III SA/Wa 3487/16

Dnia 20 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa, po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżącą – T. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] września 2016r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 2013r. W skardze wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, której przedmiotem jest znacząca wartość - 161.747zł, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Skarżącej egzekucja ww. kwoty z jej majątku mogłaby wyrządzić poważną szkodę i negatywnie wpłynąć na jej działalność, a ponadto pośrednio wyrządzić szkodę na majątku jej pracowników. Skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji spowoduje na tyle trwałą zmianę, że powrót do stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia skargi nie będzie możliwy. W ocenie Skarżącej jej argumentacja nie stanowi wyłącznie ogólnikowych twierdzeń, lecz przedstawia spójne stanowisko poparte dokumentami oraz orzecznictwem sądowym. Tym samym za uzasadnione uznała udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu, jako forma tymczasowej ochrony sądowej, udzielanej stronie postępowania stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. może na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie Sądów administracyjnym wskazuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r. sygn. akt GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki prawne lub faktyczne, to takie skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006r. sygn. akt II SA/Bk 352/06). Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (por. NSA w postanowieniach z: 22 grudnia 2004r. sygn. akt OZ 889/04; 8 grudnia 2004r. sygn. akt OZ 694/04 i z 9 marca 2005r. sygn. akt II OZ 52/05). Przedmiotem sporu w sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Sąd podkreśla ponadto, że w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, która jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania ww. skutków z art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżąca powinna więc wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. Skarżąca, choć w uzasadnieniu wniosku wskazuje, że przedstawia spójne stanowisko poparte dokumentami oraz orzecznictwem sądowym, we wniosku o czym świadczy jego treść (13-13v akt sądowych) nie podała konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku o wstrzymanie wykonania nie ma danych o stanie majątkowym Skarżącej, również kwoty zobowiązania nie zestawiono z obecnymi środkami finansowymi, którymi dysponuje Skarżąca ani z innymi danymi, które świadczą o jej sytuacji majątkowej. Sąd zauważa ponadto, że jakkolwiek Skarżąca wskazała we wniosku o przyznanie prawa pomocy, że ma utrudnione możliwości prowadzenia działalności gospodarczej i nie jest w stanie uiścić wymaganych w sprawie kosztów sądowych, ale tych okoliczności nie uprawdopodobniła przez nadesłanie np. dodatkowych informacji dotyczących jej stanu majątkowego i dochodów, które potwierdzają jej trudną sytuację finansową, która uniemożliwia jej poniesienie wymaganych zobowiązań. Skarżąca cofnęła też wniosek o przyznanie jej prawa pomocy i uiściła wymagany w sprawie wpis sądowy - 2.000 zł. Nie sposób zatem uznać, że w aktach sądowych i we wniosku o wstrzymanie wykonania zawarte są jakiekolwiek argumenty czy dane, które umożliwiłyby Sądowi ocenę aktualnej sytuacji Skarżącej z punktu widzenia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził natomiast, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. W związku z powyższym skoro Skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.