III SA/Wa 3519/06

III SA/Wa 3519/06 POSTANOWIENIE Dnia 29 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Ł. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym postanawia odrzucić skargę Pełnomocnik Skarżącego S. Ł., radca prawny G. K. , wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Zdrowia w przedmiocie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 2006) Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z powyższym przepisem, a także z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193; powoływanego dalej jako "rozporządzenie Rady Ministrów"), zgodnie z którym wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszczano na wezwanie, po przekazaniu skargi sądowi. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego opublikowane zostało w Dzienniku Ustaw z dnia 17 marca 2006 r. i z tym dniem przestał obowiązywać wskazany przepis rozporządzenia Rady Ministrów. W sprawie pełnomocnik Skarżącego obowiązany był do uiszczenia wpisu stałego, należnego od skargi w kwocie 100 zł. Wpis ten został określony na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów. Pełnomocnik Skarżącego nie zastosował się do obowiązku wynikającego z art. 221 P.p.s.a. i wpisu należnego od skargi nie uiścił. W konsekwencji, nieuiszczenie wpisu należnego od skargi, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie - w świetle cytowanego przepisu stanowi podstawę do odrzucenia skargi. Z powyższych względów, na podstawie art. 221 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.