III SA/Wa 3506/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] października 2005 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. postanawia -o d r z u c i ć s k a r g ę- Decyzją z dnia [...] października 2005 r., nr [...], Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. (przywoływane dalej jako SKO) uchyliło decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...], ustalającą M.W. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2004 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, tj. Wójta Gminy B. Pismem z dnia [...] listopada 2005 r. Gmina B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej wskazaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. W skardze wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] października 2005 r., nr [...], 2) zasądzenie od M.W. na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, 3) wyłączenie od orzekania w postępowaniu tych sędziów, którzy (lub członkowie ich rodzin) są właścicielami działek i domków rekreacyjnych, gdyż orzekanie przez nich w tej sprawie może budzić wątpliwości co do ich bezstronności. Podniesiono, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz została wydana z naruszeniem art. 165 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Ponadto Gmina B. zarzuca, iż SKO nie uwzględniło zmiany stanu prawnego w 2004 r. Strona skarżąca swój interes prawny w przedmiotowej sprawie wywodzi z faktu, iż podatki od nieruchomości są jej dochodami. W piśmie z dnia [...] grudnia 2005 r. SKO odpowiadając na skargę wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 tego paragrafu wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi § 3 powołanego artykułu. W takim stanie rzeczy zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji w ogóle nie mogą być przedmiotem rozpoznania przez sąd. Sąd w całej rozciągłości popiera podziela pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z 15 października 1990 r. SA/Wr 990/90 (ONSA 1990/4 poz. 7), iż bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy nie jest ona stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzje wydaje wójt gminy. Gmina ani żaden jej organ nie są uprawnione do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego . Podobne stanowisko zostało wyrażone w Uchwale Składu Pięciu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 1999 r. OPK 14/2000 (ONSA 2001/1 poz. 17) i w Uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. OPS 1/2003 (ONSA 2003/4 poz. 115). Oznacza to, że gmina której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, wydane w tej sprawie. Z tego powodu skarga Gminy B. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z uwagi na to, że skarga podlegała odrzuceniu, brak było podstaw do rozpoznania wniosku strony skarżącej o wyłączenie od orzekania w postępowaniu wszystkich sędziów, którzy są (lub członkowie ich rodzin) właścicielami działek i domków rekreacyjnych. Z uzasadnienia tego wniosku wynikało, że dotyczył on merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, jednakże skoro jak już Sąd wyjaśnił niniejsza skarga nie może zostać rozpoznana merytorycznie z powodu braku legitymacji strony skarżącej do wniesienia skargi to odpadła również podstawa do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów.