III SA/Wa 3522/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak- Osetek, , po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. K. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2016 r. o sygn. akt III SA/Wa 3522/14 w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie \ U Z A S A D N I E N I E Skarżący J.K. zwrócił się o zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej. Wskazał, iż jedynym jego dochodem jest emerytura wynosząca 1.100 zł. Z emerytury w wysokości 1.150 zł utrzymuje się również żona Skarżącego. Ich dochód w całości przeznaczany jest na podstawowe potrzeby takie jak opłaty czynszowe i medialne, jedzenie, lekarstwa. Skarżący podkreślił, że konieczność poniesienia kosztów sądowych narazi go na niemożność kupna leków podtrzymujących życie i kruchy stan zdrowia, żywności, opłacenia wizyt u lekarzy, rehabilitacji po przebytych zabiegach. Powołał się także na orzeczenie o niezdolności do samodzielnej egzystencji. Skarżący podał, że posiada na tzw. "czarną godzinę" oszczędności w wysokości jednej emerytury. Nie posiada żadnego majątku. Przedstawił strukturę wydatków, wśród których wymienił czynsz za mieszkanie (800 zł), energię elektryczną (180 zł), telewizję (70 zł), telefon (35 zł), koszty leków, rehabilitacji i jedzenia. Wskazał również na przyznane mu już wcześniej zwolnienie od wpisu od skargi. W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżący przesłał zeznania podatkowe, odcinki przekazów pocztowych, dokumenty obrazujące wydatki, wyciągi bankowe. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2016r. referendarz sądowy odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu wyjaśnił, że Skarżący posiadał możliwość zabezpieczenia środków na pokrycie wpisu od skargi kasacyjnej, bowiem wraz z żoną uzyskuje stałe dochody, z których może poczynić oszczędności (co zresztą – jak sam przyznał – czyni). Świadczy o tym także fakt uregulowania w maju 2015 r. należności w kwocie ponad 5.000 zł za pobyt na leczeniu uzdrowisko-rehabilitacyjnym Skarżącego i jego żony. Referendarz stwierdził, że powyższe okoliczności pokazują, że na przestrzeni minionego roku Skarżący miał możliwość zapewnienia sobie środków, które pozwoliłyby mu obecnie na uiszczenie należnego wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 5.570 zł. Referendarz zarzucił również, że Skarżący pominął milczeniem kwestie wyraźnie wskazane w wezwaniu z 25 stycznia 2016 r. Nie udzielił mianowicie wyjaśnień na temat posiadanych oszczędności, ewentualnego darowania wnuczce zajmowanego lokalu, wynagrodzenia wypłaconego pełnomocnikowi. Wśród przesłanych dokumentów zabrakło także wyciągów z rachunku bankowego, jaki w banku [...] posiada żona Skarżącego. Z tych względów referendarz uznał, iż Skarżący nie wykazał, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi kasacyjnej. W sprzeciwie Skarżący zarzucił, że referendarz błędnie ustalił, iż jest on w stanie ponieść koszty postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i dla rodziny. Ponadto stwierdził, że koszty leczenia są niezbędne dla dalszego prawidłowego funkcjonowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W myśl art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej "P.p.s.a.") stronie postępowania sądowo-administracyjnego może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie natomiast do treści art. 259 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Rozpoznając sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 P.p.s.a.). W ocenie Sądu zaskarżone sprzeciwem postanowienie referendarza sądowego WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2016 r. wydane zostało prawidłowo, w poprawnie ustalonym stanie faktycznym. Referendarz sądowy słusznie zauważył bowiem, że iż Skarżący nie wykazał, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi kasacyjnej. Zdaniem Sądu powyższa konkluzja jest bezspornie prawidłowa i ma oparcie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych. Uwzględniając powyższą argumentację stwierdzić należy, iż zasadnie zważono w zaskarżonym postanowieniu, że Skarżący nie spełnił warunków do przyznania prawa pomocy, gdyż w ciągu minionego roku był stanie poczynić oszczędności umożliwiające mu pokrycie należnego w sprawie wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Referendarz słusznie zauważył, że Skarżący wraz z żoną uzyskuje stałe dochody, a ponadto, że pokrył koszty w kwocie ponad 5.000 zł za pobyt na leczeniu uzdrowisko-rehabilitacyjnym swoim i jego żony. Ponadto, jak słusznie zauważył referendarz Skarżący, pominął milczeniem kwestie dotyczące posiadanych oszczędności, ewentualnego darowania wnuczce zajmowanego lokalu, wynagrodzenia wypłaconego pełnomocnikowi. Skarżący nie przedstawił także wyciągów z rachunku bankowego, jaki w banku [...] posiada żona Skarżącego. Zauważyć ponadto należy, że Skarżący także na etapie sprzeciwu nie przedstawił argumentacji (ani nie załączył wspierających tą argumentację dokumentów), która mogłaby skutecznie podważyć ocenę wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy, dokonaną w zaskarżonym postanowieniu z dnia 11 lutego 2016 r. Z tego też względu skonstatować należy, iż Skarżącemu prawidłowo i zasadnie odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi kasacyjnej. Skarżący nie spełnił bowiem przesłanek przyznania prawa pomocy wynikających z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 259 i art. 260 § 1 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.