III SA/Wa 3517/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Pinkowski, asesor WSA Artur Kot, asesor WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Protokolant Konrad Aromiński, po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2005 r. Nr [...] w przedmiocie: stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy p o s t a n a w i a odrzucić skargę W dniu 4 lipca 2005 r. R. S. złożył wniosek o umorzenie należności wobec ZUS z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne. W odpowiedzi na ten wniosek Zakład Ubezpieczeń Społecznych - zwany dalej "Zakładem" decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. odmówił Skarżącemu umorzenia przedmiotowych należności. Decyzja ta została skarżącemu doręczona w dniu 9 września 2005 r. Pismem z dnia 18 września 2005 r., wniesionym do Zakładu 29 września 2005 r. Skarżący wniósł zażalenie na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2005 r., informując jednocześnie, że spóźnił się z terminem do wniesienia odwołania, ponieważ nie miał możliwości dotarcia do Zakładu w O.. W odpowiedzi na powołane wyżej pismo Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] października 2005 r. stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oraz odmówił przywrócenia terminu do złożenia ww. wniosku. W uzasadnieniu decyzji Prezes ZUS wskazał, iż skarżący otrzymał decyzję w dniu 9 września 2005 r. a wniosek o ponowne rozpoznanie złożył dopiero w dniu 29 września 2005 r. Ponadto wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nie nastąpiło bez jego winy. Następnie pismem z dnia 12 listopada 2006 r. R. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...] w sprawie odmowy umorzenia składek. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał na trudną sytuację materialną spowodowaną problemami zdrowotnymi. Mając to na uwadze skarżący wniósł o umorzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny składek z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego. W odpowiedzi na skargę Pełnomocnik Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o oddalenie skargi ze względu na to, iż skarżący nie wykazał, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 52 § 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zważywszy, że skarżący wskazuje w skardze, że skarży decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. jako wydaną w I instancji odmawiającą umorzenia należności z tytułu zaległych składek, Stronie zgodnie z pouczeniem zawartym w ww. decyzji przysługiwało prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy do Prezesa ZUS. Strona uchybiła terminowi do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W związku powyższym, wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia. W ocenie Sądu, wniesienie skargi na decyzję organu administracyjnego I instancji naruszało dyspozycję zacytowanego powyżej przepisu, w związku czym wniesiona przez skarżącego skarga z mocy prawa jest niedopuszczalna. Na tym etapie postępowania skarżący mógł zaskarżyć jedynie decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych pozostawiającą wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy bez rozpatrzenia, czego nie uczynił. Ponadto Sąd informuje skarżącego, iż w przypadku pogorszenia jego sytuacji materialnej lub zdrowotnej można złożyć ponownie wniosek o umorzenie zaległości. Mając taki stan faktyczny Sąd zobligowany jest odrzucić skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.