów prawa materialnego, co ma miejsce na etapie wcześniejszym. Celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania aktu administracyjnego, który został wydany na zakończenie etapu jurysdykcyjnego. Organ egzekucyjny ma ograniczone możliwości badania sprawy, gdyż jego kognicja ogranicza się do zagadnień związanych z samym wykonaniem aktu administracyjnego albo brakiem możliwości jego wykonania i nie może odnosić się do zagadnień związanych z ustaleniami faktycznymi i zastosowaniem do nich przepisów prawa materialnego. Dopóki wykonywany akt administracyjny znajduje się w obrocie prawnym, organ prowadzący egzekucję jest nim związany i nie może samodzielnie dokonywać jego weryfikacji. W konsekwencji Naczelnik US nie był uprawniony do samodzielnego rozpatrzenia wniesionych zarzutów i przedstawienia własnej oceny w wydanym postanowieniu. Dyrektor IS stwierdził ponadto, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w art. 34 § 4 mówi o ostatecznym, a nie o prawomocnym stanowisku wierzyciela w rozumieniu art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, z późn. zm.). Ostatecznie organ wywiódł, że zmiana przepisu art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), nie ma wpływu na wydawane przez organ egzekucyjny rozstrzygnięcie w sprawie zarzutów. Na wskazane powyżej orzeczenie pismem z 13 października 2016 r. Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je rozstrzygnięciem, uchylenie postanowienia SKO wraz z poprzedzającym je rozstrzygnięciem oraz zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 34 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Uzasadniając powyższy zarzut, Skarżąca podniosła, że Dyrektor IS błędnie przyjął, iż organ egzekucyjny oraz organ nadzoru są związane stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w postanowieniu SKO. W ocenie Spółki organ nie uwzględnił, że w stanie prawnym obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. stanowisko wierzyciela nie może być uznane za wiążące organ egzekucyjny, w związku z czym powołanie się na postanowienie SKO nie stanowi wystarczającego uzasadnienia dla odstąpienia przez organ egzekucyjny od samodzielnej oceny zarzutów wobec egzekucji ani uzasadnienia dla powielenia przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela. Skarżąca zauważyła, że z 15 sierpnia 2015 r. postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wobec egzekucji zostały wyłączone z kognicji sądów administracyjnych, co wynika z nowego brzmienia artykułu 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. W ocenie Spółki pozostające poza kontrolą sądową postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela nie może wiązać organu egzekucyjnego, gdyż oznaczałoby to pozbawienie zobowiązanego prawa do sądu. Skarżąca stwierdziła, że od 15 sierpnia 2015 r. ciężar orzekania o merytorycznej ocenie zarzutów egzekucyjnych został przeniesiony z wierzyciela na organ egzekucyjny, a zaniechanie tego obowiązku powoduje, że organ naruszył art. 124 k.p.a. Spółka stwierdziła, że zasadny pozostaje zarzut wykonania egzekwowanego obowiązku, gdyż Skarżąca przed wszczęciem egzekucji dokonała przelewu zaległości podatkowej wraz z odsetkami. Odmienne stanowisko organu egzekucyjnego zdaniem Spółki narusza art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W ocenie Skarżącej okoliczności sprawy nie wskazują na konieczność prowadzenia postępowania przez okres wykraczający poza ustawowe terminy, co czyni zasadnym zarzut nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek za zwłokę oraz wadliwego tytułu wykonawczego wynikający z błędnego oznaczenia wysokości odsetek. Spółka odnotowała przy tym, że wierzyciel nie dokonał oceny czy opóźnienie w wydaniu decyzji było skutkiem działań podatnika lub jego przedstawiciela albo powstało z przyczyn niezależnych od organu. Skarżąca podkreśliła, że odpowiedzialność za sprawność postępowania podatkowego ponoszą organy podatkowe, a możliwość przypisania współodpowiedzialności za opóźnienia w tym zakresie podatnikowi może wystąpić tylko, gdy pomiędzy zachowaniem podatnika powodującym przedłużenie postępowania a okresem opóźnienia wydania decyzji zachodzi związek przyczynowo-skutkowy, przy czym zachowanie to nie polega na korzystaniu przez stronę z przysługujących jej uprawnień procesowych, które nie jest przyczynieniem się strony lub jej przedstawiciela do opóźnienia w wydaniu decyzji. Zdaniem Spółki zasadny pozostaje także zarzut uciążliwej egzekucji, którą podjęto natychmiast po doręczeniu decyzji ostatecznej, a więc bez umożliwienia Skarżącej dobrowolnej zapłaty. Spółka zwróciła uwagę, że do momentu doręczenia decyzji ostatecznej miała prawo do powstrzymania się z zapłatą, zatem do momentu doręczenia tej decyzji działanie Skarżącej było zgodne z prawem, a wierzyciel uruchomił egzekucję, nie dążąc do tego, aby obowiązek został wykonany dobrowolnie. Spółka stwierdziła także, że jeśliby przyjąć, iż nawet w nowym stanie prawnym Dyrektor IS był związany stanowiskiem wierzyciela zawartym w postanowieniu SKO z 28 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. powinien objąć kontrolą również powielone przez organ nadzoru stanowisko wierzyciela, a w przypadku uznania go za nieprawidłowe, uchylić postanowienia zawierające to stanowisko. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Zdaniem Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a podniesiony w niej zarzut dotyczący naruszenia art. 34 § 1 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. jest niezasadny. W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. A zatem z woli ustawodawcy, w myśl przywołanego przepisu, zarzuty zgłoszone m.in. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca, niezależnie od skutków faktycznych dla strony. W niniejszej sprawie nastąpiło związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem SKO w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu. Odnotować bowiem należy, że organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1490/10, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowiska powyższego nie zmienia nowelizacja art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., obowiązująca od 15 sierpnia 2015 r. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione do orzekania w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), dalej: "ustawa nowelizująca", którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Natomiast art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że wskazane regulacje p.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015 r., nastąpiło to bowiem wraz z wniesieniem skargi w 2016 r., tak więc zastosowanie do niego znajdzie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, zgodnie z którym skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przepisy te jednak, jak wskazano, mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ale nie mają zastosowania w ramach postępowania egzekucyjnego w administracji. Jak wynika z przytoczonego powyżej brzmienia art. 34 § 1 p.e.a., przepis ten nie uległ zmianie, co oznacza, że pomimo zmiany kognicji sądów administracyjnych nie zmieniła się regulacja dotycząca związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela. Rację ma zatem Dyrektor IS, że organ egzekucyjny wydający rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, nie był uprawniony do samodzielnego rozpatrzenia wniesionych zarzutów i przedstawienia własnej oceny w wydanym postanowieniu odnośnie zarzutu wniesionego w trybie art. 33 § 1 pkt 1 p.e.a. W związku z tym zarzut skargi podniesiony w tym zakresie należało uznać za niezasadny. Rację ma natomiast Skarżąca, podnosząc, że jeśli nawet przyjąć, że w nowym stanie prawnym Dyrektor IS był związany stanowiskiem wierzyciela zawartym w postanowieniu SKO, to rozpatrujący niniejszą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. powinien objąć kontrolą również powielone przez Dyrektora IS stanowisko wierzyciela. Powyższe wynika choćby z uzasadnienia projektu zmian do p.p.s.a. – w szczególności zmian do art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. – obowiązujących od 15 sierpnia 2015 r. Z uzasadnienia tego jednoznaczne wynika, że wymienione w tym przepisie, jako będące przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (art. 34 § 1a p.e.a.) oraz postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela (art. 34 § 2 powołanej ustawy) mają charakter incydentalny. W tych przypadkach w pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej (postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów). Kontrolując zatem stanowisko SKO w kwestii zgłoszonego przez Skarżącą zarzutu podjęcia egzekucji w sytuacji, gdy egzekwowane zobowiązane zostało wcześniej wykonane przez Spółkę oraz podjęcia egzekucji nieistniejącego obowiązku w zakresie odsetek, należy stwierdzić, że jest ono prawidłowe. Przypomnieć należy, że zdaniem Spółki, egzekwowane zobowiązane zostało wcześniej wykonane przez Spółkę, co prowadzi – zdaniem Skarżącej - do niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz z uwagi na fakt, że egzekucja została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku w zakresie odsetek, których wielkość została zawyżona egzekwowany obowiązek nie istniał (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). W tym zakresie SKO wskazało, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby Spółka przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego uregulowała dobrowolnie podatek stanowiący zaległość podatkową wraz z odsetkami. Ponadto SKO odwołało się do uzasadnienia postanowienia stanowiącego stanowisko wierzyciela, aprobując w całości zawarte tam wywody. Z tego natomiast należy wnosić, że SKO nie podzieliło stanowiska Skarżącej odnośnie do kwestii zawyżenia w tytule wykonawczym odsetek za zwłokę z uwagi na nie zastosowanie przez organy art. 54 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613, ze zmianami, dalej "O.p."). Zdaniem SKO w niniejszej sprawie doszło do opóźnienia w wydaniu decyzji z winy strony, która nie udzieliła w stosownym terminie odpowiedzi na wezwanie organu. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie doszło w dniu 8 grudnia 2012r., tj. w dniu doręczenia Skarżącej tytułu wykonawczego wystawionego na przedmiotową zaległość, a zapłata przez Stronę nastąpiła w dniu 10 grudnia 2015r., a więc po wszczęciu postępowania egzekucyjnego. A zatem zarzut zgłoszony w tym zakresie SKO prawidłowo uznało za niezasadny. Odnosząc się zaś do kwestii – zawyżonych zdaniem Skarżącej – odsetek należy wskazać, że również w tej kwestii trafnie wskazano, że skoro do opóźnienia w wydaniu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do lipca 2010r. przyczyniła się Strona, to nie było podstaw do zastosowania przerwy w naliczaniu odsetek. Organy prawidłowo w tym zakresie przywołały treść art. 54 § 1 pkt 7 oraz § 2 O.p. Opóźnienie to było wynikiem braku odpowiedzi Strony na wezwanie organu z dnia 23 grudnia 2014r. w sprawie podania wartości linii kablowych będących jej własnością, niezbędnej do ustalenia podstawy ich opodatkowania. Organ oczekiwał na odpowiedź 51 dni, po czym ponownie wezwał Stronę w dniu 19 lutego 2015r. do złożenia wyjaśnień. Podatnik pismem z dnia 3 marca 2015r. zwrócił się o przedłużenie terminu na przekazanie tych informacji i ostatecznie udzielił odpowiedzi w dniu 17 marca 2015r. Sąd podziela w związku z tym przyjętą przez organy ocenę, że do przedłużenia postępowania przyczynił się sam Podatnik. Dlatego również zarzut na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. tj. nieistnienie dochodzonego obowiązku w zakresie odsetek należało uznać za bezzasadny. Z tych względów Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę uznał, że stanowisko wierzyciela zawarte w postanowieniu SKO z dnia 28 kwietnia 2016r., a następnie powtórzone w postanowieniu Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W.z dnia [....] czerwca 2016r. i zaaprobowane w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej, będącego przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, należało uznać za zasadne. W konsekwencji zarzut zgłoszony przez Skarżącą na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. należało uznać za niezasadny. Dodatkowo tylko Sąd wskazuje, że odnośnie zasadności zarzutu zgłoszonego w trybie art. 33 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej należy wskazać, iż organ egzekucyjny, w ramach czynności wstępnych postępowania egzekucyjnego bada dopuszczalność egzekucji, bowiem jej niedopuszczalność oznacza, iż w przypadku danego obowiązku w ogóle nie powinna być wszczęta egzekucja administracyjna. W art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Nieistnienie obowiązku czy też brak wymagalności egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1i pkt 2 u.p.e.a.) nie może być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wykluczających prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych (podmiotowych czy przedmiotowych - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2012r. sygn. akt II FSK 2615/1, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarzut oparty na tej podstawie (pkt 6) mógłby być więc uzasadniony, gdyby np. właściwa była egzekucja sądowa, a nie administracyjna, bądź dłużnik korzystał z immunitetu. Należy zaakcentować, że postępowanie egzekucyjne prowadzone było na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2015r., wystawionego przez właściwy organ, a obejmującego zaległości w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do lipca 2010 r. Obowiązek ten podlegał egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne było prowadzone przez właściwy organ administracji publicznej, a zobowiązany nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności wykluczające możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na jego osobę. Dlatego też zdaniem Sądu w zaistniałym stanie faktycznym organy nie naruszyły art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Odnosząc się zaś do zarzutu zbyt uciążliwej egzekucji, tj. zarzutu z art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. należy stwierdzić, że również ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Jak zasadnie wyjaśnił Dyrektor IS, wybór środków egzekucyjnych ze względu na stopień ich uciążliwości należy do organu egzekucyjnego, przy czym zobowiązany może wskazać inny środek, który jego zdaniem będzie możliwy do zastosowania. W niniejszej sprawie egzekucja była prowadzona z rachunku bankowego zobowiązanego, co stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych, gdyż zobowiązany zostaje ograniczony w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych i to jedynie do wysokości należności podlegających egzekucji. Rachunek pozostaje otwarty, a zobowiązany może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę. Spółka nie wskazała innego skutecznego środka egzekucyjnego. Przechodząc do oceny zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. poprzez uznanie za prawidłowy tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a., bowiem w tytule wykonawczym z dnia 2 grudnia 2015r. błędnie wskazano, że obowiązek był wymagalny, wskazać należy, że przez spełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. należy rozumieć spełnienie wymogów formalnych określonych w tymże przepisie, a zatem – zawarcie w tytule wykonawczym wszystkich danych wymaganych w świetle art. 27 u.p.e.a. Mówiąc inaczej, zarzut niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., dotyczy wymogów formalnych, jakie musi spełniać tytuł wykonawczy, aby można było na jego podstawie wszcząć w stosunku do zobowiązanego postępowanie egzekucyjne. Zdaniem Sądu ewentualna zasadność zarzutu w kwestii wyrażonej zapisem w tytule wykonawczym nie oznacza, że jednocześnie zasadny staje się zarzut niespełnienia warunków z art. 27 u.p.e.a. Sąd uznał zatem, podobnie jak organy wydające rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, za nieuzasadniony podniesiony przez Skarżącą zarzut naruszenia art. 33 pkt 10 u.p.e.a. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.