III SA/Wa 3503/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 września 2018 r. sprawy ze skargi L. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz L.M. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z [...] marca 2016 r. Sąd Rejonowy dla W. w W. sygn. akt [...] postanowił, że spadek po K.G. nabyły wprost w równych częściach po ½ córki spadkodawczyni tj. L.M. (dalej Skarżąca lub Strona) oraz N.G. Strona została ustanowiona zarządcą tymczasowym udziału w masie spadkowej przypadającego nieznanej z miejsca pobytu N.G. Skarżąca złożyła w imieniu N.G. zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych (SD-Z2) dotyczące nabycia masy spadkowej po K.G. W zgłoszeniu wykazała nabycie przez N.G. udziału ¼ części w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym w W. przy ul. [...] o wartości 75.000 zł oraz środków pieniężnych w kwocie 28.000 zł. Wykazałarównież nabycie udziału ¼ części w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym w W. przy ul. [...] o wartości 80.000,00 zł. Postanowieniem z [...] listopada 2016 r. Sąd Rejonowy dla W. w W. sygn. akt [...] zezwolił Skarżącej jako zarządcy tymczasowemu udziału spadkowego N.G., w spadku po K.G., na sprzedaż udziału N.G. w prawie odrębnej własności lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w W. przy ul. [...] wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego gruntu i zobowiązał do złożenia części ceny sprzedaży przypadającej za udział N.G. do depozytu sądowego. Skarżąca za pośrednictwem pełnomocnika, 29 maja 2017 r. złożyła w Urzędzie Skarbowym W. wniosek o wydanie na podstawie art. 18 i 19 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadku i darowizn (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 86 ze zm.), dalej powoływanej, jako u.p.s.d., zaświadczenia o nabyciu przez N.G. spadku po zmarłej K.G. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej: NUS, organ I instancji) postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści wskazując, że żądane informacje są objęte tajemnicą skarbową a Skarżąca nie jest uprawniona do ich uzyskania. Na ww. postanowienie Skarżąca złożyła zażalenie wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu zażalenia wskazała, że rola Strony jako zarządcy tymczasowego polega na dokonywaniu za N.G. wszystkich niezbędnych czynności celem ochrony jej praw i utrzymania całości spadku (udziału). Sąd Rejonowy postanowieniem z [...] listopada 2016 r. zezwolił na sprzedaż udziału N.G. w nieruchomości i złożenie połowy ceny sprzedaży przypadającej na udział N.G. do depozytu sądowego. Wydanie zaświadczenia o uregulowaniu spraw spadkowych N.G. jest zgodne z decyzją sądu o sprzedaży odziedziczonego mieszkania i nie ma nic wspólnego z ochroną danych osobowych N.G. Postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej DIAS, organ II instancji) utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, że Skarżąca nie miała interesu prawnego w żądaniu wydania zaświadczenia o nabyciu przez N.G. spadku po zmarłej K.G., który wymagany jest zgodnie z art. 306a § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej O.p.). Zdaniem DIAS, żądanie wydania zaświadczenia oparte było wprawdzie o interes faktyczny, ale przyjmuje się, że interes faktyczny to interes indywidualny, który nie został w żaden wyraźny sposób wzięty pod ochronę przez obowiązujące prawo. Interes faktyczny nie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania zaświadczenia o żądanej treści. DIAS stwierdził, że Skarżąca będąc zarządcą tymczasowym udziału w masie spadkowej, wyznaczonym przez sąd nie jest kuratorem ani pełnomocnikiem strony nieobecnej i dlatego w myśl art. 138 § 1 i art. 138a § 1 O.p. nie może być uznana za jej reprezentanta przed organami podatkowymi. Kolejną przeszkodą do wydania zaświadczenia o żądanej treści, w ocenie organu odwoławczego było to, że dane objęte wnioskiem, zgodnie z art. 293 § 1 i § 2 O.p. stanowią tajemnicę skarbową. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Strona wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1) art. 306a § 1 i 2 O.p. przez uznanie nieistnienia interesu prawnego zarządcy tymczasowego udziału spadkowego w żądaniu wydania mu zaświadczenia dotyczącego podatku od nabycia spadku przez spadkobiercę tego udziału w sytuacji, gdy wydania zaświadczenia żądał zarządca tymczasowy udziału spadkowego, który uprzednio złożył deklarację podatkową za spadkobiercę nieznanego z miejsca pobytu; 2) art. 138 § 1 i 138a O.p. przez uznanie, że przepisy te stanowią wyłączną regulację w zakresie uprawnień do reprezentacji strony w postępowaniu podatkowym; 3) art. 138a O.p., art. 636 § 4, art. 855-862, art. 931, art. 933-941 Kodeksu postępowania cywilnego przy ustalaniu zakresu uprawnień zarządcy tymczasowego udziału spadkowego spadkobiercy nieznanego z miejsca pobytu; 4) art. 293 § 1 i 2 O.p. przez ich niewłaściwą interpretację prowadzącą do przyjęcia, że tajemnica skarbowa dotyczy ustanowionego przez sąd zarządcy tymczasowego udziału spadkowego, będącego osobą składająca deklarację podatkową za spadkobiercę. Skarżąca zarzuciła pominięcie istotnej okoliczności faktycznej - że deklaracja nabycia praw majątkowych w drodze spadkobrania przez N.G. po jej matce K.G., na druku SD-Z2 została złożona za nią przez zarządcę tymczasowego i przyjęta przez Urząd Skarbowy. Wniosła o dopuszczenie jako dowodów dołączonych do skargi dokumentów tj. korespondencji z konsulatami RP w USA, kopii postanowienia z [...] marca 2016 r. Sądu Rejonowego dla W. w W. sygn. akt [...], kserokopii wniosku o udzielenie zgody zarządcy tymczasowemu na sprzedaż udziału w nieruchomości spadkowej z 20 czerwca 2016 r., kserokopii postanowienia z [...] listopada 2016 r. Sądu Rejonowego dla W. w W. sygn. akt [...], kserokopii SD-Z2. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej powoływanej jako P.p.s.a., Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym. Przedmiotem sporu w tej sprawie jest odmowa wydania zaświadczenia. Stosownie do art. 306a § 1 O.p. organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Na podstawie art. 306a § 2. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Przepisy art. 306a § 2 pkt 1 i 2 O.p. określają odrębne przesłanki powstania uprawnienia do żądania od organu wydania zaświadczenia. Obowiązek wydania zaświadczenia powstaje, jeżeli strona złoży wniosek o wydanie zaświadczenia w związku z przesłankami wskazanymi w art. art. 306a § 2 pkt 1 lub 2 O.p. Odrębny charakter, wskazanych w art. 306a § 2 pkt 1 i 2 O.p., przesłanek wydania zaświadczenia skutkuje tym, że wystąpienie jednej z tych przesłanek wystarcza do skutecznego żądania od organu wydania zaświadczenia i nie musi wystąpić druga z przesłanek określonych w tych przepisach. W szczególność brak interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, może stanowić podstawę odmowy wydania zaświadczenia jedynie w sytuacji, gdy jednocześnie nie wystąpiła sytuacja opisana w hipotezie art. 306a § 2 pkt 1 O.p. W rozpoznanej sprawie Skarżąca złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia na urzędowym druku, w którym jako podstawę prawną zaświadczenia wskazano art. 18 i 19 u.p.s.d. Art. 18 u.p.s.d. ustanawia notariuszy płatnikami podatku od dokonanej w formie aktu notarialnego: darowizny, umowy nieodpłatnego zniesienia współwłasności lub ugody w tym przedmiocie, umowy nieodpłatnego ustanowienia służebności, umowy nieodpłatnego ustanowienia użytkowania. W rozpoznanej sprawie nie wystąpiła żadna z tych czynności zatem przepis ten nie miał zastosowania do złożonego przez Skarżącą wniosku o wydanie zaświadczenia. Skarżąca zamierzała zbyć udziały w odrębnej własności lokalu mieszkalnego i w prawie użytkowania wieczystego gruntu, które należały do Skarżącej i jej siostry. Na sprzedaż udziałów siostry uzyskała zgodę Sądu Rejonowego dla W. [...] Wydział Cywilny wyrażoną postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r., sygn. akt [...]. Do zbycia przedmiotowych udziałów na podstawie art. 19 ust. 6 u.p.s.d. konieczne było przedstawienie notariuszowi zaświadczenia o braku obowiązku zapłaty podatku od nabycia tych udziałów w drodze dziedziczenia. Powołany przepis stanowi, że jeżeli przedmiotem aktu notarialnego, który ma być sporządzony, lub dokumentu, co do którego notariusz ma uwierzytelnić podpis, ma być zbycie praw do spadku albo zbycie lub obciążenie rzeczy lub praw majątkowych uzyskanych tytułem, określonym w art. 1, notariusz może dokonać tych czynności tylko za uprzednią pisemną zgodą naczelnika urzędu skarbowego albo po przedstawieniu zaświadczenia wydanego przez naczelnika urzędu skarbowego potwierdzającego, że nabycie jest zwolnione od podatku, że należny podatek został zapłacony albo zobowiązanie podatkowe wygasło wskutek przedawnienia. W art. 1 pkt 1 u.p.s.d. wymienione jest dziedziczenie. Zatem nie ulega wątpliwości, że art. 19 ust. 6 u.p.s.d. w sytuacji, gdy Skarżąca nie występowała do organu o wyrażenie zgody na zbycie przedmiotu dziedziczenia, wymagał do zbycia tego przedmiotu potwierdzenia przez organ podatkowy w formie zaświadczenia, że na Skarżącej i jej siostrze nie ciąży obowiązek zapłaty podatku od spadku i darowizn z tytułu odziedziczenia przedmiotu sprzedaży. Oznacza to, że w rozpoznanej sprawie wystąpiła przesłanka wydania zaświadczenia określona w art. 306a § 2 pkt 1 O.p. t.j. ustanowienie w przepisie prawa wymogu urzędowego poświadczenia określonych faktów lub stanu prawnego. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że w rozpoznanej sprawie organ pierwszej instancji na podstawie art. 306a § 2 pkt 1 O.p. był zobligowany do załatwienia wniosku Skarżącej o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 19 ust. 6 u.p.s.d. przez stwierdzenie w zaświadczeniu, że na Skarżącej i jej siostrze nie ciąży obowiązek zapłaty podatku, gdyż obowiązek ten wygasł wskutek zwolnienia z podatku, zapłaty lub przedawnienia. Załatwienie wniosku Skarżącej mogło nastąpić też przez odmowę wydania zaświadczenia, gdyby organ uznał, że na Skarżącej lub jej siostrze ciąży obowiązek zapłaty podatku. Odrębny i wzajemnie niezależny charakter przesłanek wskazanych w art. 306a § 2 pkt 1 i 2 O.p. powodował, że stwierdzenie wstąpienia okoliczności wskazanej w art. 306a § 2 pkt 1 O.p. wyłączało możliwość odmowy wydania zaświadczenia z powodu braku po stronie Skarżącej interesu prawnego, o którym mowa w art. 306a § 2 pkt 2 O.p. W świetle tych wniosków należało stwierdzić, że odmówienie zaskarżonym postanowieniem wydania żądanego przez Skarżącą zaświadczenia z powodu braku po jej stronie interesu prawnego, o którym mowa w art. 306a § 2 pkt 2 O.p. było sprzeczne z tym przepisem oraz z art. 306a § 2 pkt 1 O.p. Załatwienie złożonego w niniejszej sprawie wniosku Skarżącej o wydanie zaświadczenia w zakresie wynikającym z art. 19 ust. 6 u.p.s.d., wymagało ocenienia przez organ skuteczności złożenia przez Skarżącą zgłoszenia ZD-Z2, w którym wykazała ona nabycie przez N.G. spadku po K.G. Czynność tę Skarżąca wykonała dwukrotnie tj. 23 sierpnia 2016 r. (karta 3 akt administracyjnych) i 29 maja 2017 r. ( karta 8 akt administracyjnych). Organ pierwszej instancji w celu załatwienia złożonego przez Skarżącą wniosku o wydanie zaświadczenia musi wypowiedzieć się czy, w sprawie wystąpił stan prawny wynikający z art. 4a ust. 1 u.p.s.d tj. czy N.G. jest zwolniona z podatku od nabycia przedmiotu sprzedaży na skutek złożenia przez Skarżącą zgłoszenia, o którym mowa w tym przepisie. W rozpoznanej sprawie załatwienie wniosku skarżącej o wydanie zaświadczenia wymaga wypowiedzenia się przez organ w kwestii, czy złożenie zgłoszenia o którym mowa w art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.,s.a.d. za podatnika przez inną osobę jest dopuszczalne a jeżeli tak, czy osobą tą może być ustanowiony przez sąd zarządca tymczasowy udziału podatnika w masie spadkowej. W rozpoznanej sprawie organy obydwu instancji powołując się błędnie na art. 293 § 1 i 2 O.p oraz art. 306a § 2 pkt 2 O.p. wydały postanowienia, którymi uchyliły się od rozstrzygnięcia we wskazanym powyżej zakresie. Uchybienie to należało ocenić, jako działanie naruszające zasadę zaufania do organów podatkowych, którą określa art. 121 § 1 O.p. Stwierdzenie naruszenia tej zasady uzasadnione jest tym, że zakres w jakim sprawa niniejsza powinna była zostać załatwiona wynika wprost z art. 19 ust. 6 i art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. oraz art. 306a § 2 pkt 1 O.p. Ustalenie tego zakresu nie wymagało skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. Zdaniem Sądu organy obydwu instancji bezzasadnie uznały, że w rozpoznanej sprawie należało odmówić Skarżącej wydania zaświadczenia z uwagi na wynikający z art. 293 § 1 i 2 O.p. obowiązek ochrony tajemnicy skarbowej. Skarżąca składając wniosek o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 6 u.p.s.d. w istocie wystąpiła o ocenę prawnopodatkową złożonych przez nią zgłoszeń SD-Z2 a zatem o udzielenie informacji dotyczącej skutków podatkowych czynności dokonanej przez Skarżącą. W tym stanie faktycznym uchylenie się przez organ z powołaniem się na tajemnicę skarbową, od wypowiedzenia się w kwestii, czy nabycie spadku przez siostrę Skarżącej jest zwolnione z podatku czy nie było pozbawione podstaw, gdyż odmowa organu dotyczyła okoliczności faktycznych, które Skarżąca znała. Na podstawie art. 293 § 1 O.p. ochronie przed ujawnieniem podlegają indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów. Informacja, którą Skarżąca chciała uzyskać od organu (nabycie zwolnienia z podatku przez siostrę na podstawie zgłoszenia złożonego przez Skarżącą) nie była informacją wynikającą z treści deklaracji lub innych dokumentów, które były złożone przez podatnika, płatnika lub inkasenta. Informacja ta nie mieściła się też w zakresie danych wskazanych w art. 293 § 2 pkt 1-8 O.p. Niezależnie od powyższych wniosków Sąd stwierdził, że skoro Skarżąca jako zarządca tymczasowy była podmiotem uprawnionym do dokonania sprzedaży udziału N.G. w nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny i w prawie użytkowania wieczystego, to z treści art. 19 ust. 6 u.p.s.d. należało wywodzić, że na podstawie tego przepisu była uprawniona do żądania wydania jej zaświadczenia, o którym mowa w tym przepisie odnoszącego się do majątku, który zamierzała zbyć jako zarządca tymczasowy. Przepis art. 19 ust. 6 u.p.s.d. nakłada obowiązek przedłożenia przy sprzedaży odziedziczonych składników majątku zaświadczenia, z którego wynikać będzie że na zbywcy nie ciąży obowiązek zapłaty podatku od nabycia tych składników w drodze dziedziczenia. Należy podkreślić, że obowiązek ustanowiony w art. 19 ust. 6 u.p.s.d. obejmuje wszystkie przypadki zbycia majątku nabytego tytułem określonym w art. 1 u.p.s.d. i w tym zakresie nie ma wyjątków. Zatem obowiązek ten obejmuje także zbycie przez zarządcę tymczasowego zarządzanego przez niego majątku. Objęcie przedmiotowym obowiązkiem zbycia majątku dokonywanego przez zarządcę tymczasowego spadku skutkuje tym, że podmiot ten staje się podmiotem w stosunku, do którego spełniona zostaje przesłanka uprawnienia do żądania zaświadczenia, o której mowa w art. 306a § 2 pkt 1 O.p. Przyjęcie, że zarządca tymczasowy nie jest podmiotem uprawnionym do uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w tym przepisie oprócz oczywistej sprzeczności z art. 306a § 2 pkt 1 O.p. oznaczałoby też, że przepis art. 19 ust. 6 u.p.s.d. ustanawia obowiązek obejmujący swym zakresem także zarządców tymczasowych, którego ta grupa adresatów normy zawartej w powołanym przepisie spełnić nie może. Należy wskazać, że oznaczałoby to w istocie, że zarządca tymczasowy pomimo tego, że na gruncie prawa cywilnego jest podmiotem, który może zostać upoważniony do zbycia zarządzanego majątku to uprawnienia tego wykonać nie może z powodu niemożności spełnienia warunku ustanowionego przez art. 19 ust. 6 u.p.s.d. Wniosek taki jest z oczywistych względów nie do przyjęcia. Zatem wydanie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu pierwszej instancji z powołaniem się na zakaz wynikający z art. 293 § 1 i 2 O.p. było bezzasadne. Skoro Skarżąca była podmiotem uprawnionym do wystąpienia do organu z żądaniem wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 6 u.p.s.d. to podstawą do odmowy wydania zaświadczenia nie mogła być podnoszona przez organy okoliczność, że Skarżąca jako zarządca tymczasowy udziału spadkowego N.G. nie była żadnym z reprezentantów wskazanych w art. 138 § 1 i art. 138a § 1 O.p. Uprawnienie Skarżącej do żądania przedmiotowego zaświadczenia wynikało z art. 19 ust. 6 u.p.s.d. i w tej sytuacji do skuteczności wystąpienia z tym żądaniem nie było wymagane uzyskania przez Skarżącą statusu pełnomocnika lub kuratora. Zatem organ uzasadniając odmowę wydania przedmiotowego zaświadczenia bezzasadnie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdził, że przemawiała za tym treść art. 138 § 1 i 138a § 1 O.p. W rozpoznanej sprawie nie zachodziła potrzeba uwzględnienia wniosku Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z dołączonych do skargi dokumentów dotyczących braku możliwości skontaktowania się z N.G., gdyż okoliczność ta nie była kwestionowana przez organy a większość tych dokumentów znajduje się w aktach sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe będą miały obowiązek uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku. W szczególności organy będą miały obowiązek uznać, że Skarżąca jest podmiotem uprawnionym do wystąpienia z żądaniem wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 6 u.p.s.d. Wydanie lub odmowa wydania przedmiotowego zaświadczenia będzie wymagało zajęcia przez organ pierwszej instancji stanowiska w przedmiocie skuteczności złożenia przez Skarżącą zawiadomień ZD-Z2 na rzecz jej siostry. Kwestia ta nie była przedmiotem zaskarżonego postanowienia i na obecnym etapie postępowania Sąd nie miał podstaw do wypowiadania się w tym zakresie. Zdaniem Sądu przy rozpoznawaniu tej sprawy organy i Skarżąca powinny mieć na uwadze także okoliczność, że przepis art. 19 ust. 6 u.p.s.d. uprawnia organ do wydania zgody na zbycie odziedziczonego składnika majątkowego, gdy zobowiązanie podatkowe z tytułu dziedziczenia nie zostało zapłacone, a zatem w sytuacji, gdy brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o tym, że podatek od nabycia w drodze dziedziczenia zbywanego składnika majątku nie jest należny. Zgoda taka może być wydana w sytuacji, gdy pomimo nieuiszczenia podatku od nabycia majątku, który ma być przedmiotem zbycia zachodzą okoliczności faktyczne pozwalające organowi na dokonanie wymiaru należnego zobowiązania w podatku od spadków i darowizn oraz zaspokojenie należności wynikającej z tego zobowiązania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. Na zasądzony zwrot kosztów postępowania sądowego złożyły się: wpis od skargi pobrany od Skarżącej w kwocie 100 zł na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł, obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) oraz opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł..