III SA/Wa 3515/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), sędzia WSA Tomasz Janeczko, Protokolant referent Piotr Niewiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2015 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Burmistrz Miasta P. ustalił R. Z. (dalej jako "Skarżący") wymiar podatku od nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], nr dz. ew. [...], obręb [...], na 2015 r. W wyniku złożonego przez Skarżącego odwołania od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2015 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ powołał treść art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj.: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej jako "u.p.o.l.") oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. Z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm., dalej jako "u.p.g.k."), Według Kolegium skoro z urzędowego rejestru gruntów wynika, że Skarżący jest we władaniu konkretnych działek, to organy podatkowe zobowiązane są do uwzględnienia tych zapisów przy wymiarze podatku. Oran wyjaśnił, iż ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i postępowaniu podatkowym. W ocenie organu jeżeli Skarżący kwestionuje zawarte tam dane, najpierw powinien wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w ustawie z 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. W związku z powyższym organ odwoławczy podkreślił, iż dla organów podatkowych wiążące są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z danych tych wynika, iż sporna nieruchomość jest oznaczona jako trzy budynki, z czego jeden jest oznaczony jako "mieszkalne" - dz. nr ew. [...] i dwa są oznaczone jako "inne mieszkalne" - dz. nr ew. [...] i [...]. Organ zaznaczył, iż pomimo wezwania organu I instancji, do chwili wydania decyzji przez ten organ, odwołujący się nie wnosił o dokonanie korekty informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia [...] sierpnia 2015 r. W tej sytuacji, dla organów podatkowych są wiążące dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W związku z powyższym SKO uznało sposób wyliczenia podatku przez organ I instancji za prawidłowy. W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości wraz z utrzymaną przez nią w mocy decyzją Burmistrza Miasta P. z [...] sierpnia 2015 r. ustalającej wymiar podatku od nieruchomości dla nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] i przekazanie sprawy do pierwszej instancji w celu usunięcia naruszenia prawa i wyjaśnienia wszelkich okoliczności oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie : - art. 4 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a i b u.p.o.l. w związku z wypisem z rejestru gruntów i kartoteką budynków poprzez wadliwą wykładnię i bezpodstawne uznanie, że każdy budynek niemieszkalny związany jest z działalnością gospodarczą, - art. 120-123 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez dowolne ustalenie przedmiotu opodatkowania, wbrew złożonej deklaracji i przyjęcie, że pozostałe nieruchomości określone, jako niemieszkalne służą działalności gospodarczej, - art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe zastosowanie, gdyż nie jest prawdą, że e jedynym sposobem wykazania nieprawidłowości wpisów w ewidencji będzie doprowadzenie do ich zmiany w postępowaniu innym niż podatkowe. - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji I instancji. W uzasadnieniu Skarżący zarzucił, iż organy obu instancji dokonały prostego, acz błędnego rozumowania. Skoro wypis z rejestru gruntów i kartoteki budynków wskazuje, że część budynków ma charakter mieszkalny i inny niż mieszkalny, to te drugie automatycznie zakwalifikowały, jako związane z działalnością gospodarczą. W ocenie Skarżącego nie ma żadnego powiązania pomiędzy ustawą prawo geodezyjne i kartograficzne z ustawą z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Podniósł, iż trudno komórkę na węgiel czy inne pomieszczenie z przeznaczeniem innym niż mieszkalne powiązać z działalnością gospodarczą. Podkreślił, iż orzecznictwo sądów administracyjnych nie uzasadnia takiego automatyzmu. Skarżący zarzucił, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odnosi się do materiałów dowodowych zgromadzonych w postępowaniu ani do złożonego odwołania. Organ II instancji bezkrytycznie powielił stanowisko I instancji pomijając pisma złożone przez Skarżącego w tym postępowaniu. Skarżący podniósł, iż Ordynacja podatkowa dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. W niniejszej sprawie Skarżący wykazywał, że już w toku postępowania podatkowego czynił starania o zmianę wpisu w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do spornego budynku. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 17 stycznia 2017r. pełnomocnik Skarżącego, działając na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a") wniósł o dopuszczenie dowodu z kserokopii dwóch dokumentów: decyzji Urzędu Miejskiego w P. z dnia [...] czerwca 1994r. oraz decyzji nr [...] na okoliczność charakteru nieruchomości objętej opodatkowaniem i poprzedniej wysokości podatku od tej samej nieruchomości, a także na okoliczność wybiórczego zebrania materiału dowodowego. Na rozprawie w dniu 30 stycznia 2017r. Sąd, działając na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., postanowił nie dopuścić wniosku dowodowego zawartego w piśmie procesowym z dnia 17 stycznia 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrolując w tak zakreślonych granicach zaskarżoną decyzję, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. w sprawie wymiaru Skarżącemu podatku od nieruchomości na rok 2015. W decyzji będącej przedmiotem skargi wysokość podatku od nieruchomości określono na kwotę 1.438,00 zł, na którą złożyły się kwoty dotyczące opodatkowania tym podatkiem poszczególnych przedmiotów opodatkowania, tj. budynków mieszkalnych, pozostałych budynków oraz gruntów pozostałych. Skarżący podnosi, że skoro wypis z rejestru gruntów i kartoteki budynków wskazuje, że część budynków ma charakter mieszkalny i inny niż mieszkalny, to organy podatkowe nieprawidłowo te drugie automatycznie zakwalifikowały, jako związane z działalnością gospodarczą. W ocenie Skarżącego nie ma żadnego powiązania pomiędzy ustawą prawo geodezyjne i kartograficzne z ustawą z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżący podniósł, iż trudno komórkę na węgiel czy inne pomieszczenie z przeznaczeniem innym niż mieszkalne powiązać z działalnością gospodarczą. Podkreślił, iż orzecznictwo sądów administracyjnych nie uzasadnia takiego automatyzmu. Odnosząc się do powyższego Sąd stwierdza, że ani z decyzji wydanej w niniejszej sprawie przez organ I jak i II instancji nie wynika, aby którykolwiek z przedmiotów opodatkowania został opodatkowany jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powyższe wynika choćby z zastosowanych przez te organy stawek podatkowych. Jak bowiem wynika z treści decyzji organu podatkowego I instancji do budynków mieszkalnych zastosowano stawkę podatku w wysokości 0,75 zł za m2, do budynków pozostałych – 7,77 zł, a do gruntów pozostałych – 0,47 zł, co jest zgodne z § 1 pkt 1 lit. c) oraz pkt 2 lit. a) i e) znajdującej się w aktach sprawy uchwały Rady Miasta P. z dnia [...] października 2014r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2015r. Zgodnie zaś z § 1 pkt 2 lit. b) tej uchwały stawka podatku od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi 23,13 zł za m2 i w niniejszej sprawie nie została zastosowana. Wydaje się zatem, że argumentacja Skarżącego zmierza do wykazania błędnego ustalenia przez organy podatkowe podatku w części dotyczącej budynku uznanego przez organ za niemieszkalny, podczas gdy – zdaniem Skarżącego – jest to budynek mieszkalny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podnosi, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów, znajdującej się w aktach sprawy. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się więc do oceny zasadności zaaprobowania przez organy administracji prowadzące postępowanie w sprawie, wiążącego charakteru danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W tym zakresie rację należało przyznać organom podatkowym. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przy czym zwrot "wymiar podatku" należy interpretować jako ustalenie (określenie) zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem elementów przedmiotowych jak i podmiotowych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma odpowiedź na pytanie, w jakim zakresie organ podatkowy, w ramach postępowania dotyczącego wymiaru podatku od nieruchomości, związany jest informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych dość powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, dostępna: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Z powyższego wynika, że decydująca i rozstrzygająca w sprawie jest ewidencja gruntów. Dodać należy, że dane z ewidencji gruntów korzystają z domniemania prawdziwości do czasu ich zmiany dokonanej w trybie przewidzianym przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W rezultacie Burmistrz Miasta P. nie mógł ustalić wymiaru podatku od nieruchomości w oparciu o inne dane, niż wynikające z rejestru gruntów. Podkreślić przy tym należy, że burmistrz jako organ podatkowy nie ma żadnych kompetencji do dokonywania zmian w ewidencji gruntów. Zgodnie z art. 7 pkt 1 oraz art. 22 u.p.g.k. prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym ewidencji gruntów i budynków, gleboznawczej klasyfikacji gruntów i geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu należy do zadań starosty, a nie burmistrza. Ewentualne zmiany w ewidencji gruntów mogą następować w zależności od zmiany danych, które zobowiązane są przekazać staroście właściciele gruntów, właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne. Z powyższego wynika, że Skarżący powinien w pierwszej kolejności uzyskać zmianę w ewidencji gruntów, uwzględniającą rzeczywisty stan nieruchomości. W tej sytuacji zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia w niniejszej sprawie przepisów postępowania, tj. art. 120-123, 193 § 4 oraz art. 210 § 4 O.p. zmierzające do podważenia powyższego stanowiska organów podatkowych co do związania tych organów danymi zawartymi w ewidencji gruntów należało uznać za niezasadne. Również zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a i b u.p.o.l. nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu z kserokopii pism dołączonych do pisma procesowego z dnia 17 stycznia 2017r. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wskazać zatem należy, iż przedłożone przez pełnomocnika Skarżącego kserokopie pism nie mogą być uznane za dokumenty, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Z tego względu Sąd odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu. Ponadto Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, co oznacza, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Jak wskazano powyżej, Sąd może przeprowadzić jedynie uzupełniające postępowania dowodowe z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przy czym to uzupełniające postępowanie nie może mieć na celu ponownego ustalania stanu faktycznego w sprawie, ale jedynie kontrolę poprawności ustalenia tego stanu przez organ. A zatem również z tego względu nie wniosek dowodowy pełnomocnika Skarżącego nie mógł być uwzględniony, gdyż złożone kserokopie pism nie były przedmiotem oceny w postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe w niniejszej sprawie. Podsumowując, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, stwierdza, iż zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a organ wydał zaskarżoną decyzję w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, które pozwoliło na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, którego ocena jest prawidłowa, podobnie jak dokonana subsumcja do przepisów prawa materialnego. Wyniki postępowania dowodowego przeprowadzone przez organ znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.