III SA/Wa 3539/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku skarżącej – H. Sp. z o.o., na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz z dnia [...] czerwca 2015 r. obejmujących zaległości z tytułu kar i grzywien pieniężnych w kwocie należności głównej 84.000 zł plus należne odsetki za zwłokę. W dniu [...] sierpnia 2015 r. protokołem zajęcia i odbioru ruchomości dokonano zajęcia ruchomości w postaci automatów do gier. Zajęte ruchomości pozostawiono pod dozorem pracownika magazynu depozytowego, który własnoręcznym podpisem potwierdził fakt objęcia dozoru nad ruchomościami. Protokół zajęcia i odbioru ruchomości został doręczony Skarżącej w dniu 1 lutego 2016 r. Pismem z 9 lutego 2016 r., Skarżąca działając na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm., dalej – "u.p.e.a."), wniosła skargę na powyższą czynność egzekucyjną, tj. zajęcie automatów, wskazując, że została podjęta w czasie uchylenia decyzji wymiarowych przez sąd administracyjny. Ponadto podniosła, że zakazy eksploatowania automatów do gier losowych w miejscu nie będącym kasynem gry oraz nieobjętym ważną koncesją na prowadzenie kasyna gry, jako przepisy techniczne, które nie były w Polsce notyfikowane, nie mogą być stosowane wobec osób, które tych zakazów nie przestrzegają. Ponadto na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., Skarżąca wniosła zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie, wskazując na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej ze względu na bezskuteczność obowiązków wyrażanych przez nienotyfikowane przepisy techniczne. Postanowieniem z [...] czerwca 2016 r., Dyrektor Izby Celnej w W. oddalił skargę na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu ruchomości w postaci automatów do gier. Organ egzekucyjny zaznaczył, że przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu mogą być jedynie zarzuty dotyczące prawidłowości zaskarżonej czynności, nie zaś działań będących podstawą egzekucji. Dyrektor Izby Celnej, po zbadaniu zgodności zaskarżonej czynności z obowiązującymi przepisami prawa, nie dopatrzył się nieprawidłowości oraz uchybień formalnych w jej przeprowadzeniu. Pismem z dnia 30 czerwca 2016 r. Skarżąca wniosła zażalenie, w którym zarzuciła: - niedopuszczalność egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie, na podstawie art. 89 § 1 u.p.e.a., jako zmierzającej do przymusowego wykonania art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, co uwzględniając wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, Fortuna i inni, jak również wyroku w sprawie C-65/05 (Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej) wykluczone jest, z uwagi na "techniczny" w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE charakter tego przepisu prawa krajowego, co wobec braku jego notyfikacji powoduje bezwzględną konieczność zaniechania wszelkich czynności mających na celu jego wyegzekwowanie, - niedopuszczalność egzekucji przedmiotowych rzeczy z uwagi na fakt, iż nie stanowią one własności Skarżącej, lecz są one wyłącznie w jej posiadaniu zależnym na podstawie umowy leasingu. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu zażalenia i argumentów w nim zawartych, postanowieniem z [...] września 2016 r. utrzymał w mocy postanowienia Dyrektora Izby Celnej w W.. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego. Nie bada się w nim zatem zasadności wystawienia tytułów wykonawczych przez wierzyciela, czy też istnienia egzekwowanego obowiązku. Te kwestie są przedmiotem odrębnych postępowań, tj. postępowania w sprawie wniesionych przez zobowiązanego zarzutów, czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Odnosząc powyższe rozważania, do argumentacji Skarżącej, wskazującej na niedopuszczalność egzekucji prowadzonej w niniejszej sprawie, z uwagi na fakt, iż służy ona wyegzekwowaniu obowiązków nałożonych na podstawie przepisów aktu prawa nienotyfikowanego przez Komisję Europejską (ustawy o grach hazardowych), organ II instancji stwierdził, że tego rodzaju zarzut należy do kategorii zarzutów wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a., w związku z czym nie stanowi podstawy do rozpatrzenia go w trybie art. 54 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej w W. dokonał oceny prawidłowości kwestionowanej czynności egzekucyjnej. W jego ocenie, zajęcia ruchomości w postaci automatów do gier dokonano zgodnie z obowiązującymi przepisami. Powyższe nastąpiło poprzez sporządzenie przez poborcę skarbowego, w obecności 4 świadków protokołu zajęcia obejmującego w:/w ruchomości. Druk protokołu był zgodny ze wzorem protokołu zajęcia i odbioru ruchomości, stanowiącym załącznik nr 11 do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2310). Przedmiotowy protokół został podpisany przez poborcę skarbowego. Odpis protokołu zajęcia i odbioru ruchomości został doręczony Skarżącej. Ponadto protokół zajęcia i odbioru ruchomości spełnia wymagania formalne określone w art. 67 § 4 u.p.e.a. Odnosząc się z kolei do zarzutu, że zajęte ruchomości nie są własnością Skarżącej, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że zgodnie z art. 38 § 1 u.p.e.a., kto, nie będąc zobowiązanym, rości sobie prawa do rzeczy lub prawa majątkowego, z którego prowadzi się egzekucję administracyjną, może wystąpić do organu egzekucyjnego – w terminie czternastu dni od dnia uzyskania wiadomości o czynności egzekucyjnej skierowanej do tej rzeczy lub tego prawa – z żądaniem ich wyłączenia spod egzekucji, przedstawiając lub powołując dowody na poparcie swego żądania. Ponadto, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, podnoszenie tego rodzaju zarzutu w ramach postepowania prowadzonego w trybie art. 54 u.p.e.a., jest nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. oraz art. 7 i 77 K.p.a. w zw. z art. 97 § 2 u.p.e.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy organ egzekucyjny (rekwizycyjny) winien w pierwszej kolejności wyjaśnić istotną w sprawie okoliczność jaką jest ustalenie, czy ruchomości, których zajęcie planuje stanowią własność zobowiązanego, gdyż czynność egzekucyjna skierowana do składnika nie będącego majątkiem zobowiązanego jest wadliwa i jako tak winna zostać uchylona, - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. oraz art. 51 § 2 u.p.e.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy w zaskarżonej czynności egzekucyjnej poborca powołał świadków, którzy jako pracownicy organu rekwizycyjnego w celu zachowania względów obiektywizmu, nie powinni występować w roli świadka czynności dokonywanych w imieniu organu, który reprezentują. W związku z tak sformułowanymi zarzutami Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, jak również zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej – "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiot sporu dotyczy prawidłowości dokonanej przez poborcę skarbowego czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu ruchomości w postaci automatów do gier. Na wstępie wskazać należy, że w art. 1a pkt 2 u.p.e.a. zdefiniowano czynność egzekucyjną jako wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, tj. środka wymienionego w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Do czynności egzekucyjnych zalicza się więc wszelkie czynności zajęcia prawa majątkowego, takie jak np. zajęcie wynagrodzenia, renty, rachunku bankowego bądź innej wierzytelności pieniężnej, a także zajęcia ruchomości lub nieruchomości oraz dalsze czynności związane z realizacją tych środków egzekucyjnych, takie jak np. odebranie zajętych ruchomości bądź ich licytacja. W art. 1a pkt 12 lit. a) tiret 12 u.p.e.a. wymieniono jako środek egzekucyjny, w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych, egzekucję z ruchomości. Podkreślić również trzeba, na co zwracały uwagę organy obu instancji w swoich rozstrzygnięciach, że w postępowaniu wszczętym przez Skarżącą złożeniem na podstawie art. 54 u.p.e.a. skargi na czynności egzekucyjne, które to postępowanie stanowi w istocie fragment postępowania egzekucyjnego, ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. W postępowaniu tym nie orzeka się natomiast o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Skarga na czynności egzekucyjne, składana w trybie art. 54 u.p.e.a., nie może więc być traktowana jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora w toku całego postępowania egzekucyjnego. Nie jest zatem możliwe w trybie tego środka prawnego podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, czy też osób trzecich. Innymi słowy, skarga na czynności egzekucyjne nie będzie przysługiwać w sytuacjach, gdy ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje w związku z określonymi zdarzeniami w postępowaniu egzekucyjnym wniesienie, np. zarzutów, zażalenia na postanowienia, żądania wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji, czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego albo w sytuacjach, gdy przewiduje wniesienie pozwu do sądu. Podkreśla się przy tym szczególnie, że skarga na czynność egzekucyjną nie może dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają zatem tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny. W ocenie Sądu, skarga złożona przez Skarżącą do organu egzekucyjnego nie zawierała zarzutów, które mogły być kierowane w odniesieniu do dokonanej przez ten organ czynności egzekucyjnej. Pierwsza z podniesionych w tej skardze kwestii dotyczyła podjęcia czynności egzekucyjnych w czasie uchylenia decyzji wymiarowych przez sąd administracyjny. Odnosząc się od powyższego należy odnotować, że kwestia wydania takiego ewentualnego wyroku powinna być rozpatrywana w kontekście dopuszczalności egzekucji, czyli zarzutu z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., a nie skargi z art. 54 u.p.e.a. Niezależnie jednak od tego zauważyć należy, że z akt sprawy w żaden sposób nie wynika, aby kwestionowana czynność egzekucyjna (zajęcie ruchomości – automatów do gry) została dokonana po wyroku sądu administracyjnego uchylającym decyzję będącą podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Odnosząc się natomiast do podnoszonej bezprawności zakazu eksploatowania automatów do gier poza kasynem, zauważyć również należy, że zarzut ten nie dotyczy formy dokonanej czynności egzekucyjnej, nie może być więc przedmiotem skargi z art. 54 u.p.e.a. Tymczasem tej właśnie kwestii poświęcona została zasadnicza część skargi z dnia 9 lutego 2016 r. W zażaleniu na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W., oddalające skargę, Skarżąca ponowiła zarzut niedopuszczalności egzekucji wynikający z braku notyfikacji krajowych przepisów dotyczących gier hazardowych Dodatkowo, podniosła zupełnie nowy zarzut, a mianowicie niedopuszczalność egzekucji, z uwagi na fakt, iż zajęte ruchomości nie stanowią własności zobowiązanej. Pomijając okoliczność, że kwestia ta była spóźniona (podniesiono ją dopiero w zażaleniu), także merytorycznie ją oceniając nie można uznać jej zasadności. Zgodnie z art. 97 § 2 u.p.e.a. zajęciu podlegają ruchomości zobowiązanego, znajdujące się zarówno w jego władaniu, jak i we władaniu innej osoby, jeżeli nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione. Na podstawie art. 97 § 2 u.p.e.a. poborca skarbowy jest uprawniony do zajęcia wszystkich ruchomości, którymi zobowiązany faktycznie włada, z wyłączeniem tych przedmiotów, które są wyłączone spod egzekucji na podstawie art. 8 i n. u.p.e.a. Poborca nie jest również ani obowiązany, ani uprawniony do badania, czy zobowiązany ma tytuł prawny do rzeczy, którą dysponuje. Przyjmuje się bowiem domniemanie, że wszystko, co znajduje się w mieszkaniu zobowiązanego, jest jego własnością. Zajęciu podlegają rzeczy ruchome stanowiące własność zobowiązanego i niezwolnione spod egzekucji (art. 13 § 1 u.p.e.a.) lub niewskazane w ustawie jako rzeczy niepodlegające egzekucji (art. 8 i n. u.p.e.a.), również wówczas, gdy nie znajdują się w posiadaniu zobowiązanego, lecz są w posiadaniu innej osoby. Osoba roszcząca sobie prawa do zajętej rzeczy może bronić swych praw, zgłaszając wniosek o wyłączenie danej rzeczy spod egzekucji. Zgodnie z art. 38 § 1 u.p.e.a. kto, nie będąc zobowiązanym, rości sobie prawa do rzeczy lub prawa majątkowego, z którego prowadzi się egzekucję administracyjną, może wystąpić do organu egzekucyjnego w terminie czternastu dni od dnia uzyskania wiadomości o czynności egzekucyjnej skierowanej do tej rzeczy lub tego prawa z żądaniem ich wyłączenia spod egzekucji, przedstawiając lub powołując dowody na poparcie swego żądania. W sytuacji, gdy zobowiązana spółka ma świadomość, iż zajęte ruchomości nie stanowią jej własności, tylko własność osoby trzeciej, powinna o fakcie zajęcia powiadomić osobę, której jej zdaniem prawa majątkowe zostały naruszone, żeby mogła ona ewentualnie wystąpić do organu egzekucyjnego ze stosownym wnioskiem. W myśl art. 168a u.p.e.a. osoba, która rości sobie prawo do rzeczy lub prawa majątkowego, z których przeprowadzono egzekucję przez sprzedaż rzeczy lub wykonanie prawa majątkowego, może dochodzić od zobowiązanego odszkodowania na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących odpowiedzialności za wyrządzoną szkodę. Zobowiązany odpowiada bowiem za szkodę poniesioną przez tę osobę, jeżeli wiedząc o tym, że rzecz lub prawo do niego nie należy, nie powiadomił właściciela o zajęciu rzeczy lub prawa w terminie umożliwiającym tej osobie złożenie żądania wyłączenia danej rzeczy lub prawa spod egzekucji. Tym samym zobowiązany odniósł korzyść wskutek skierowania egzekucji do rzeczy lub prawa majątkowego, które nie stanowiły jego własności (P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz, wyd. VII, Lex/el. 2015, komentarz do art. 168a, pkt 2). W konsekwencji powyższy zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd zauważa również, że ten sam, podstawowy błąd, dotyczący spóźnienia zarzutu, Skarżąca popełniła w skardze do Sądu, w której po raz pierwszy podniosła, że przy dokonywaniu czynności egzekucyjnej poborca powołał świadków, którzy jako pracownicy organu rekwizycyjnego w celu zachowania względów obiektywizmu, nie powinni występować w roli świadka czynności dokonywanych w imieniu organu, który reprezentują. Okoliczność ta, jako podniesiona dopiero na etapie skargi do Sądu nie stanowiła przedmiotu wypowiedzi organu. Organy rozpoznając skargę na czynności egzekucyjne dokonały natomiast badania dochowania wymogów ustawowych regulujących sposób i wymogi zastosowania, tak jak w tym przypadku, konkretnego środka egzekucyjnego. W tym zakresie Sąd podziela ustalenia organów, co do prawidłowości dokonanej czynności egzekucyjnej. Zgodnie z art. 67 § 1 u.p.e.a., z zastrzeżeniem art. 68 § 1 (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania), podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi protokół zajęcia i odbioru ruchomości, sporządzony według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Na podstawie art. 67 § 2 pkt 1, 4-6 i 9, § 4 oraz art. 53 § 1 pkt 5 protokół zajęcia i odbioru ruchomości zawiera: - oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; - numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia - kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; - kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; - datę wystawienia protokołu, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. - wyszczególnienie zajętych ruchomości z podaniem ich ilości, rodzaju jednostki miary i wartości szacunkowej ruchomości, jeżeli jej oszacowanie nie zostało zastrzeżone dla biegłego skarbowego; - adnotację, które z zajętych ruchomości mogą być sprzedane bezpośrednio po zajęciu, a także które ruchomości poborca pozostawia pod dozorem zobowiązanego lub osoby zastępującej zobowiązanego, a które odbiera; - pouczenie zobowiązanego o skutkach zajęcia ruchomości i przysługującym mu prawie zaskarżenia w postaci zgłoszenia zarzutów; - pouczenie dozorcy o skutkach przyjęcia ruchomości pod dozór. - podpisy obecnych lub wzmiankę o przyczynie braku podpisów; Jak wynika z akt sprawy, protokół zajęcia ruchomości w postaci automatów do gier z dnia [...] sierpnia 2015 r. zawiera wszystkie elementy wskazane w wyżej wymienionych przepisach. W szczególności do protokołu zajęcia ruchomości zostały wpisane poszczególne automaty do gier z oznaczeniem ich numerów i wartości szacunkowej. Protokół został podpisany przez poborcę skarbowego i 3 świadków, jako, że został sporządzony pod nieobecność zobowiązanego. Zostały więc spełnione przesłanki zajęcia nieruchomości określone w art. 98 § 1 p.e.a., który stanowi, że zajęcie ruchomości następuje przez wpisanie jej do protokołu zajęcia i podpisanie protokołu przez poborcę skarbowego. Protokół podpisują także zobowiązany lub świadkowie. Protokół zajęcia ruchomości został również doręczony Skarżącej w dniu 1 lutego 2016 r., a tym samym spełniono wymogi wynikające z art. 98 § 2 u. p.e.a. Odnosząc się natomiast do (podniesionego dopiero na etapie skargi) zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 14 K.p.a. w zw. z art. 51 § 2 u.p.e.a., Sąd zauważa zarzut ten nie może zostać uwzględniony. Po pierwsze, jak już wskazywano wyżej, zarzut ten jest spóźniony. Nie podnoszono tej okoliczności, ani w skardze na czynności egzekucyjne, ani w zażaleniu. Tym samym w kwestii tej organy nie zajmowały stanowiska. Po drugie, jak wynika z akt sprawy w czynności zajęcia uczestniczyli p. A.K.(p. ), p. A. K. (m.), p. E. S. (f.) i p. R.P.. Z akt sprawy nie wynika, czy wszyscy świadkowie czynności byli pracownikami organu egzekucyjnego (Dyrektora Izby Celnej w W.) lub wierzyciela (Dyrektora Izby Celnej w O. ). Wydaje, że przynajmniej p. E.S. nie była pracownikiem żadnego z tych organów. Co do pozostałych osób brak jest takich informacji w protokole, z kolei organy orzekające w sprawie nie wypowiedziały się w tej kwestii, bowiem zarzut ten nie był wcześniej podnoszony. Po trzecie, Skarżąca nie wykazała, aby osoby przywołane na świadków zachowały się przy tej konkretnej czynności egzekucyjnej w sposób nieobiektywny lub w sposób, który naruszałby interes strony. Nie wskazała na okoliczności, które w protokole świadkowie potwierdziliby w sposób inny, niż zgodny z rzeczywistym przebiegiem czynności. Sąd zauważa również, że zaakceptowanie stanowiska Skarżącej prowadziłoby do sytuacji, w której nieobecność przedstawicieli zobowiązanego podmiotu praktycznie "paraliżowałoby" dokonanie czynności zajęcia ruchomości. Nie można zatem w omawianej sytuacji skutecznie twierdzić o naruszeniu art. 51 u.p.e.a. Podsumowując, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że postanowienie to jest zgodne z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotnym wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.